श्री

  श्री 

 आयुष्यात ध्यानी धीमेपणा आणायला लागतो. हालचाली कसे होतील, किती वेगात घडतील, संबंध कसे होतील - ह्याची चिंता न होऊ द्यावी....म्हणजे शांती आणि धीमेपण संक्रांत झाले असे समजावे. म्हणून काहीही झाले तरी व्याकुळ न व्हावे...कुणास ठाऊक, ती भगवत इच्छाच असावी! धीमेपणा जसा वाढतो, तशी भगवंताची इच्छा जाणिवेत ओळखली जाऊ शकते. 

 दुसऱ्या पद्धतीने अहं भाव विलीन झाला की धीमेपणा येतो, शांत व्हायला होते. म्हणून आपण आपले कर्तव्य करत राहावे आणि भगवंताचे चिंतन, स्मरण सुरू ठेवावे.

 हरि ओम.

 

श्री 

 जेवढा संबंध बौद्धिक पातळीवर जोडण्याचा प्रयत्न करतो, तितके दृश्याचे संस्कार, स्वभाव, स्थूलपणा बुद्धी घेते किंव्हा आपण घेतो. _संबंध का आणि कसे जोडले जातात_ हा गूढ प्रकार आहे, म्हणजे दैवी कार्यातून प्रकट झालेला आहे, म्हणून त्याला घाबरून नाही चालणार. 

 बुद्धीचे तरी एक वेळ ठीक म्हणालो, तरी वासना त्याही पेक्षा सूक्ष्म असल्यामुळे, तिचे परिणाम कसे उमटत राहतात हे कळणे खूप अवघड असते. 

 प्रकार असा आहे की भय, चिंता, त्रास, कष्ट - ह्या भावनांचे बीज कुठे असते आणि कसे निर्माण होते आणि का, हे पूर्ण विलीन झाल्याशिवाय ओळखणे किंव्हा जाणणे कठीण असते. जाणीव, ही शक्ती, भगवत स्वरूप बनवू शकते. तिच्यावर सर्व भार टाकून स्वस्थ चित्ताने संसार करत रहावा. 

 आयुष्याचा पाया जाणीव शक्ती आहे, बुद्धी नाही. म्हणून जाणिवेला स्थळ, काळ ह्याचे बंधने विशेष लागू पडत नाही आणि त्यातून धीमेपणेचा प्रभाव आणि श्रद्धा, ह्या दोन्ही गोष्टींचा योग्य परिणाम पचनी होतो.

 हरि ओम.

  

श्री 

 सिद्ध होण्यासाठी संबंध जोडले जातात किंव्हा घटकांशी व्यवहार होतो आणि परिणाम होतो. हा भाव असण्याचा परिणाम म्हणावा. असे का असते, हे मान्य करावे की "माहीत नाही", आणि त्यात स्वच्छ मनाने बघत रहावे...म्हणजे न्यूनपणा वाटणार नाही. 

 जेव्हा अशी भावना आपण घेतो, तेव्हा पलीकडे होण्याची परवानगी आपण निर्माण करतो. 

 In other words it is completely accepting vulnerability of the human condition.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 एकंदरीत काही विचार मांडायचे होते -

 संबंधांचे मूळ कळणे कठीण बुद्धीने. ज्या पद्धतीने अस्तित्वात स्तर असतात आणि त्यांचे _कार्य_ असते, त्यातून अहं भाव आणि दुःखाची निर्मिती होत राहते आणि त्यात गुंतायला होते. अर्थात हे अनुभव भगवत इच्छेने येतात, असे ओळखले, की मन शांत होते, नाहीतर विषयांना धरून दुख निर्माण करते आणि कष्टी होते. कुठे मन गुंतून राहते, हे ओळखावे आणि त्या प्रमाणे आसक्ती विलीन होऊ द्यावी. हा प्रवास असतो. त्यावर श्रद्धा ठेवून असा विचार आणावा, की आज ना उद्या शांती भाव संक्रांत होईल, कारण "आपला" मूळ स्वभाव शांत होण्याचा आहे, म्हणजे विलीन होऊ देण्याचा. 

