श्री

 श्री 

 शांती ही भावना असू शकते. स्वतःच्या भावनेतून तिथ पर्यंत परिवर्तित होता येऊ शकते. परिवर्तन कार्य गूढ असते आणि चिंतनातून, श्रद्धेतून आत्मसात होते. अनुभव हे ही भावना म्हणून वाटू शकतात. त्यांना स्वीकारून शांतीकडे वाटचाल होऊ द्यावी - म्हणजे सैय्यम, आपुलकी, धीमेपणा, हळुवार, कर्तव्य, समजून घेण्याकडे कल, वगैरे. ह्यांचे कार्य परिवर्तन घडवण्याचे आणि काळाच्या वेगाचे संबंध जोडू नये. जर ह्या भावना ठेवून शांती लाभणार असेल, तर ते जोपासू द्यावे.

 त्या भावनांचे आणि माहिती असण्याचा काहीही संबंध नाही. उलट संबंध म्हणजे माहिती नाही, पण शांतीचे घटक. म्हणजे शांतीतून आपोआप संबंध येतात. किंव्हा _निर्माण_ होतात. निर्मितीला लेखू नये किंव्हा जबाबदारही ठरवू नये. तसेच संबंध सांगितले तर इतरांना शांत वाटेल, असे काहीही नाही. शांती प्रत्येकाने आत गवसायची असते आणि ते होण्यासाठी कुणाला अडवू नये आणि त्यासाठी स्वतःला लेखू नये.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 सूक्ष्मता म्हणजे कुठल्याही रूपाशी, आकाराशी, स्थळाशी, काळाशी निगडित "नाही" - किंबहुना ह्या सर्व सगुण गोष्टींच्याही "पलीकडे". म्हणून ते "निर्गुण" होते - पाण्यासारखे किंव्हा आकाशा सारखे. भाषेतून _पलीकडे होणे_ किंव्हा _नसणे_ ह्याचा अनुभव आत्मसात होणे अवघड. हा अनुभव सर्वांगीण आत्मसात व्हावा लागतो - त्याला विलीन होणे किंव्हा स्मरण विरघळून जाणे, असे संबोधले आहे. इथे मग हे कळून येईल, की "स्मरण" प्रवाह, प्रवास, साखळी, स्तर, भाव, चक्र, बदल, हालचाली, गूढता दर्शवते, ज्यात खूप _गुंतायला_ होते आणि त्यामुळे भोगांचा परिणाम होतो. 

 मार्गातून स्मरण सत्यात किंव्हा सूक्ष्मतात _परिवर्तित_ होणे अभिप्रेत आहे. _परिवर्तन_ होणे हे भगवत कृपेने होते आणि त्यासाठी सतत आपल्याकडून प्रयत्न, सैय्यम, श्रद्धा, आपुलकी - ह्या गुणांची जरुरी असते. 

 प्रत्येक घटक स्मरणातील नामाला वेगळ्या पद्धतीने संबंध जोडत असतो. म्हणून नाम घेत असताना परिवर्तन प्रत्येक घटकेत वेग वेगळ्या पद्धतीने होत राहते, अशी _श्रद्धा_ बाळगावी. इथे हे कळून येईल की श्रद्धा सर्व घटकांना, सर्व स्तरात कार्य करते.

 आणि इथे असे ओळखले तर कळेल की कार्य म्हणजे "नुसते असणे" - ज्याचा परिणाम खूप गूढ होतो.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 Realization is felt in one's decided path of engagement. It can't be forced or fastened etc. This means realization arrives or dawns. This is referred as God's Will and  कृपा in Marathi. 

 We are required to *trust* this process of happening/ evolution/ transformation, so that it will always be accepted by us that all efforts, regardless of the nature of the fruits they generate, are *worth* to be undertaken. 

 We are called upon to take efforts and those are required to _establish_ realization. Rather, _efforts_ are the only thing, for which, we have become. 

 In the pursuit/ search of this happening, there would be limitless encounters of many mysterious things at all states of existence. Those are required to be accepted. By accepting those, there occurs a process of transformation. Therefore the object, subject, concept and process are required to merge.

 Hari Om.

 

 Shree 

  *Remembrance* happens, connections happen corresponding to the innermost state of realization. It will automatically _translate_ like that from inside to outside and even reversely. 

 Therefore if one seems to be comfortable at something - then that could be a way of making complete sense of the world around him/ her...so that should be nourished for him/ her. I think the world offers everything to discover an idea of comfort to the self. So, one has to only listen and be open to that idea. 

