Shree

 

Shree 

  _Thinking about external situation_ converts existential experience into some _form of data_ and results into causes and effects. Therefore, in a way, thinking induces a change in reality. 

 What is very subtle in this process is from where does thinking generate or what is the _motive_ of thought? Because thought is not equal to motive. Just as any tool is neutral in expression, in the same manner, thoughts are neutral. It is the intent by which a thought gets created, that introduces an effect on the self and reality. Many people forget this aspect. 

 In other words, thinking is visible, however intent that lies prior to thought, is invisible. Therefore there is _something_ that exists even behind or beyond thoughts! 

 In philosophy , there is an acknowledgement of this invisible medium and several explorations to access it or to reclaim it or to become it. This is called the _Path_ and the reward for reclaiming it is liberation or unconditional existence. 

 

How to reclaim this - is the next crucial question to us and what happens _during_ the process of reclamation? An entire Indian philosophy exists that expresses acknowledge, process, effect of this reclamation. 

 However although there might seem as a stated method to do this, each one has to realize this experience by himself/ herself. The realization calls for trust. 

 उपनिषदे वाचून भगवंत संपला असा होत नाही. प्रत्येक नामात भगवंताचे असणेपण नवीन जाणवायला हवे. तसा प्रत्यक्ष मनोभाव Dnyaneshwar माऊली ह्यांचा झाला.

 म्हणून आपण ह्याकडे परत वळूया

 जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 सर्वात मोलाचे पाऊल असेल, तर *वेळ देणे* स्वतःला. त्यातून विचार धारा, भावना शांत होऊ पाहतात - म्हणजे आसक्ती जी त्यात गुंतण्यामुळे होते, ती शिथिल होते. आपण खूप पद्धतीने विघटित असतो, अस्थिर असतो आणि व्याकुळ असतो. त्यात बाहेरची कुठलीही गोष्ट शांत करायला मदत करणे कठीण. शांती भाव आतून प्रस्थापित होऊ द्यायचा असतो - म्हणजे इथे परिवर्तन ह्याकडे रोख आहे. 

 त्यातून होणारा परिणाम म्हणजे प्रचंड आपुलकीचा सर्वांवर वर्षाव होणे आणि प्रचंड स्वीकारण्याची शक्ती. हेच येणारा काळ खुणावत आहे.

 मी आहे अपुरा आणि तात्पुरता. पण त्यातून आपुलकी तरीही देता येते आणि आत निर्माण करताही येऊ शकते. इच्छा हवी. 

 ह्याची गरज सध्या घरात, नात्यात, देहाच्या अवस्थेत, ऐकण्यात, सांगण्यात, बघण्यात, कामात, विद्यार्थ्यांशी संवाद साधताना, आकाशात बघण्यात, फिरताना, खाण्यात, सगळीकडे आहे. 

 आपुलकीचा संबंध वेळेशी - म्हणजे अस्तित्व भावाशी - खूप निकटचा आहे. आपुलकीतून कर्तव्याची व्याख्या येते. आपुलकीतून श्रद्धा प्रस्थापित होते. आपुलकीतून योग्य होण्यावर श्रद्धा बसते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व भावनेवर *लक्ष* सतत स्थित होणे महत्वाचे आहे. म्हणजेच त्या भावनेचे चिंतन असावे, श्रद्धा असावी, विचार असावा, भावना ठेवावी, कर्तव्य करावे, नाम घेत रहावे, कार्याची जाणीव शुद्ध करत जाणे, वगैरे. 

 प्रकरण असे आहे की अस्तित्वात dnyan क्षमता आणि निर्मिती क्षमता असतात, ज्यामुळे सर्व रूप आणि आकार आणि त्यांच्यातील संबंध प्रस्थापित होतात. इथे "सबंध" म्हणजे परावलंबित राहण्याचे रुपे आणि त्यामुळे मर्यादित होऊ पाहणारे स्मरण आणि अहं भावाची निर्मिती. 