 प्रवाह आणि हालचालींवर स्वतःची व्याख्या किंव्हा दृश्याचा अर्थ ठेवण्याची घाई करू नये. प्रवाह भगवंत देतो, म्हणून त्यावर मर्यादित हेतू असण्याचे कारण नाही. अस्तित्वाचा परिणाम खूप खोलवर असतो आणि तो कुठल्याही रूपाच्या किंवा हालचालींच्या पलीकडून सुरू होतो. म्हणून रूप किंव्हा आकार "दिसले नाही", तरीही सूक्ष्म पद्धतीने _परिणाम_ अस्तित्वात वावरत असतो. म्हणून गोष्ट नाहीशी झाली तरीही ती "संपत नाही", कारण परिणाम वावरत असतेच आणि ती कारण ठरते वेगळी गोष्ट ध्यानात आणण्यासाठी. ह्याचा दुसरा अर्थ असा, की परिणाम आणि गोष्ट ह्यांच्यातील संबंध सरळ नसतात, पण गूढ असतात. गोष्टींवरून बुद्धीने परिणाम शोधणे अवघड...त्यासाठी सूक्ष्म व्हायला लागते. 

 बाहेरील रूपातून आतील स्थिती कळणे अवघड. म्हणून कुणी बडबड्या असला काय, किंव्हा खूप काम केले काय का गप्प असला काय, त्यातून त्याचे अंतर्मुख मन ओळखणे कठीण असते. म्हणून बाहेरील रूपातून काहीही निष्कर्ष काढण्याची गरज नाही आणि व्याकुळ होण्याचीही नाही. आपण शुद्ध व्हावे, मग त्या मानाने सर्व जग शुद्ध जाणवते. 

 हरि ओम.

  

श्री 

 मानवी _भाव_ अजब आहे किंव्हा त्याच्याशी आसक्ती ठेवणे. त्यात आपण खूप व्याकुळ होतो, खूप दुःख निर्माण करत राहतो, खूप गुंतून राहतो, खूप चक्रात वावरतो, खूप अपेक्षा ठेवतो, खूप शंका आणि भीती बाळगतो...

 काय करावे आणि स्वस्थ होऊ द्यावे अनुभवांना?....काहीही जरी केले तरी त्यात मनाची वळवळ काही थांबत नाही! ती भगवंताला शरण जाऊन शांत होते, असे सुचविणे आहे. आयुष्यातील समाधान म्हणजे गोळा बेरीज नाही की वजा बाकी नाही...म्हणजे ती कुठल्याही मनाच्या तर्कावर अवलंबून असत नाही. म्हणून मनाच्या स्वभावाला विशेष मानून घेऊ नये.

 हरि ओम.

 

Shree 

 Time and space are _in_ imagination. There is also Existence where time and space are in a _form_ which is not recognisable from any phenomenon based logic. Therefore, time and space, as we know it, have _arrived from_ Existence. 

 थोडक्यात वेळ आणि स्थळ ही स्तर दर्शवते आणि ती काही सर्वस्वी मानू नये स्वतःची व्याख्या ठरवण्यासाठी. त्याचे काही बंधने असतील, जे भगवंताने दिले आहेत. ते संपूर्ण स्वीकारावे आणि शांत रहावे.

 हरि ओम.

 

Shree

 Shree 

Vulnerability is an aspect of our existence. There is coming, becoming and going or transforming into something else. In a way, things are all recycled... returning back to consciousness. 

There is a strong apprehension towards this behaviour and the reasons for the same, aren't clear. However this apprehension ought to get calmed and a sense of Beyond ought to get established. 