 Now being open comes with all sorts of thoughts, feelings, connections, questions, etc. Allow all of them to interact without any filter of defence. 

 Then possibly, the magic could unfold, who knows?!!

 Hari Om.

 

 श्री 

 भगवंताच्या कार्याला *खेळ*, अशीही उपमा दिलेली आहे. सगुणात आलो, की त्याचा परिणाम किंव्हा हालचाल खूप होत असते आणि एकंदरीत जीवाला भोग जाणवतात. त्या परिणामातून शांत होण्याचा प्रवास ज्याचा त्याचा जीवानी घ्यायला लागतो आणि तो जो काही वेळ आहे, तो द्यावा लागतो. 

 भगवंत योग्यच कार्य करत असतो. त्यावर श्रद्धा असावी लागते. दृश्याचे अस्तित्व, संबंध खूप गूढ आहे - ही भगवंताची इच्छा ओळखावी. त्याला अनुसरून आपण कर्तव्य करावे. 

 मी अस्तित्वाच्या एका स्थितीत _वावरतो_. त्यावरून स्वतःला लेखण्याची गरज नसते. त्यात खूप प्रश्न येतात, व्याकुळता येते, धावपळ होते....काहीही जरी झाले, तरी शांतीचा प्रवास पदार्पण होतोच, आज ना उद्या. जखम खूप आत बोचतील. त्यावर आपुलकीचा हात द्यावा लागतो.  विषय सोडावे, म्हणजे सूक्ष्म व्हावे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 एक दिवस आपण विलीन होणार असतो. त्या काळात आतील घटकांचा कोलाहोल होऊ शकतो आणि त्या काळात शांतीचा अर्थ आणखीनच वेगळा ठरू शकतो. 

 शांतीशी संबंध खूप काळ हाथी घ्यावा लागतो, कारण ते प्रकरण अनेक स्तरांशी निगडित असते. स्तर सूक्ष्म ते स्थूल असे स्थित असतात, म्हणून सर्व स्तरात शांतीचा परिणाम किंव्हा कार्य उमटू द्यायला लागते. 

 जर आत्ता पासून सवय लावली शांती भाव स्मरणात आणण्याची तर अंतःकाळात ते सहज आठवते आणि तिथेही आपण शांत राहू शकतो. शांत अनुभव म्हणजे रूप, आकार, क्रिया, स्थळ, काळ, प्रवाहाच्याही पलीकडे असतेच, म्हणून ते अनाकलनीय ठरते जीवाला आणि सध्याच्या अनुभवाशी संबंध तसा आपण निर्माण करतो. 

 म्हणजे थोडक्यात अनुभव भगवंताच्या असण्यामुळे निर्माण होत राहते, स्वतः मुळे नाही. 

 हरि ओम. 

 

श्री 

 आतील भावना तात्पुरत्या, बदलणाऱ्या, परावलंबित, अर्थ देणाऱ्या, अश्या संबंधित असतात किंव्हा कार्य करत राहतात. ह्या वावरण्यामुळे मला भीती वाटते, न्यूनपणा येतो, आणि स्वतःशीच झुंज लढवत असतो. त्यात स्वतःला धाऱ्यावर धरतो आणि इतरांनाही. हे कोडे कसे सोडवायचे असा सतत प्रयत्नात राहतो. 

 असे का होते, हा प्रश्न स्वीकारायला हवा, की ते खूप सूक्ष्मातून, खूप आधीच्या काळाशी निगडित असावे. प्रश्न असणे किंव्हा येणे, हे सूक्ष्म स्थितीच्या कार्यालाही खुणावत असावेत आणि म्हणून प्रश्न ह्याचा अर्थ योग्य मार्ग आणि योग्य परिवर्तन व्हावे. प्रश्नाचे म्हणून उत्तर गूढ परिणामातून येते, फक्त बौद्धिक स्वभावातून "नाही". म्हणून अर्थ किंव्हा होण्याचे कार्य गूढ असते ज्याला बुद्धी पूर्णपणे ओळखू शकत नाही. म्हणजेच की श्रद्धा वाढवावी सर्व सूक्ष्म स्तरात जाण्यासाठी. किंबहुना प्रश्न आले, तर ते भगवंताचा प्रसाद दर्शवते, ह्या भावनेने बघावे आणि स्वीकारावे.

 थोडक्यात स्वतःला लेखू नये किंव्हा कष्टी होऊ नये. अनुभवाचे प्रयोजन अस्तित्व शक्तीतून उदयास येते, म्हणून ते स्वीकारावे आणि त्या परिस्थितीत कर्तव्य करत रहावे. 