 थोडक्यात अस्तित्वात परिणाम असतो आणि त्याचा एक घटक म्हणजे "मन". परिणाम अटळ आहे, म्हणून मन आणि गुंतणे तर होणार. त्यामुळे हा स्वभाव ओळखता, भगवंताचे संस्कार आत आत्मसात होऊ देणे ठरते. त्यामुळे खरी शांती कालांतराने लाभते. शांतीचे महत्व आपल्याला सध्या पूर्णपणे ठाऊक नाही, त्याचे आकलन होत नाही. तरीही काहीही झाले, तरी नाम घेणे सोडू नये. 

 आपण असतो, व्यवहार करतो, काम करतो. म्हणजे आपण काहीतरी अस्तित्वात "देतो". ते निस्वार्थ पद्धतीने होऊ द्यावे आणि एकदा दिले की त्यात गुंतून राहू नये. देण्याचा _योग्य_ परिणाम होईलच, अशी खात्री बाळगावी. भगवंत सर्व हालचाली योग्यच करतो, म्हणून श्रद्धा असावी.

 हरि ओम.

 

 

श्री 

 कदाचित माझ्यासाठी भावना आणि त्यातून होणारे गूढ संबंध महत्वाचे मुल्य दर्शवत असावेत. 

 म्हणून त्यामुळे निर्माण होणारे प्रश्न, विषय, शोध, संतुलन, संबंध वगैरे. 

 वरील क्रियेत सर्व गुंतलेले किंव्हा संबंधित असते, असे मला वाटते. दुसरे म्हणजे त्यात काही स्पष्टीकरण पूर्णपणे देता येणे अवघड (पण त्याचे काहीही वाटून न घेणे). 

 तिसरं म्हणजे शांत होण्याचा मार्ग गूढ असावा ह्याच्यातून. ते जोपासावा. आणि तो जोपासताना व्याकुळ होण्याची गरज नाही, दुःखी बाळगण्याची गरज नाही, इतरांचे मतांचे काहीही वाटून घ्यायचे नाही...जो वेळ लागू शकेल, तो व्यवस्थित घ्यावा न बिचकता. शांतीचा मार्ग कदाचित माझ्यासाठी भावनेतून असावा. 

 सर्व गोष्टी बुद्धीने करायलाच हवे, असे काहीही नाही. विघटन का होते आणि कसे आणि साखळी काय असते, ह्यातून शांती भाव स्थित नसतो आणि बुद्धीतून न समजून घेता तरीही शांती भाव येऊ शकते.

 हरि ओम. 

 

श्री 

 बुद्धीतून अस्तित्व भावनेचा (भावाचा) अर्थ समजून घेणे, हा एक मार्ग झाला. त्याच बरोबर श्रद्धेचे परिणाम होऊ देणे आणि त्यातून भाव आत्मसात होऊ देणे,  हा ही मार्ग झाला. 

 अस्तित्व भाव कुठल्याही घटकेतून निरनिराळ्या पद्धतीने (संबंधांच्या रूपातून) समजून घेता येतो. तो समजून आला, तरीही मुख्य स्वतःत परिवर्तन होण्यासाठी श्रद्धा वाढवायला लागते. म्हणून इतर घटकांचा परिणाम होत असताना (आपण वावरत असताना), चिंतन करत राहावे किंव्हा श्रद्धा भाव वाढवत रहावे. 

 बुद्धीतून कितीही सूक्ष्म घटकेचे रूप समजून घेतले, तरीही श्रद्धा असायला लागते, कारण _अस्तित्व_ म्हणजे फक्त बुद्धीची समज नाही. आता आपण आलो आहोत घटकांच्या व्यवहारामुळे, तरी त्यांना खरे मानावे का, हा प्रश्न आहे. हा प्रश्न मानवालाच पडतो, म्हणून मन कष्टी होते आणि *शोध* असतो अनुभवात, ओढाताण होते आणि प्रयत्न, सैय्यम, श्रद्धा अश्या गुणांचे संवर्धन करावे लागते. 