Letting go of everything in the phenomenon - imagination is fundamental. All this life we hold on for many reasons. Letting go, so the Truth can come in (can get revealed) is required.

Hari Om.

Shree

 Shree 

There's no point in getting entangled in resolving the _nature_ of phenomena. I think or feel that phenomena aren't a _problem_ to be fixed. It should be realised that the Divine Will's presence works everywhere, including our becoming. This realization would make critical thinking more rounded rather than severely distorted. 

The _presence_ in any phenomenon is. Presence isn't a problem, nor any movement in it nor any entry or exit. 

It's not a problem, it's a journey that is inherited. 

Quantum is irrelevant to peace. Synthesis is possible at any moment without any fixed sequence. Saying or remembering God is immaterial to phenomenal situation. 

Hari Om.

श्री

श्री 

रूप, आकार, स्मरण, क्रिया, हालचाली, जाणीव - हे घटक असणार आहेत ध्यानात. ते सगळ्या किंव्हा कोणत्याही परिस्थितीत असणार आहेत, म्हणून त्यांचा _स्वभाव आणि परिणाम_ ध्यानात घ्यायला लागणार आहे. हे दोन्ही शब्द खूप गूढ आहेत, कारण त्यात कार्य, गुण, साखळी, स्मरण, व्यवहार, संबंध (इतर स्तरांशी आणि त्या स्तराशी) - ह्या सर्व गोष्टी सामील आहेत. 

अस्तित्व शेवटी काय असते? स्थळ आणि काळाची _जाणीव_ कुठल्याही स्तरात. जाणिवेत सगळ काही येते - मी, दृश्य, संबंध, कल्पना, बदल, परिणाम, भोग....

म्हणून जीवनात किंव्हा त्या परिस्थितीत सत्याची जाणीव स्वतःला (मनाला) करून घ्यायला लागते. सत्याला कुठल्याही परिस्थितीत जाणता येतं, कारण परिस्थितीच्या पलीकडे तिचे अस्तित्व असते. सर्व स्तर विलीन झाल्यावर, तरीही जे असते, त्याला सत्य म्हणतात. 

आपण तैय्यार आहोत का ते जाणून घ्यायला?

हरि ओम.

श्री

 श्री 

अस्तित्वात शांती आहे. आपले मन त्यात स्थिर होऊ शकते, रमू शकते, विलीन होऊ शकते. त्यासाठी कशाचीही उपाधी लागत नाही. 

दृश्यांची गरज लागत नाही. मन अशी काही वस्तू आहे, की त्यात सतत कमतरता वाटत राहील. ते पूर्ण करण्यासाठी ममत्व किंव्हा कसलातरी आधार घेण्याची प्रवृत्ती उठेल - मग ती वस्तू असेल किंवा नाती किंव्हा स्वतःची वासना. 

एखादी गोष्ट दृश्यातील संपूर्ण सुख देणे अवघड, कारण ती बदलणारी आणि संबंधित असते. म्हणून स्वतःतील तृप्त करणाऱ्या वासना किंवा एखादी वस्तू, काहीही शाश्वत नसते. 

म्हणजेच बदलणाऱ्या आणि तात्पुरत्या परिस्थितीत शांती भाव स्थित होणे गरजेचे ठरते. त्यासाठी *नाम* घ्यावे आणि त्याचे स्मरण ठेवावे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

आपल्या आत सर्व काही असते, प्रवाहात असते, प्रभाव होत राहते, कार्य करत राहते. त्यातून कुठलीही जागा किंव्हा काळ दृश्यात असणारे ठरवू नये. आसक्तीचे मुळे खूप आतून येत असतात आणि ते सगळीकडे पसरलेले असतात. त्यातून येणारा अनुभव असतो. 