 परिणामांची फिकीर असू नये. कर्तव्य केले की परिणाम, मग तो जो काही असो, तो योग्यच असतो. 

 हरि ओम.

 

श्री

 श्री 

स्वतःला शांत करायला हवे दररोज. 

कार्य, हालचाली आणि त्याचे भोग अनेक स्तरातून ध्यानात प्रवाह सारखे _निर्माण_ होत असतात आणि त्यातून होणारे दृश्याशी संबंध प्रस्थापित होतात. 

हे सर्व गूढ असते आणि त्यावर श्रद्धा ठेवायला लागते, तरच आसक्ती कमी होते आणि अस्वस्थता मनाचीही शांत होते. 

स्वतःला दृश्यात जेव्हा दररोज वेळ देतो, तेव्हा खूप चिंतनातून, भावनेतून, कामातून हीच शांतता मनात संक्रांत करायची असते. मग त्या ओघाने माफ करणे, सैय्यम ठेवणे, श्रद्धा वाढवणे, भगवंताचे चिंतन करणे, कर्तव्य करत राहणे, सर्व स्वीकारणे, स्वतःला दोषी न समजणे, भगवंताचे प्रयोजन असणे ह्यावर श्रद्धा ठेवणे, स्थिर होण्याचा प्रयत्न करत राहणे, आपुलकी वाढवणे, शांतीने ऐकून घेत राहणे, अट्टाहास सोडून देणे, वगैरे येते. 

मन, म्हणजे भाव, जो कार्यातून होतो आणि त्या होण्यामुळे एक स्वभाव बनतो. तो स्वभाव खूप खोलवरून आला असतो आणि खूप काळापासून असतो. म्हणून त्याला शांत होण्यास प्रयास लागतात. 

त्याला healing म्हणतो. असे healing होणे अत्यंत महत्त्वाचे असते स्वतःसाठी. ज्या प्रमाणे दृश्यात असल्यावर त्याचे संस्कार होणार, त्याच प्रमाणे शांत होण्याचे संस्कार मनात रुजू घालायला लागतात दररोज. 

Healing चा एक मार्ग म्हणजे नामाचे चिंतन करत राहावे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

 _आपण_, हा भाव संक्रांत केला गेला आहे, अस्तित्व शक्तीच्या कार्यातून. _भाव_ देखील गूढ शब्द आहे, ज्यात स्तर, साखळी, संबंध, चक्र, परिणाम अश्या अनंत गोष्टी सामील असतात. किंबहुना त्याला ७ लोकं - अशी स्तरांची उपमा हरि पाठात नोंद केलेली आढळते. प्रत्येक स्तर, म्हणजे एक विशिष्ठ स्मरण (किंव्हा जाणिवेचे रूप) होते आणि त्याचे कार्य सुरू राहते. 

थोडक्यात स्मरण किंव्हा जाणिवेला देखील भगवंताच्या शक्तीतून चालना मिळत असते किंव्हा त्या अस्तित्व शक्तीचा आधार असतो किंव्हा त्या शक्तीच्या कार्यातून प्रस्थापित झाली असते. 

कार्य भगवंताचे असते, आणि ते अनाकलनीय असते. म्हणून त्या कार्याला शरण जाणे असते, ज्यामुळे तसे संस्कार मनात खोलवर उमटतात आणि सत्य आत्मसात होते, शांतीत स्थिर व्हायला होते. 

 *भगवंत आहे*, असे पाहिले गुढतेने मनात खोलवर उमटायला हवे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

शंका आणि आपुलकी मध्ये मूलभूत फरक असा असावा की आपुलकीतून भगवंताचे स्मरण प्रज्वलित राहते, मग परिस्थिती काहीही असली तरीही. म्हणजे आपुलकीचा खरा अर्थ हा की विचार सूक्ष्म आणि स्थिर होणे, अमर्यादित होणे, अस्तित्व भाव आत्मसात होणे, सैय्यम वाढणे, प्रयत्नात कमी न होणे, कर्तव्य करत राहणे, अपेक्षांची गरज न भासू देणे, वगैरे....थोडक्यात सतत नामाचे स्मरण ठेवणे.

अस्तित्व ही शक्ती आहे आणि तिचे खूप स्तर, सूक्ष्म ते स्थूल रूप असतात ज्यामुळे हालचालींची व्याख्या वेगवेगळ्या पद्धतीत प्रस्थापित होते. हे एकदा कळले, की समजून घेणे की शक्ती काय करू शकते आणि तिला शुद्ध कसे करावे. 