 ओढाताण अहं भाव प्रस्थापित झाल्यामुळे होते, पण खरे कार्य भगवंताचे असते. आपण फक्त देत रहावे आणि अस्तित्वात असताना भगवंताचे जिवंत स्मरण ठेवावे नाम घेत.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 

अस्तित्वात असणे म्हणजे आत्ताच्या क्षणी जगत राहणे आणि हेतूच्या पलीकडे असणे.  वगैरे. तिथे जरी हालचाली जाणवल्या, तरीही त्यात आसक्ती न राहणे आणि त्याचे परिवर्तन रूप किंव्हा आकारात नाही होणे. हे खूप महत्त्वाचे आहे - की अस्तित्व भाव इतका सूक्ष्म आणि शुद्ध असतो, की त्यातून कुठल्याही हालचाली निर्मितीचे परिणाम करत नाही (थोडक्यात समाधान भाव असतो).

 शुद्ध भावाच्या अंतरावरून विघटन, साखळी, संबंध, घटक येत राहतात आणि त्यात जर संबंध आसक्तीचे झाले, तर आपण कुठल्यातरी जीवात येतो. 

 अस्तित्व भाव, हा अनुभव, पलीकडील असतो....तो नुसता सांगणे किंवा संबंधात मांडणे, म्हणजे बहिर्मुख होत राहणे. जितके जास्ती अंतर, तितके असे वाटते की "मी करत आहे". म्हणजे "मी" ह्याचा अर्थ "सत्यातून अंतर". कुठल्याही घटकेत गुंतणे म्हणजे अस्तित्व पासून दूर असणे - मग ती बुद्धी जरी असली तरीही. म्हणून सर्व घटकांना अर्पण (अपेक्षा न ठेवणे) होऊ द्यावे लागते, म्हणजे ते शांत होतात आणि जे राहते, ते फक्त अस्तित्व भाव. 

 प्रश्न असा पडू शकतो, की द्वैत आले तरी का? एका अर्थी हा गिरट्या घालणारा प्रश्न आहे आणि दुसऱ्या अर्थी तो टप्पा मानून पलीकडे होण्याचे सूचित करतो. टप्पा ओळखण्यासाठी सतत चिंतन करत राहावे लागते आणि श्रद्धा वाढवायला लागते.

 

हरि ओम.

 

श्री

 श्री 

भगवंताचे चिंतन दररोज नवे असते आणि ते इतके नवे असते की स्वतःला देखील परग्रह ठेवून पलीकडील अनुभव गवसतो. 

परिवर्तन होण्याचा मूळ मुद्दा आहे. परिवर्तन म्हणजेच सत्य होण्याचा. आणि सत्य म्हणजेच अस्तित्व भाव. अस्तित्वात भगवंत खरा आहे. इतर सर्व गोष्टी त्या पार्श्वभूमीवर प्रस्थापित होतात, हे आत्मसात होऊ देणे. हे आकलन प्रत्येकाला ज्याच्या त्याच्या प्रवासातून, संबंधातून होते. म्हणून कुठल्याही परिस्थितीची टीका करण्याची गरज नसते - स्वतःच्या न इतरांच्या. 

आपण परिस्थितीला खरे मानतो म्हणून त्याचा परिणाम स्वतःवर होत राहतो. भगवंताला तेच खरेपण दिले, तर परिस्थितीचे खरेपण विरघळून जाते. म्हणजेच मन सूक्ष्म, विशाल, शांत आणि स्थिर होते. 

थोडक्यात सर्व मनावर असते आणि ते ही भगवंतांच्या इच्छेने निर्माण झाले असते. म्हणजे त्यावरून येणारे अनुभव, प्रवाह, संबंध, प्रवास - सर्व त्याच्या _इच्छेने_ येते. *इच्छा*, इथे खूप मोठ्ठा अर्थ आहे, जो श्रद्धेने आत्मसात होतो. सूक्ष्मता आणि विशालता प्राप्त होण्याचा मार्ग श्रद्धेतून होऊ द्यावा लागतो, विचारांची चौकट पार होऊ द्यावी लागते. 