तरीही जगण्यात हे ध्यानात ठेवावे की आपण एकटे कधीच नसतो आणि जे काही घडत असते, त्यात _सर्वांगीण_ भाव असतोच. म्हणजे कार्य आणि प्रवाहात सर्व काही सामील असते, फक्त मी नाही किंव्हा तुम्ही नाही. म्हणजे घटकेला "धरून" राहण्याची गरज शिथिल होऊ द्यावी आणि त्यातून स्वतःची व्याख्या करण्याची गरज न होऊ द्यावी. 

दृश्य, बदल, तात्पुरतेपण, हालचाली काही विशेष व्याकुळ होण्याच्या गोष्टी नाहीत. ते आहेत अस्तित्वात. एवढेच आत्मसात व्हावे. ह्या क्षणाला हाथून काय घडेल, ह्याची चिंता ठेवू नये. कार्य करणे, हे विधिलिखित आहे, तर ते होणार. ते होऊ द्यावे. शांत रहावे.

हरि ओम.

Shree

Shree 

Realization is a need or a pursuit, that gets evolved in some beings. That translates into thoughts, feelings, knowing, action, doing, creating, relating etc. That may mean some form of disciplined thinking or some intent of action to realize a truth or the idea of remembrance. 

The philosophical dimension of the above purpose translates, perhaps, into " _mandala_". Therefore this word denotes a plan, section, space, action, idea, experience. In short, it is a _diagram_. 

However, the question is regarded to be stated properly here for us, which is - should above _diagram_ be always followed for experience of realization or should realization become a reality through any idea of living? This is a personal quest. 

Some way give importance to the diagram as a sequence, others to intellect, others to feelings, others to work, others to still something else. In this, we have connections, relations, responses, memories and so on. 

Hari Om.

श्री

 श्री 

 *आपुलकी* अध्यात्माच्या दृष्टीने म्हणजे सतत घडामोडीत गुंतून राहण्याची गरज न राहणे आणि त्यामुळे शांती अनुभवत राहणे. 

दर रोजच्या व्यवहारात त्याचा अर्थ असा होऊ शकतो, की इतरांच्या वृत्तीमुळे किंव्हा संवादामुळे व्याकुळ होऊ नये किंव्हा चिकित्सेत गुंतून राहू नये. प्रतिक्रिया स्वतःची किंव्हा इतरांची काहीही होत असली, त्याचा विचार करण्यात काही मिळत नसते, हे ओळखणे. म्हणजे कुठल्याही रूपावर त्याच्या स्वभावामुले कष्टी होऊ नये. 

थोडक्यात दृश्यात होणारी आसक्ती कमी होऊ देणे. फारश्या विचारांच्या मागे जाऊ नये. विघटित क्रियेची काळजी करू नये. 

Logic is the working of the Divine Will. It might be referred to as Divine Vibrations. Therefore _acceptance_ is to understand this Divine Logic which operates and sustains us. 

हरि ओम.

श्री

श्री 

निसर्ग, पर्यावरण, अर्थ, संबंध, स्मरण, स्थळ, काळ, कार्य, हेतू, अस्तित्व - ह्या सर्व संकल्पना शांतीचे अर्थ अनुभवात आणू शकतात. तो नैसर्गिक जीवाचा प्रवास असतो, म्हणून त्या अर्थाने शोध होतो, मार्ग गवसतो आणि शेवटी स्थिर होते मन. 

आपण दृश्यात देवाच्या इच्छेने, त्याला हवे म्हणून इथे "होतो", आणि त्याच्याशी परत एकरस व्हावे, म्हणून परत _शोध_, ही गोष्ट, ध्यानात येते. 

देवाला भेटावे, पूर्ण व्हावे, शांत व्हावे, म्हणून सर्व खटपट आपण करतो. शोधेचे स्पष्टीकरण देण्याची खरी गरज नसते कुणालाही आणि कदाचित त्या गूढ अर्थाने सारे घडामोडी होत असावेत - आत आणि बाहेर. स्पष्टीकरण, ही गोष्ट, परावलंबित झाल्यामुळे होते. जिथे भाव वेगळा किंव्हा दुसरा नाही, तिथे स्पष्टीकरणेची गरज उरेल का? 