म्हणजे सर्व प्रकार असा ओळखावा की शक्ती कशी शुद्ध करत रहावी आणि त्यासाठी कुठले संस्कार पोषक ठरू शकतील...

हरि ओम.

श्री

 श्री 

भगवंताचे अस्तित्व, त्याचे ध्यान आणि विचारांचे स्थान - हे तीन गोष्टी आपल्यासाठी मौल्यवान आहेत. त्यांच्यातील संबंध गूढ आहेत आणि ते प्रज्वलित होण्यासाठी मार्ग पत्करावा लागतो. मार्ग पत्करल्यावर वरील तिन्ही गोष्टींचे संबंध स्पष्ट होते आणि योग्य होते. 

दररोजच्या व्यवहारात किंव्हा अनुभवात संबंधांचे गुढत्व मनाला स्पष्टपणे ओळखणे कठीण जाते म्हणून दृश्यांची बाधा त्याला होत असते आणि त्यात गुंतणे सुरू राहते. आपण गोष्टींमध्ये का गुंतून राहतो, त्याचे कारण गूढ आहे, अनाकलनीय आहे आणि ते श्रद्धा प्रस्थापित करून गुंतणे _शिथिल_ होते. 

मुळात सर्व अर्थ अस्तित्वाशी निगडीत आहे, हे ध्यानात पक्के होणे गरजेचे आहे. नाम घेणे म्हणजे मध्य भागी स्थिर होणे आणि वरील तिन्ही गोष्टींचे स्मरण सतत जागे ठेवणे. त्यातून परिवर्तन होत राहते.

हरि ओम.

श्री 

अध्यात्म ह्या दृष्टीने विचाराने परिवर्तन होणे अभिप्रेत असते आणि शेवटी सत्यात राहणे असे असते. म्हणून विचारांना सध्याच्या परिस्थितीत मर्यादा असतात आणि सत्य पासून अंतर असते. तरीही ह्याला दोष मानू नये की ज्यात गुंतायला हवे आणि व्याकुळ वाटून घेणे. ह्याला टप्पा मानावा प्रवासात येणारा. त्यावरून विचारात अभ्यास घडवून, मार्ग जोपासून, शेवटी योग्य विचार संक्रांत होत राहतात आणि भगवंताचे कार्य अधिक स्पष्टपणे ध्यानात प्रस्थापित होते.

ह्याला हरि पाठात देह बुद्धीतून सोहम भाव आणि सोहम भावातून भगवत स्वरूप होणे, असा उल्लेख केला आहे.

कपूराची आरती उजळली ज्योत I

ठायीचीं समाप्ती झाली तैसी II

हरि ओम.

श्री 

भगवंत भाव, कार्य, विचार, अनुभव, ध्यान, जाणीव, हालचाली, संबंध - हे अस्तित्वात असण्याच्या गोष्टी आहेत. ह्या सर्व गोष्टी _स्मरण शुद्ध_ होण्यात संबंधित होऊ द्यावे आणि त्यासाठीच परिस्थितीचे प्रयोजन असते, हे ओळखावे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

कशाचेही _कारण_ (सुरू, संबंध, शेवट, अर्थ, अपेक्षा, स्मरण) संपूर्णपणे बुद्धीला ओळखणे कठीण असते. म्हणजे असण्याचे, त्याच्या परिणामांचे, हालचालींचे, बदलांचे, भोगांचे _कारण शोधण्याचा_ अट्टाहास शिथिल होऊ द्यावा. इथे कारण बुद्धीच्या अर्थाने बघितले, तर ते सोडावे लागते, ह्यात दुमत नाही. 

अध्यात्माच्या पद्धतीने  कारणाला गूढ रहस्य आहे, जे _सूक्ष्मातून निर्माण होत राहते_, वावरते आणि निघून जाते. म्हणजे सत्य अर्थ अस्तित्व शक्ती देते, मी नाही. कितीही कष्ट वाटले, तरीही व्याकुळ होऊ नये. कोण काय बोलते, कसे बोलते, का बोलते, किती बोलते - ह्याने काहीही ठरत नसते आणि त्यातून स्वतःची शांती निर्भर असू नये. हालचालींचा किंव्हा घडामोडींचा आणि शांतीचा बौद्धिक संबंध फक्त नसतो - तो सर्वांगीण किंव्हा गूढ असतो. म्हणून स्थिर होण्याचे महत्व असते. 

