श्री

 श्री 

 स्वतःशी संवाद शांतीच्या ठिकाणी साधावे, असे वाटते. किंव्हा जेव्हा केव्हा शांत वाटते, तेव्हा खरे आतल्या आत संवाद होत असते किंव्हा संबंध जोडले जात असते, असे ओळखावे. 

 कधी कधी विचारही त्या शांतीतून खूप दूर आणतात, त्यात गुंतल्यामुळे, आणि इतर भावन मिळाल्यामुळे. गती, घटक, रूप, हालचाली - सर्व गोष्टी शांती भावनेतून दूर आणतात, बहिर्मुख करतात आणि तसा स्वभाव बनवतात. 

 म्हणून परिस्थिती जरी असली, तरीही शांती अनुभवणे मोलाचे ठरत असावे. त्यात स्थिर व्हावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 शांती येऊ द्यावी लागते...ओरबाडून, मुद्दामून एक वेगळे संबंध निर्माण होतात, ज्यामुळे शांती गवसणे कठीण जाते. शांती वस्तू नाही जी मिळवायची असते - ती मनाची स्थिती व्हायला लागते. 

 स्वतःचा संपूर्ण स्वीकार होणे, मनाचा स्वीकार होणे, शक्तीचा स्वीकार होणे - हे त्यातील महत्वाच्या गोष्टी असावेत. स्वतःचा स्वीकार म्हणजेच कार्याचा स्वीकार, भगवंताचा स्वीकार. मी आणि भगवंत वेगळे नाही. मी भगवंताकडून येतो, म्हणून सतत संबंधित असतो. भगवंताचे कार्य माझ्या आकलनाच्या पलीकडे असते, म्हणून दृश्यात होणाऱ्या सर्व हालचालींचे मूळ कारण *तो* असतो, म्हणून ते योग्यच होणार. 

 हे, आपण शांत जसे होऊ, तसे वरील अनुभव ओळखला जाऊ शकतो. 

 हरि ओम. 

 

श्री 

 अस्तित्वाच्या कार्यात आपण वावरतो, गतिमान होतो, संबंधित राहतो. वावर म्हणा किंवा संबंधांचे स्थान म्हणा - ते भगवंताच्या शक्तीतून आले असते. ती शक्ती एक, सूक्ष्म, शांत असते जिच्यातून हे अनेकपणाचे कार्य होते. 

 इथे *कार्य* देखील गूढ भाव आहे, ज्यात इच्छा, कारण, अनंत व्याख्या, निरहेतू, स्थिर भाव, असणेपण - हे सारे अर्थ त्यात सामील आहे. 

 म्हणून कसलीही परिस्थिती असली आणि मनोरचना असली, ती भगवंताच्या इच्छेमुळे आलेली असते, त्या कार्यामुळे प्रस्थापित झाली असते. जीवाला हे आत्मसात व्हावे लागते आणि जीवाने ते dnyan स्वतःचे रूप विलीन करून ते ध्यानी आणावे. 

 बुद्धी आणि भावनेला भगवंताच्या शक्तीने चालना दिलेली असते आणि त्या प्रभावाखाली सर्व व्यवहार होत असतात. आपण ह्यात स्थिर व्हावे आणि भगवंताशी शुद्ध संबंध जोडावे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 शांत व्हावे. बुद्धीने किंव्हा भावनेने काळजी करू नये आणि जी वासना असेल, तो विषय म्हणून बघू नये. हे भगवंताचे कार्य आहे, म्हणून सर्व रूप त्याला अर्पण करावे, तशी जाणीव होऊ द्यावी. आपण त्याच्या अस्तित्वात वावरत असतो, म्हणून त्याच्या इच्छेने सर्व व्यवहार होत राहतात. हे ध्यानी ठेवणे, म्हणजे कर्तव्य करत रहावे आणि शांत रहावे. 

 कल्पना आणि सत्य वेगळे असतात. कल्पना सत्यात निर्माण होते, म्हणून त्या कल्पनेचा स्वभाव (गुण धर्म) असतो आणि परिणाम असतो. म्हणून हे जाणून घ्यावे की कल्पनेच्या संपूर्ण आहारे असणे उचित ठरत नाही. त्याच्या पलीकडे किंव्हा त्याचा बरोबरीने श्रद्धेचे स्थान मान्य करावे लागते आणि ते प्रत्यक्षात आणावे लागते. 

 इथे अस्तित्वाचे सत्यपण श्रद्धेनेच कळू शकेल.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 स्वतःला माफ करणे आणि संपूर्ण स्वीकारणे गूढ भावनेच्या जाणिवेतून, हे खूप महत्वाचे असते. ही क्रिया सातत्याने करावी. 

 विचारांचा प्रभाव चक्राच्या द्वारे कसा होतो, हे गूढ असते, म्हणून संपूर्ण परिस्थितीचे आकलन होणे अवघड असते. अशा प्रसंगी आपण निर्णय देतो आणि त्यावरून फळे भोगतो. दुसरी गोष्ट अशी की त्या वेळेला जे कृती घडणार, ते घडणार...नंतर त्यावरून स्वतःला दोष देण्यात काहीही तथ्य नाही (किंव्हा गरजेचे नसते). ज्या पद्धतीने व्यवहार घडायचे असते, ते अपरिहार्य असते. This is all about acceptance. 