म्हणून स्पष्टीकरणेतही खूप इतर गोष्टी सूचित होतात. दृश्य काय, वावर काय, प्रतिक्रिया काय, स्मरण काय, अर्थ काय - काहीही दोष मानू नये. सर्व अनुभव पलीकडून आलेले असते, म्हणून ते चक्र स्वीकारावे शांतीने. वेग असा का होतो, असे रूप का असते वगैरे, स्वतःच्या समाधानासाठी प्रश्न विचारायला हरकत नाही, पण दृश्य बदलावे अशी अपेक्षा ठेवू नये.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

शोध म्हणजे एका अर्थी श्रद्धा वाढवणे सगळ्या हालचालीत आणि प्रवाहात. प्रवास कुठे नेईल, आणि प्रवाह कसा असेल, ह्यावर आसक्ती न धरणे आणि शांतीने सर्वांना सामोरे जात राहणे. प्रवाह किंव्हा अनुभवामुळे प्रवास जाणवतो - स्थळ, काळ, क्रिया, संबंधांचा. ह्याचा अर्थ की सर्व मनावर असते. तोच प्रवास सूक्ष्माचा होऊ शकतो आणि विशाल स्थितीचे दर्शन देऊ शकतो. तसे झाले तर समजावे की देवाची कृपा जीवावर/ आपल्यावर झाली. 

ह्याचा अर्थ की शोध सर्वांगीण होत असतो किंव्हा शोध हा विधिलिखित जीवाच्या शक्तीचा गुण धर्म म्हणावा. तो गूढ असतो आणि पलीकडे नेण्याचा मार्गही दाखवू शकतो. त्यावर श्रद्धा ठेवून स्थिरतेच्या प्रवासाला तो पदार्पण करून देतो. 

हरि ओम.

श्री

श्री 

अस्तित्व हे सत्य आहे स्वतःसाठी. त्यात खूप सारे स्तर, हालचाली, शक्ती प्रभाव घालत मन होते, अहं भाव होतो आणि अनुभवाचे चक्र सुरू राहते. हे होणार. त्यातून स्थळ आणि काळ आणि बदल किंव्हा कार्य दिसून येते. Phenomenon.

म्हणजे अस्तित्वाला रूप, आकार आणि सूक्ष्म असे अंग असते. सूक्ष्म अंग स्वतः सिद्ध आणि स्वतंत्र आणि खूप शांत असते, इतर सर्व स्थितीत बदल होत राहतो आणि तात्पुरतेपण असते. 

दररोज ध्यानात वरील कार्य संपादन होत राहते, ते कुणीही अडवू शकत नाही, कारण तीच भगवत इच्छा असते. ह्याचा जो परिणाम होतो मनावर, वरील सत्य आत्मसात न झाल्यामुळे, त्याने _भीती ही भावना_ तैय्यार केली जाते आणि तीच खरी मानली जाते, त्यात आसक्ती निर्माण होते आणि खूप गुंतायला होते, खूप सिद्ध होण्याचा आटापिटा केला जातो. 

गोष्टी होणे, असणे, गतिमान राहणे, हा अस्तित्वात असण्याचा भाग आहे आणि तो पूर्णपणे स्वीकारावा लागतो. हा अभ्यास आहे मनाचा. 

 म्हणून अशा अस्तित्वाच्या परिस्थितीत राहताना, जीवाला भगवंताच्या कार्याचा आधार लागतो आणि जाणीव तशी व्हायला लागते.

त्यासाठी प्रत्येक क्षणाला नामस्मरण करत राहायला लागते. 

हरि ओम.