वरील साधायचे असेल तर आलेल्या परिस्थितीत नेहमी कर्तव्य करणे भाग पडते आणि सर्व भगवंताला अर्पण करावे लागते. इथे आपली जबाबदारी संपते. 

मनाची शक्ती लोहचुंबक प्रमाणे असते - काही ना काहीतरी कल्पना मांडीत राहते आणि त्यात गुंतत राहते. काहीही जरी वस्तू केली नाही, तरीही आतून काहीतरी क्रिया घडत राहते ज्यामुळे परिणाम तर होत राहतात. आणि वस्तू असो किंव्हा नसो, मनाची शक्ती खूप स्तरात वावरत असते आणि म्हणून संबंध देखील खूप स्तरात वावरत असतात. 

म्हणून नाम खूप आत न्यायला लागते आणि त्याचा परिणाम सर्वांगीण होऊ द्यावा लागतो. दृश्याचे अस्तित्व निर्गुण आणि खूप साऱ्या स्तरात असते. त्याला लोकं म्हणतात (७ लोकं - हरि पाठ). 

आपण श्रद्धेने नाम घ्यावे.

श्री

 श्री 

 अस्तित्व, ही शक्ती आहे, तिचा वावर आहे, तिचे कार्य आहे. संकल्पनेत जरी ती सांगितली गेली तरीही प्रत्यक्ष अनुभव गवसायला लागतो. म्हणजेच, ती शक्ती जिवंत आहे आणि तिच्या कार्यामुळे माझ्याशी _संबंध_ जोडले जातात. 

 इथे गूढ प्रकार असा आहे, की *संबंध* प्रवाह दर्शवतो आणि अनंत स्तर, परावलंबन, स्तरात होणारे स्मरण, प्रतिक्रिया, परिणाम, चक्र, अनुभव दर्शवतो. थोडक्यात द्वैत, दृश्य, अनुभव, विचार, भावना, देह - ह्या गोष्टी प्रवाह आणि भगवंताशी संबंध दर्शवतात. 

 त्याचा अर्थ असा समजून घ्यावा की दृश्य संबंधाचा प्रवास मनातून सुरू होऊन शांतीत विलीन होण्याचा असतो. अनुभवात, *शोध*, ह्याचे स्थान किंव्हा कार्य, राहणार. 

  *कार्य* म्हणजे जीवाच्याही पलीकडे असणारा परिणाम, म्हणून अस्तित्व सारखे, ते होतेच. त्या ओघाने निर्माण होत राहणारे आणि प्रवाहात येणारे प्रश्न, विषय, गुंतणे, संबंधित राहणे, परिस्थिती, भाव, वगैरे.

 हरि ओम.

 

श्री 

 भगवंत सर्व घडवून आणतो, ह्यावर श्रद्धा ठेवावी. हे सर्व श्रद्धेने जाणिवेत संक्रांत होऊ शकते. श्रद्धा संक्रांत होण्याच्या गूढ मार्गात प्रश्न, विषय, विचार धारा, भावना, हतबलता, प्रयत्न, सैय्यम - ह्या सर्व अनेक गोष्टी येत राहू शकतात प्रत्येक स्तरात. हाच असावा "संबंध" अस्तित्वात निर्माण होऊ पाहणारा. 

 म्हणजे प्रत्येक विचार हा गूढ टप्पा म्हणून आत्मसात होऊ द्यावा श्रद्धा आणखीन संक्रांत होण्यासाठीचा. त्या विचाराच्या पलीकडे जाणे किंव्हा सूक्ष्म होणे म्हणजे स्वतःत योग्य परिवर्तन होणे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व असते, म्हणून त्यात कार्य असण्याचे स्थान स्थित असते (place of vibrations). स्मरण, जाणीव, अस्तित्वाचे कार्य करत असते...त्यातून _इतर_ स्मरण होतात आणि एकमेकांशी _संबंध_ जोडत राहतात. 

 त्या अर्थाने _संबंध_, खूप गूढ असतात आणि त्यात अनेक स्तर , साखळी, चक्र, भाव अश्या गोष्टी सामील असतात. 

 आपले मन त्या संबंधांचे प्रतीक म्हणून ओळखावे आणि सर्व संबंध शांत होऊ देणे किंव्हा भगवंताच्या शुद्ध भावनेत विलीन होऊ देणे. 

 हाच परमार्थ मानावा आणि हेच ध्येय मानावे - विरघळणे घडावे.

 हरि ओम. 