 ह्यावरून असे ओळखावे की कर्तव्य करावे, प्रयत्न करावे, श्रद्धा ठेवावी आणि तिथे स्वतःची जबाबदारी संपलेली असते. त्यातून जाणीव शुद्ध होते (हा गूढ भाग आहे) आणि शांती अनुभवायला मिळते.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अनुभव अस्थिर असते स्वभावाने. अस्थिरतेमुळे ज्या भावना निर्माण होत राहतात, त्यामुळे सिद्ध होण्याचा प्रयत्न जीव करतो. अस्थिरतेचे मूळ भगवंताच्या कार्यात असते, ज्यामुळे जीवाची निर्मिती होते आणि अनुभव प्रवाह सारखे येत राहतात. 

 तो प्रवाह शांतीने आत्मसात होऊ द्यावे आणि सत्य ओळखावे, जाणीव शुद्ध होऊ द्यावी. कशानेही आपले अस्तित्व सिद्ध होत नसते - म्हणजे सत्यता सिद्ध होण्याच्या किंव्हा निर्माण होण्याच्या पलीकडे असते. म्हणून तशी जाणीव होऊ द्यावी आणि प्रपंचाच्या व्यवहारात व्याकुळ होऊ नये. सर्व भगवंत करतो. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 I don't know why a doubt exists in my mind and doubt can only be surrendered to God, my mind can't "solve" it.... _it is not meant to be treated as something to get solved_. 

 So is with life's flows and subsequent perceptions. Those aren't meant to be solved for achieving something. The flow is to get digested peacefully. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 There's no need of any justification of even internal state of mind. Justification means separation from Truth. Therefore as one is Truth, there's no one else to justify to! 

 Hari Om.

 

 श्री 

 लोकं त्यांची व्याकुळता किंव्हा भीती कधी सांगतील किंव्हा नम्रपणे दर्शवतील, ह्याची आपण अपेक्षा करू शकत नाही. ते जर सांगितले तर आपण सर्व एक आहोत हे मान्य होईल. विषयात दंग असतात, त्यातून मनाची व्याकुळता कळते...फक्त त्यांची वावरण्याची पद्धत आपल्या बरोबर खूप त्रास निर्माण करू शकते स्वतः मध्ये...जे आपल्याला नको असते. इथे दोघांच्या भीतीमुळे असे काहीसे होते स्वतः मध्ये. आणि ते आपण सांगितल्यावर, भीतीचे आकलन झाल्यावर, ते सोडवता येऊ शकते, अशी अपेक्षा आपल्याकडून बाळगली जाते. पण असे करून देखील, दुःख नाहीसे होते का संपूर्णपणे?!

 ह्या व्यवहाराला सोडवण्याच्या दृष्टीने न बघता, से काय आहे, हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न करावा. निश्चित त्यात सैय्यम, श्रद्धा स्थिरता लागेल. त्यात आणखीन गोष्टी घडत राहतील आणि सर्वांना सामोरे जाणे भाग पडेल.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 काही विचार...

 व्ययक्तिक अर्थ आणि सत्य किंवा सामूहिक अर्थ किंव्हा अनुभव वेगळा असतो. एका क्षणात दोघांचेही मिश्रण असते पण कुठल्यातरी ठिकाणी जास्त झुकतं माप असते आणि त्यावरून अनुभवाचे रूप येत राहते. आयुष्यात निर्णय आपल्याला घ्यायचा आहे की माप योग्य ठिकाणी कुठे समजावे? 

 आसक्ती मध्ये गुंतून राहण्याचे कारण गूढ असते, हे मान्य आहे. तरीही त्या परिस्थितीत आसक्ती कमी होण्याचे *प्रयत्न* हाथी घेणे जरुरीचे वाटायला हवे. सुरुवात आणि शेवट परिस्थितीची जरी माहिती येत नसली, तरीही भगवंताचे दर्शन किंव्हा शांती भाव गवसू शकतो आपण. हीच श्रद्धेची शक्ती समजावी. 

 कार्य सर्व स्तरात असतेच असते. आपण चांगले विचार, भावना, कर्म करत राहावे. त्याचा योग्य परिणाम कळत आणि नकळत सगळ्या स्तरांमध्ये होतो. 

 कार्य होण्याचे कारण दृश्य जग नसावे. कार्य करणे हे जीवाने केले पाहिजे.  

 दृश्यात सबंध कुठल्याही रूपात वाटले, तरीही ते शांत होऊ शकते. स्पष्टीकरण, मतभेद, सिद्धता - ह्या कुठल्याही गोष्टीत गुंतू नये. ते अक्षरशः व्यर्थ असतात शांती गवसण्यासाठी. ह्यातील काहीही केले नाही, तरीही काहीही बिघडत नाही. 