हरि ओम.

श्री

 श्री 

बहिर्मुख, विघटित, साखळी, विषय, परिणाम, भोग, तळमळ - हे एकाच परिणामातून येतात. शांती कशी असते, हे जीवाच्या रूपातून टप्पा म्हणून कळते, पूर्ण नाही. पण सुरुवात करायला लागते, म्हणून स्वतःच्या टप्प्यातून सुरुवात करावे आणि मार्ग पत्करावा. 

प्रकार असा आहे की सत्य माध्यमाचे कार्य खूप, खूप वेगळे असते आणि ते जीवाला त्यातील एकच मर्यादित अंश कळतो - साखळी प्रमाणे, विघटित स्वरूपात, संबंधातून, भावनेतून, वगैरे. म्हणून इथे _घोळ_ आहे. ते घोळ दूर सारवण्यासाठी श्रद्धेची जरुरी असते, म्हणजे अंतःकरण शुद्ध होते आणि सत्य आत्मसात होते. Awareness किंव्हा *जाणीव*. 

जाणीव अंतर्मुख होणे किंव्हा असणे महत्वाचे आहे. त्याचा अर्थ की कार्याचा खरा अर्थ आकलन व्हावे. जाणीव म्हणजे संबंधांचे स्वरूप, अस्तित्वाचा अनुभव किंव्हा भाव. ज्याची जाणीव शुद्ध, त्या जीवाला खूप सूक्ष्म पातळीच्याही हालचाली जाणवत राहतात आणि त्यातून निर्णय होतो, कार्य होते. 

I think it is generally about understanding (than competing).

हे झाल्यावर आयुष्य शांत वाटते. 

हरि ओम.

श्री

  

श्री 

 अस्तित्व आणि त्यातील सामावलेल्या निर्माण क्षमता कार्य म्हणून ओळखावे. त्या कार्याला भगवंताची इच्छा असेही संबोधले आहे. 

 त्या कार्याचे रूप म्हणून _जीव_ अशी संकल्पना निर्माण होत राहते आणि त्या निर्मितीमुळे "मर्यादा" येते, कवच येते, भाव होतो, व्यवहार होतो, परिणाम होतो, भोग येतात, प्रवाह जाणवतो, प्रवास संपादन होतो, स्थळ आणि काळ जाणवते, संबंध प्रस्थापित होतात, वगैरे. थोडक्यात _अनुभव_ प्रस्थापित होत राहतात.  

 त्यावरून बऱ्याच काही विचार, प्रश्न, विषय, भावना येतात, तात्पुरतेपण वाटते, वेगळेपण वाटते वगैरे. मूळ परिस्थिती किंव्हा मूळ कार्याचे बीज खूप गूढ असते आणि सूक्ष्मातून येत असते. तिथून _संबंध_ येतात. 

 सांगण्याचे तात्पर्य हे की अनेक स्तर असल्यामुळे आपल्याला भ्रम होतो कर्तेपणाचा. ती आसक्ती कमी झाली, की सत्य पचनी होते. अनुभव भगवंत देतो. ते ध्यानात येऊन, भगवंताचे स्मरण सतत ताजे ठेवत रहावे. इथे स्मरण म्हणजे सत्य कार्य ध्यानात येत राहणे आणि तसे व्यवहारात संबंध जोडणे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 वाटचाल बुद्धीने होते. ह्याचा अर्थ "मी किंव्हा अस्तित्व भाव ही बुद्धी नाही आहे". म्हणजे बुद्धीची शक्ती विवेकशील पद्धतीने वापरावी. आपण रूप नसतो ह्याचा अर्थ रूपातून सत्य कसे जाणून घेता येईल, ह्या चिंतनात रहावे. रुपामुळे, बुद्धीमुळे, भावनेमुळे दृश्याशी संबंध प्रस्थापित होते आणि तसे स्मरणही होत राहते. म्हणजे सत्याचा (किंव्हा त्या दिव्य इच्छेचा) "विसर" होतो आणि त्या ठिकाणी अहं भाव येतो. 