 

श्री 

  _Effort_ is required to be taken or get established as an idea of being in existence. There are apparently _felt_ two forces informing who we seem to be - those getting _formed_ from vibrations but which also generate an individual consciousness that _responds_ to existential forces. This creates, what one may term as life or experiences or mind or struggle or friction or connection and so on. 

 Therefore, the question that gets established herein, is what is to be followed?! It takes a while to decipher a _decision_ and that's ok. Once a decision gets accepted, then there's no looking back. Decision is an acknowledgement of having a place in our existence _for spiritual awareness_. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 विघटित स्वरूप, वेग, बदल, प्रतिक्रिया - ह्यांचे स्थान राहणार जीवनात. त्यातून तात्पुरतेपण किंव्हा अर्धवटपणा वाटत राहणार. ह्याचा अर्थ की मनाचे कोडे, ह्या विघटित मार्गातून सुटणे अवघड कारण मुळात स्वतःच्या मनाची शक्ती विघटित असते आणि त्यातून परिस्थितीची व्याख्या निर्माण होते. 

 ह्याचा अर्थ असा की सत्य आत्मसात होणे, हा गूढ मार्ग असावा, जो पत्करावा लागतो मनाला. त्या मार्गावर अनुभवांच्या सर्व रूपांना सामोरे जावे लागते, पचवायला लागते आणि भगवंताची इच्छा आहे, हे स्वीकारावे लागते. हे वारंवार स्मरण ठेवत शांती भाव संक्रांत होऊ द्यावे लागते भगवंताच्या कृपेमुळे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 काही विचार

 दररोज किंव्हा प्रत्येक क्षणी भावामुळे, स्मरणेमुळे व्यवहार होत राहते, संबंध प्रस्थापित होत राहतात, परिणाम होत राहतो, गुंतायला होते, अनुभव येत राहतात, प्रवाहात अहं भाव असतो आणि त्यामुळे प्रश्न, विषय वगैरे धरून ठेवले जातात किंव्हा ध्यानात निर्माण होत राहतात. 

 ह्यातून विघटन, बदल, व्याकुळता अनुभवात येत राहते. बाहेर धावणाऱ्या वृत्तीना जे मर्यादा निर्माण केल्या जातात, त्यांना सूक्ष्म होऊ द्यावे लागते आणि आसक्ती दृश्यांची त्यामुळे कमी होऊ द्यावी लागते. त्यासाठी मार्गाचे महत्व स्वीकारावे. 

 आजकाल आम्ही बघतो की विद्यार्थ्यांना त्यांच्या मर्यादित संकल्पनेवरून सूक्ष्मात आणणे किंव्हा तसा अनुभव संक्रांत होऊ देणे अत्यंत कठीण जाते...ह्याचाच अर्थ की खूप गूढ पद्धतीने त्यांनी सध्याच्या संकल्पनांना घट्ट आवळून ठेवलेले आहे. आणि ते ढिले करण्यास खूप प्रयास लागू शकतात. 

 हाच स्वभाव तसा पाहिला, तर सर्वांचा (म्हणजे आपलाही) असतो. हट्टीपणा, हेकेखोर वृत्ती, व्याकुळता, कष्टी होणे त्यामुळे सर्वांच्या पदरी येते. हे बुद्धीने सोडवणे महा भयंकर जाते! 

 संकल्पना का होते, असा प्रश्न कदाचित उपयोगाचा नाही....तो तर स्वभाव धर्म म्हणून स्वीकारावा. संकल्पना जोपासण्याचा परिणाम _काय_ होतो, हा जास्त महत्वाचा प्रश्न असावा.

 त्याच परिस्थितीचा शांतीने स्वीकार करून, मार्ग जोपासावा लागतो. घडामोडीतून, बदलातून, नात्यातून, क्रियेतून, स्थळातून, काळातून आपण ठरत नसतो, आपण जबाबदार नसतो, हे पक्के ओळखावे. विषय काहीही येतील ध्यानात. त्याचे उत्तरे कदापि बाहेरून मिळत नसते किंव्हा अपेक्षा ठेऊन मिळत नसते. त्यावरून श्रद्धा शक्ती आत्मसात करावी.

 गोष्टी त्यांच्या त्यांच्या भगवंताच्या इच्छेवरून होत राहतील, आपण शांतीने कार्य करावे.

 हरि ओम.