श्री

श्री 

स्वस्थता महत्वाची असते. त्यात काहीही झाले, कुठलीही किंव्हा कधीही हालचाल झाली, काहीही ध्यानात येऊ घातले, तरीही खूप शांत भाव प्रस्थापित व्हायला हवा. त्याला स्थिरता म्हणतात. स्थिरतेत चिंतन आले, विचार आले, भावना आल्या, देह आला, परिस्थिती असावी...सगळ्यांची सांगण घालून *एकमेव शांती भावच* राहायला हवे ध्यानात. 

शुद्ध अस्तित्व शांती भाव आहे. हा प्रश्न सत्य ओळखण्याचा आहे आणि बहिर्मुख ते अंतर्मुख होण्याचा. ह्याने काही मिळते का? व्यवहारात कदाचित सर्व कल्पना बाजूला सारायला लागू शकतात आणि समाधान त्यातून प्रकट होत असावे. अनुभव आणि प्रवास ज्याचा त्याचा असतो. कुणाचा अनुभव जास्ती महत्वाचा आहे, ह्यात पटवण्यात शक्ती खूप लागते आणि तशी खर्च होऊ द्यावी की नाही, हा निर्णय ज्याने त्याने घ्यावा. दुसऱ्यांना खुश ठेवण्याची किंव्हा स्वस्थता देण्याची जबाबदारी आपली नसते. 

फक्त, आपली जबाबदारी अस्तित्वाला _स्वतःचे सर्वांगीण देण्याची_ नक्की असते....म्हणजे रूपातून संपूर्ण पलीकडे होण्याची. त्याचे पर्यवसान असे होते की आपुलकी, श्रद्धा, शांती, प्रयत्न, सैय्यम - हे *भाव* मनात प्रकट होतात. 

इतर जणांशी अत्यंत आपुलकीने (त्यांचे सारे काही शांतीने ऐकून घेऊन) आणि आपण स्वतः श्रद्धेने देवापाशी प्रार्थना करून आयुष्य अनुभवावे. 

शांतीने ऐकून घेण्यात खूप आपुलकी निर्माण होऊ शकते आणि आपण हेवेदावे, अहं, तोडगा, विषय, कोडी - ह्या सर्वांच्या पलीकडे जाऊ शकतो. तशी सवय लावून घ्यावी. प्रवास काटेरी आहे. पण त्यातून जे गवसेल ते बुद्धीच्याही पलीकडे मौल्यवान निश्चित ठरेल.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

ध्येय असण्याचे जाणवणे, म्हणजे कालांतराने जाणीव शुद्ध होणे, शांती संक्रांत होणे, सूक्ष्म होणे, परिवर्तित होणे, सत्य आत्मसात होणे, स्वतः सिद्ध होणे आणि प्रवासात शांतीने राहणे. 

आयुष्यात कार्य करणे आणि आपल्याकडून कार्य घडवणे, हे असतेच असते. त्यात अस्तित्वाचे प्रश्न ध्यानी येतात आणि त्यावरून शोध प्रकट होतो. अनुभव त्या निमित्ताने आपण बघू शकतो, की त्यावरून सत्या पर्यंत कसे पोहोचू शकू? 

सर्व विषया प्रमाणे, अध्यात्म मध्येही खूप चर्चा असते, खूप कंगोरे असतात, खूप स्तर असतात, खूप संबंधांचे अर्थ असतात. तो भाव आणण्यासाठी वाचन, वावर आणि नामस्मरण - हे तिन्ही गोष्टी करणे हिताचे ठरते.  प्रश्न तिन्ही गोष्टीत येतात आणि ते येऊ द्यावे. त्यातून जी काही काल्पनिक मर्यादा केली गेली असते, ती विरघळू शकते आणि सर्व गोष्टीत भगवंतच सत्य आहे, असा भाव स्थित होऊ शकतो.

हरि ओम.

श्री

श्री 

प्रत्येकाचा प्रवास असतो _भीती_ ओळखण्याचा संपूर्णपणे आणि शांती आत्मसात होऊ देण्याचा. 