 अहं भाव विलीन होण्यासाठी सत्याचे सतत चिंतन करावे लागते. त्यासाठी प्रयत्न, प्रश्न, टीका, श्रद्धा, सैय्यम, आपुलकी, धीमेपण - ह्याचा सदुपयोग करावा लागतो. ते आपले संपूर्ण भाव विश्व होऊ द्यावे लागते. त्यातून परिवर्तन होत राहते आणि सत्यात विलीन होता येते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

  प्रश्न आणि जीवाचे रूप ही एकच साच्यातून आलेली गोष्ट मानायला हवी. प्रश्नांमुळे शोध होतो, द्वंद्व युद्ध सुरू राहत, वेगळेपण आणि तात्पुरतेपण समजून घ्यायला लागतं, भावाचा अर्थ आत्मसात करायला लागते, श्रद्धा वाढवायला लागते, आसक्ती किंव्हा वृत्ती भगवंतात विलीन होऊ द्यावी लागते, वगैरे. 

 त्या अर्थी अनुभवाचे, दृश्याचे, त्यातील निर्माण होत राहणारे प्रश्नांचे महत्व असते. प्रश्न आहेत, म्हणून शोधातून अंतर्मुख व्हायला होते आणि भगवंतात विलीन व्हायला होते. Realization. 

 आपले अनुभव अनुमान मानून वाटचाल सुरू करावी. ती वाटचाल बुद्धीने होऊ पाहते. ह्या दृश्यात अनंत खुणावणारे जिन्नस ध्यानात येत राहतात. Distractions. त्यात शांत राहून स्थिर होण्याचा ध्येय पत्करावा लागतो. म्हणून भगवंताचा आधार पत्करावा.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अहं भावनेची वावरण्याची पद्धत असते ज्यामुळे बुद्धी, भावना, देह ह्यांचा वापर केला जातो. पण हे होत असताना कुठल्याही घटकेचा परिणाम दुहेरी होतो - म्हणजे बाहेर आणि आत. म्हणून काहीही झाले तरी _स्वार्थ किंव्हा मर्यादा_ दडून असते. ती खूप सूक्ष्म प्रकृतीतून येत असते, म्हणून त्या भावनेचे गुढत्व शुद्ध झाल्या शिवाय ओळखणे कठीण असते. 

 बुद्धी त्या मनाने स्थूल आहे, म्हणून तिच्या हालचाली कळून येऊ शकतात प्रयत्न केले तर. पण जे बुद्धीहून सूक्ष्म असते (जसे की वासना किंव्हा स्पंदने), ते सूक्ष्म झाल्या शिवाय कळत नाही. आता बुद्धीला पडलेला प्रश्न असा आहे, की वासना कोण किंव्हा कसे निर्माण होते आणि त्यावरून बुद्धी कशी होते?! 

 हा प्रश्न आत्मसात होण्यासाठी भगवंताचा आधार पत्करावा लागतो आणि त्याचे माध्यम असते नामस्मरण.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 The first thing that a being would do is to create a _boundary_. It is a given, no matter what the situation is, what is the time and what space is being referred to. 

 One can look at the boundary from various ways - from a division (or a difference or a fragment) to a connected whole, relative, fluid. It is with this, that _perception_ may seem to get established and _realization_ is through this boundary. 

 Therefore the boundary would arrive and it is required to be engaged with. 

 Boundary is incidental, it doesn't say anything about existential experience or existential fact. We take the boundary for granted, which is where a _problem_ may seem to arrive. 

 Why a boundary happens is one of the most fundamental questions probably baffling humankind. I don't know if there's any logical answer to this, yet the boundary can be accepted. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 Not all things _arrive_ through intellect. Arrival is a good word because, it seems to convey something coming from Beyond and making its way to the intellect and getting transformed or known in the process. 