 

 

श्री

 श्री 

अस्तित्वाची आठवण सतत असायला हवी. ती आठवण सर्वांगीण, सर्व स्तरात, सर्व संबंधात, परिमाणात, स्वभावात व्हायला हवी. आठवण म्हणजे कार्य, साखळी, भाव, संबंधांचे रूप, सूक्ष्मात रमणे. भेद जो सध्या वाटतो, त्याला बघण्याची प्रवृत्ती बदलायला हवी. भेदाला खरे मानले तर पदरी व्याकुळता आली. भेदाला भगवंताची इच्छा _ओळखली_, तर शांती संक्रांत झाली मनात. 

Mind is a medium to create a _perception_ of truth. Perception is accepted as truth and it is many times, fiercely guarded. Perception is a means by which all actions take place - even of birth and death. Therefore in a way, perception extends from inner world to outer world. Perception is not found as a point, but is a vast network of limitless vibrations. 

वरील वृत्तीत असे दिसून येईल, की त्यात खूप गुंतायला होते. हीच प्रवृत्ती सूक्ष्म आणि विशाल होऊ द्यायची असते, म्हणजे मन सूक्ष्म आणि शुद्ध होते आणि मर्यादित स्मरण राहत नाही. त्याला शुद्ध अस्तित्व भाव संबोधले आहे. 

हे आत्मसात होण्यासाठी, ज्या कृपेची गरज असावी लागते, ती नामस्मरणाने जागी होऊ शकते.

हरि ओम.

श्री 

भगवंत सत्य आहेच, सध्या त्याकडे _संकल्पना_ अश्या दृष्टीने बघायला होते (म्हणजे सत्य अस्तित्व भावात आणि आपल्यात/ जीवात अंतर असते). म्हणून नाम ह्या संकल्पनेत पहिले निश्चयाने घ्यायला सुरू करावे लागते. कुठल्याही वस्तूत, पहिले संकल्पना ह्या पद्धतीने संबंध जोडले जातात. नंतर ती संकल्पना सर्वांगीण पसरून, सर्व स्तरात जाऊन त्याच्याशी एकरूपता होते. हा झाला _प्रत्यक्ष अनुभव._ त्या अर्थाने मग, संकल्पना पाहिली पायरी झाली आणि प्रत्यक्ष अनुभव शेवटची. 

म्हणून नामाचा प्रत्यक्ष अनुभव होणे आले. म्हणजे त्याचे कार्य सर्वांगीण आत्मसात होणे आले...म्हणजे त्यातून विलीन होणे किंव्हा परिवर्तन होणे अभिप्रेत आहे. 

हरि ओम.

श्री

 

श्री 

 घडामोडी कृती करण्यासाठी असतात का, हे ओळखावे. प्रतिक्रिया, जिथे अहं भाव असावा, हे देणे आवश्यक आहे का? 

 कर्ता भगवंत भाव आहे. कार्याचे, हालचालींची जाणीव भगवंताच्या शक्तीमुळे _निर्माण_ होते. निर्मिती _कार्य_ आहे, गूढ आहे, अनाकलनीय आहे, सूक्ष्म प्रकृतीचे आहे. ही जाणीव सतत नाम घेत राहताना प्रज्वलित ठेवायला लागते. 

 अनुभव आपल्याला (जीवाला) भगवंताच्या कार्यामुळे येत राहते. भगवंताचे कार्य म्हणाले, तर त्यात अहं भावनेला जागा ठेवण्याची _गरज_ नसते. असा अहं भाव निर्मितीला का येतो, हे गूढ रहस्य आहे, म्हणून ते शरणागतीने विलीन होऊ द्यावे लागते. त्या भावनेचा विट यावा लागतो, तरच त्याचा त्याग होतो. 

 अस्तित्व म्हणलं तर त्याचे कार्य कुठल्याही स्थितीत ते असणार, म्हणून मनातही येतं. कुठल्यातरी कार्यात शक्ती राहते. म्हणून मनाची शक्ती, शुद्ध स्तरात परिवर्तित होऊ द्यावी लागते. 

 शुद्धता हे सत्य आहे, शक्तीचे मूळ स्वरूप आहे, ते खरे आहे...ती संकल्पना फक्त नाही. त्याचे चिंतन करावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 साक्षी भावनेतून, म्हणजे कार्य कुठून येते आणि त्यातून गोष्टींचे होणे कसे असते, हे आत्मसात होऊ द्यावे. हेतू लावण्याची गरज नाही, हेतू लावणे म्हणजे "कृती करणे" असे झाले. त्यावरून परिणाम आणि भोग ते अनुभवात येणार. म्हणून शरणागती, म्हणजे हेतू विलीन होणे, जाणीव त्यामुळे शुद्ध होत राहणे अभिप्रेत आहे. 