हा प्रवास गूढ असतो आणि तो कसा, कुठे, कधी, काय दर्शन देईल, हे भगवंत ठरवतो. माझ्या हातात काहीही नसते आणि आपल्याला फक्त भीती स्वीकार करावी लागते, शांत राहता. 

काहीही विषय म्हणून बघू नये आणि बुद्धीने उगाचच गुंता सोडवण्याचा आटापिटा करू नये.  सुटण्याचे रसायन गूढ असते, फक्त बौद्धिक नाही. म्हणून भगवंताच्या शक्तीचे सतत स्मरण ठेवायला लागते. 

दृश्य हा गुंता नाही की दोष नाही की न्यूनपणा नाही की व्याकुळता नाही की कष्ट नाही. तो बस असतो अस्तित्वाचा एक भाग. त्यालाही संपूर्णपणे आत्मसात होऊ द्यावे लागते. प्रत्येक गोष्ट बदलणारी असते, तात्पुरती राहते, परावलंबी असते. काहीही हरकत असू नये, कारण कार्य भगवंताचे असते.

हरि ओम.

श्री

श्री 

आपण काहीही म्हणा, संबंध अनेक प्रकाराचे निर्माण होतात, प्रभाव घालतात, बदलत राहतात,  वगैरे. संबंध खूप सूक्ष्म स्तरापासून ते स्थूल स्तराचे असतात आणि त्यातून अनेक वेग वेगळे रूप आणि आकार ध्यानात येत राहतात - प्रवाह. त्या प्रवाहाचा परिणाम, चक्र, गूढ भाव, स्मरण होत असते आणि त्या होण्याला आपण *जबाबदार नाही*. 

"मी" हा भाव निमित्त म्हणून होतो आणि प्रवासात असतो, प्रवाह जाणवतो आणि तात्पुरता असतो.  त्याने व्याकुळ होण्याची गरज नसते आणि सतत भगवंताच्या चिंतनात राहायला लागते. 

भगवंताचे नाम, शुद्ध कार्य, हे गूढ परिणाम प्रस्थापित करतात, म्हणून ते सतत स्वतःच्या संपर्कात असायला हवे. 

संपर्क, परिणाम, खूप स्तरात पसरला असतो आणि सर्व काही शब्दात मांडता येत नाही आणि सांगण्याचीही _गरज_ नसते आणि त्यातून आपण काहीही ठरत नसतो. 

एखाद्या संतांच्या "सहवासात" सर्व मन शुद्ध होते, विचारांच्याही पलीकडे. त्याला वेगळे असे काही वैचारिक प्रयत्न मुद्दामून करण्याची सतत जरूरी असते, असे नाही. तसेच नामाच्या सहवासात योग्य परिवर्तन होते.

श्रद्धा कशी आणि कधी प्रस्थापित होत राहील, हे सांगणे अवघड आणि त्यावरही श्रद्धाच असायला लागते! म्हणून श्रद्धेने दृश्यात वावर करावे मनाने. सर्व योग्य होते.

हरि ओम.

श्री 

आजकाल असे ही वाटू लागले आहे, की हालचालींचे रूप आणि स्थान, ह्या _विशेष_ गोष्टी नसतात कधीही....त्यांना आपण मोल देऊन चालना देत राहतो. हा एक प्रकाराचा गुंता असतो, जो बुद्धीने सुटणे कठीण. 

म्हणून भगवंताचे सतत चिंतन करावे लागते, म्हणजे मनाला सूक्ष्मता येते, स्मरण तसे होते आणि शांत व्हायला होते. आयुष्याची आसक्ती कुठून येते, ह्यात व्याकुळ होऊन हिताचे नाही. सर्व द्यावे लागते आणि रिकामे व्हायला लागते. 

हरि ओम.