 Arrival happens and so does departure. _In between_, there is a notion of 'us'. Therefore, we are _in between_ the coming and the going happening in Existence. 

 Everything that is experienced can _convey_ this. 

 Hari Om.

 

Shree

 Shree 

One isn't required to prove any movement or reaction given from outside. इतरांची वृत्ती शांत होऊ देण्याची जबाबदारी स्वतःची नसते आणि त्यातून स्व अवलंबून असू नये. इतरांचा राग, दुःख स्वतःशी निगडित करून घेण्याची गरज नसते. आणि तशी प्रक्रिया दिली नाही, तर आपण निरस ठरत नाही. कुणावर आसक्ती ठेवायला हवी, असे कुठे लिहिलेले नाही.

One isn't required to prove any movement or vibrations happening inside. स्वतःचे मन असे का आहे, ह्याचे स्पष्टीकरण देण्याची गरज नसते. प्रवास स्वतःचा असतो, इतरांना त्यातून दाखवण्याचा हेतू नसतो. 

One isn't required to prove or articulate what a situation is. परिस्थितीच्या रूपाबद्दल काहीतरी सांगण्याची गरज नसते. सांगून काही होत नाही आणि टीका करून उत्तरे असतातच असे नाही. आपण फक्त सर्व देत राहणे.

Hari Om

श्री

 श्री 

योग्य गोष्टी होणे, बदल होणे, येणे आणि जाणे, प्रवाह - हे संपूर्ण भगवंताची इच्छा ठरवते. तेच सत्य आहे. मनाच्या रचनेवर वरील सत्य वेग वेगळ्या रंगात किंव्हा विघटित स्वरूपात कळते. _विघटन_ हे बुद्धीच्या भाषेतून, भावनेतून, देहातून, क्रियेतून, स्मरणेतून, परिणामातून, भोग वस्तुतून, द्वैतातून, अनुभवातून ध्यानात येते. 

भगवंताची इच्छा मानल्यावर विघटनेवर आसक्ती शिथिल होऊन, मुल्य विलीन करून परत एकत्रीकरण किंव्हा सत्य शांती प्रस्थापित होते. इच्छा मानल्यावर असा _प्रवास_ असणार आहे.

हरि ओम.

श्री

श्री 

मनाला विलीन होऊ द्यावे लागते, म्हणजेच भगवत भाव वाढवायला लागतो, श्रद्धा वाढवायला लागते आणि अहं भाव त्यात विलीन होऊ द्यावा लागतो. म्हणजे जे काही अहं भाव दर्शवेल, ते निमित्त म्हणून त्यात परिवर्तन होऊ द्यावे लागते, सूक्ष्मात पदार्पण होण्यासाठी. सूक्ष्म माध्यम आहे, असे तेव्हाच ध्यानात येऊ शकते, जेव्हा स्वतःचे मन तसे झाले की. 

म्हणून मन, स्तर, व्यवहार, चक्र, भाव, परिणाम, भोग, द्वैत, अनुभव, विचार, भावना, देह - हे गूढ असतात आणि ह्या घटकांच्या "असण्यामुळे" _मी वावरतो_. थोडक्यात ह्या घटकांच्या आधारामुळे किंव्हा अस्तित्वामुळे, "मी" हा भाव प्रस्थापित झाला आहे आणि त्या प्रमाणे अनुभव घेत राहतो प्रवाहाचे आणि प्रवासाचे. 

असण्याला काही "कारण" असे लागत नसते. म्हणजे मुळात आपल्या दृष्टीने "कारण" ही संकल्पना इतर गोष्टींवर मांडली जाते (परावलंबित असते). आणि मन प्रस्थापित होण्याचे "कारण" भगवंत माध्यम असते. पण _कारण_ ह्या शब्दाला आध्यात्मिक अर्थ द्यावा लागतो. ह्याचा अर्थ की _कारण_ हे दृश्याच्या स्वभावाशी निगडित न करता, _शरणागतीशी_ निगडित होणे जरुरीचे ठरते. 