 परावलंबन, बदल - अश्या गोष्टी होत राहणार आणि प्रतिक्रिया देण्याचीही खुमखुमी येत राहणार. तिथे स्वतःला योग्य पद्धतीने रोखले हवे, कारण प्रतिक्रियेतून मी ठरत नसतो किंव्हा अस्तित्व भाव अवलंबून नसतो. तरीही हे ध्यानात राहण्यासाठी नाम घेणे जरुरीचे ठरते. ते घेत गेल्यावर प्रतिक्रिया येण्यास हळू हळू कमी होईल आणि शांती भाव वाढत जाईल. 

 दुसरी गोष्ट अशी की मनाची शक्ती काहीतरी सतत निर्माण करत राहते आणि त्यात गुंतून राहते - म्हणजे दृश्याशी संबंध जोडते, स्तरात वावरते आणि विषयात दंग ठेवते स्वतःला. ह्यामुळे स्थळ, काळ, हालचाली अश्या ध्यानात येत राहतात गोष्टी. हे सुद्धा शिथिल होण्यासाठी आणि शांत वाटण्यासाठी सतत नामाचे स्मरण ठेवत रहावे. 

 कुठल्याही प्रकाराच्या चिकित्सेत, मग ते वैचारिक असो की भावनिक - त्यात गुंतून राहण्याची गरज नाही...त्यातून विषय म्हणून घ्यायची आणि सोडवत राहण्याची गरज नसते. उत्तर त्यात नसतात. आणि कुणाला त्यातून पटवण्याचा अट्टाहासही करू नये. शुद्ध होणे हा वैयक्तिक आणि गूढ भाग आहे. त्यातून योग्य परिणाम स्वतःवर होईलच. 

 परिस्थितीचे कोडे कुठल्याही आतील किंव्हा बाहेरील घटकेत नसते, म्हणून चिंता होणे, काळजीत राहणे अगदी बंद करावे. सर्व भगवत कार्य असते, म्हणून काहीही झाले तरी व्याकुळ होऊ नये आणि त्या होण्याचे प्रयोजन असते, हे ओळखावे. 

 वस्तू किंवा त्या क्षणात काय होते आणि कसे, ह्यावर स्वतःची शांती निर्भर नसते. कर्तव्य करून सारे भगवंताला अर्पण होऊ द्यावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 संबंध जीवाच्या रचनेमुळे आणि मुख्यतः जीवाच्या निर्मितीमुळे प्रस्थापित होतात. निर्मितीमुळे स्मरणाची भूमिका, भाव, प्रतिक्रिया, परिणाम, द्वैत - अश्या गोष्टी _त्या बरोबरीने_ येतात. It is a complete package given by Existence. 

 म्हणून ह्या सर्वांचा मतितार्थ असा की जाणीव शुद्ध करावे आणि निर्मितीच्या मुळातल्या शक्तित स्थिरावणे, असा आहे. _असणेपणात_ कार्य, हे असणारच - म्हणजे निर्माण क्षमता. _निर्मिती का होते_ ?!! हा अस्तित्वाचा अंतर्मुख स्वभाव आहे (स्पंदने असणार, त्यातून रूप आणि आकार होणार, संबंध जोडले जाणार, विरघळणे होणार), म्हणून तिथे "का" किंव्हा हेतूही विलीन होऊ द्यावे लागते. तिथे फक्त शुद्ध स्वीकारणे असते. म्हणून हे सत्य आत्मसात होऊ देणे, ह्याचा अर्थ स्वतःलाही पूर्ण शांतीने स्वीकारणे...म्हणजेच विलीन होऊ देणे. स्वीकार होणे आणि विलीन होणे - हे एक मानले पाहिजे.

 हे सर्व अंगभूत होण्यासाठी नामस्मरण करावे/ घडावे.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 Thinking is a kind of search for realization but is not a certainty. Therefore reality is not contained completely in thought and actions determined by thoughts. 

 This should be seen as an opportunity to try new vibrations created through us and leading to some actions. Important thing is to realise where and how thought get created and what is a thought? I think, this search happens in a concept diagram and is one action leading to an experience of consciousness. 

 Other things continue from consciousness. This sight shouldn't be lost at any stage of design. 

 Therefore a form emerges and is not a default stale expression plucked from a phenomenon. अध्यात्म मध्ये ह्या धरण्याच्या वृत्तीला टीका आहे. 

 नाम घेतल्यावर संपूर्ण शांत झालो तर निर्मितीवर हेतू मर्यादित राहत नाही. 

 हरि ओम.