श्री

 श्री 

अस्तित्वाचे कारण स्वतःचे रूप - बुद्धी, भावना, देह शोधण्याचा प्रयत्न करत राहते त्याच्या त्याच्या भाषेतून. इथे लक्षात ठेवायला हवे की फक्त रूपाच्या भाषेला मर्यादा असू शकतात, म्हणून फक्त वरील मार्गातून पूर्ण समाधान आत्मसात होणे कठीण जाऊ शकते. 

म्हणून आपल्या शक्तीच्या पलीकडे हालचाली, कार्य करण्याची क्षमता नामात असते, म्हणून नाम घेत रहावे आणि त्यात आपण समरस होऊन जावे.  

आपले रूप सूक्ष्म माध्यमाच्या असण्यामुळे "निर्माण" झालेले असते आणि त्या प्रक्रियेत स्मरण, भाव, चक्र, परिणाम तैय्यार होते आणि त्याचीही एक विशिष्ठ क्रिया सुरू राहते. त्यात आलेले प्रश्न, त्याचा शोध, वगैरे ओघाने येते. त्यात गुंतायला होते, आसक्ती येते, व्याकुळ वाटते, तात्पुरतेपण येते (किंव्हा वाटते)...ह्या साऱ्या भावनांना आपण ध्यानात आणतो, आणि त्याचा परिणाम त्या बरोबरीने भोगतो. 

हे चक्र एकदा स्पष्टपणे ध्यानात ओळखले, की मग ह्यातून शांत असण्याचा मार्ग पत्करला जातो. तिथे नामस्मरणाला श्रद्धेने आत्मसात करायला सुरू होते. आणि तसा अभ्यास शांतीकडे नेते.

हरि ओम.

श्री 

 *मार्ग* - ह्याचा अर्थ की प्रश्नाच्या बरोबरीने श्रद्धेच्या भावनाला आपण प्रकट करत आहोत आणि त्यात परिवर्तित स्वतःला करत आहोत. प्रश्न सर्व स्तरातील असतात, ते स्थूल ते सूक्ष्म स्थिती पर्यंत पोहोचत राहतात, ते सर्वांगीण असतात, बदलणारे असतात, परावलंबित असतात, स्वतःच्या रूपातून आलेले असतात, वगैरे. प्रश्न असणे, हे जीवाचे लक्षण आहे, म्हणून ते येऊ घालणार. त्यांना स्वीकारावे. 

स्वीकार होणे - म्हणजे प्रश्न बघणे,  त्याचा अभ्यास करणे, कुतुहलाने शोध घेणे, मर्यादा ओळखणे, श्रद्धा वाढवत राहणे, हे सर्व त्या बरोबरीने आले. आपण सत्याशी एकरस होण्यासाठी जन्म घेतला असतो आणि त्या करिता "भीती" ही भावना दिलेली असते तिथ पर्यंत नेण्यासाठी. 

हरि ओम.

श्री

 श्री 

जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

भगवंत भाव प्रवाह द्वारे जाणून घ्यावे लागते - active engagement. माहीत असणे आणि कार्य करत राहणे, ह्यातून येणारे विचार वेगळे असतात आणि दोघांचीही जरुरी असते. 

नाम घेत रहाताना खूप प्रश्न, संबंधांचे स्वरूप, स्तर, परिस्थितीची चाहूल, हालचाली, मर्यादा अश्या सर्व गोष्टींची शहानिशा होते. ती होणे गरजेची आहे. त्या चिंतनातून आणखीन गूढ अर्थ नामाचा कळत जातो आणि त्यावर अधिकाधिक श्रद्धा बसत जाते. 

प्रश्नांचे स्वरूप बदलते, ते थांबते की नाही, हे माहित नाही. तसेच प्रवाहाचा अर्थ बदलत जातो, प्रवाह थांबत नसावा. तो अर्थ स्थिर झाला, तर प्रवाह वेगळा जाणवेल. 

म्हणून नाम सतत घेण्यावर भर दिलेला आहे.

हरि ओम.