पूर्ण शरण जाणे, मोकळे होणे, सूक्ष्म होणे, अंतर्मुख होणे, श्रद्धेचे स्थान बळवंत होऊ देणे, शांत होणे - हे सर्व एकच आहे.

हरि ओम.

Shree

 

Shree 

 It is, at times, not necessary to express the sanctity and existence of things as a sequence of thoughts. That the influence and presence of a thing, can be prior to a thought itself! 

 Therefore, I think, that we need to be comfortable in a situation of non verbal or non thought idea/ existence. This existence is very real and very important to have it realised. 

 In order for this to get realized, take all the "time" and any kind of "journey" in the world. You owe yourself this much. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 To me, perhaps, the self talk creates unnecessary stress to hold on to some perception that I choose to believe in. 

 It should be in a state of non fixation, i feel. 

 I don't know who I am or where I am going or what would get engaged with. 

 That means I may be confused. Which is ok. I may not prefer to do some sort of immediate action...which is also ok. I don't exist for any action to take place. It's not a compulsion or a requirement. The world doesn't depend on me or i depend on the world for anything...at least that's required to be realised.

 It is perhaps a mistake to think that action is something that should cause a visible output and should get evaluated and be made more efficient. One track of thought could continue like that. However the other track can realize that action is profoundly invisible and it doesn't suggest a direct output immediately. 

 It is so stupid when someone approaches with the expectation of a tangible output immediately and the graver part is we allow ourselves to be affected by this expectation! 

 Saying "no" is not a problem of self. It is actually a truthful way of admission of one's being.

 Hari Om.

 

 Shree 

 Many things seem to have a place in existence...purposes, beyond purposes, tendencies, patterns, changes and so on. The learning is, despite the apparent presence of such things, there are no qualms about them...some of which create us too. 

  _Reason_ can be seen in different perspectives...from the immediately obvious ones to very mysterious and fluid and perhaps all such perspectives ought to exist. 

 A movement can create or receive or encounter _anything_. There exist places for young and old temperament and those create the sort of action required for things to exist. 

 That brings us to the question of _action_. What are the ways in which action gets created, is perceived and engaged with? This is important to understand, for its discovery, can hold a promise to peace.

 Hari Om.

 

 Shree 

 Everything comes, appears, arrives and goes. From invisible to visible (transformation) and dissolving again (transformation) to invisible is a continuous _journey_ in existence. 

 Therefore how things seem to happen and go, could be an inquiry of our human form. This is more than a question...it is to _realize_ this process. 

 Hari Om.

श्री 

 अस्तित्वात असणे, म्हणजे जीवाला संपूर्ण सत्य माहित नसते त्या अवस्थेत आणि त्याचे काहीही वाटून घेण्याची जरुरी नसते स्वतःला किंव्हा न्यूनगंड वाटून घेण्याचीही किंव्हा व्याकुळ होण्याची. 

 मुद्दा आहे श्रद्धेने त्या सत्याचा शोध आत्मसात होण्याचा...जबरदस्तीने नाही किंव्हा जबाबदारी म्हणून नाही किंव्हा सिद्ध होण्यासाठी नाही.

 श्रद्धेतून अनुभवात प्रवास घडतो, परिवर्तन होते आणि शांती रस गवसते. _"मला काहीही माहित नाही"_ , ह्यात समाधान मानावे आणि माहित नसण्याचे किंव्हा किती माहिती असते ह्याचेही स्पष्टीकरण देण्याची जरुरी नसते.

 प्रत्येकाच्या वाट्याला सर्व काही येते, प्रत्येकजणाकडे अनुभव होत असतात, प्रत्येकजण संबंधात असतो, प्रत्येकाकडे प्रश्न असतात. आपण व्याकुळ का असावे?!! आज नाही तर उद्या, सर्व स्पष्ट होणार असते.

 हरि ओम.