 शिक्षक मुलांना उगीचच नावे ठेवतात की मुलांचे लक्ष नसते आणि ते फाजिल गोष्टीत, म्हणजे ज्या दीडदमडीच्या असतील, त्यात फुकट वेळ घालवत राहतात आणि त्यातच गुंतून स्वतःची सार्थकता मानतात. मग इतर मोठे लोकं वेगळे काय करतात?!! आपणही तेच करतो. कुठल्यातरी फडतुस गोष्टीत वासना, विचार, भावना गुंतून ठेवतो ज्यामुळे सुख आणि दुःख भोगत राहतो! राग आला, म्हणजे समजावे की मन कमकुवत आहे आणि अजून ते विशाल व्हायचे आहे. अनुभवांचे प्रयोजन स्वतःला आरसा दाखवण्यासाठी पाठवले गेले आहेत. 

 वस्तूंशी ज्या पद्धतीने संबंध जोडतो, त्या पद्धतीने वेगळ्या रूपात किंव्हा आकार घेऊन तीच गोष्ट जीवनात येते. म्हणजे आज जे काही अनुभवत आहे, त्याचे बीज किंव्हा संबंध किंव्हा वासना खूप आधी पेरल्या गेलेल्या असतात. म्हणून परिस्थितीला आपण देणे लागतो. ते द्यावे आणि हिशोब चुकता करावा. ह्यातून शांती गवसते.

 हरि ओम.

 

श्री

श्री 

 गूढ भावना होण्याचे कारणही गूढ असते, हे बुद्धीच्या पलीकडे स्थित असते. पलीकडे होण्यासाठी बुद्धीने किंव्हा अहं भावनेतून समजणारी वाट बाजूला सारायला लागते किंवा तिची मर्यादा ओळखायला लागते आणि त्यातून शांतीचा प्रवास आत्मसात करून घ्यायला लागतो. 

 आपली परिस्थिती अशी आहे, की त्यात "मी करतो" अशी _भावना_ असते आणि सत्याच्या कार्याचा खरा परिणाम होत असतो. म्हणून गोंधळ किंव्हा बेचैनी किंव्हा कष्ट आहेत. मनाची सतत वळवळ सुरू असते अस्थिर भावनेला ध्यानात आणल्यामुळे आणि अस्थिर आहोत म्हणून अहं भाव आहे - "हे कर, ते कर, इथे जाऊ, तिथे जाऊ, ह्याला भेटू, त्याला भेटू, हे ऐकू, ते ऐकू" असे विचार आपण ध्यानात आणत राहतो. पण हे सर्व शक्तीचे कार्य आहे, ज्यामुळे _मी_ - असे एक रूप आणि आकार होते. 

 आता हे रूप आणि आकार विलीन होणे लागते स्वतःच्या प्रयत्नाने आणि श्रद्धेने. म्हणजेच सर्व भगवंतमय शक्तीला अर्पण करावे लागते. म्हणजेच सर्व वासना, अर्थ, ध्येय, क्रिया, विचार, भावना भगवंतासाठीच करावे लागतात. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 मनाच्या मनोरचनेचे रूप चिकित्सेत समाधानकारक उमगून येणे अवघड असते आणि त्याचाच अर्थ असा की हे अनुभव येऊ पाहतात ते अस्तित्व निर्मितीचे कार्य ओळखावे आणि स्वीकारावे...त्याला व्ययक्तिक विचार भेद आणि भावनेतून संबंध जोडण्याची _जरुरी नसते_. 

 अहं भावनेतून विचार आणि भावना, असे संबंध आपण हालचालींवर जोडण्यात दंग असतो आणि त्या संबंधामुळे सुख आणि दुःख भोगतो. विचार आणि भावना हे साखळीचे एक स्वरूप आहे. ते _प्रकट_ झालेले असते आणि त्यात स्मरण होते. 

 त्याला विलीनही करता येते भगवंताचे ध्यान केले तर. विलीन होण्यासाठी अभ्यास असतो आणि मनाला शिस्त लावायला लागते. तसे करावे, कारण समाधानाशिवाय दुसरे काहीही महत्वाचे नाही. 

 समाधान अनुभवताना इतर त्रासिक भावना येतात, ते विलीन होतात आणि त्यांच्याशी संबंध आपुलकीचे होत राहतात. त्यात सैय्यम, श्रद्धा, प्रयत्न, शांतता अश्या गोष्टींचे संस्कार मनात सतत रुजू होत राहतात आणि त्यामुळे मन शुद्ध होते. ह्या भावना बाहेरून न येता, आतून प्रस्थापित होऊ द्यावे लागतात. 

 काळाशीही संबंध शांतीचा होतो. काळ, एक मोठ्ठी संकल्पना आणि अनुभव आहे, ज्यात सर्व हालचाली, संबंध, क्षण, प्रवाह, जन्मो जन्मांचे नाते असते. ते ही शांत होऊ द्यावे लागते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

  *अनुभव* काही सिद्ध करायला किंव्हा काहीतरी करून घ्यायला किंव्हा त्यातून हेतू निर्माण होऊ द्यायला अजिबात नसतो! अनुभवाचे करायचे काय, हा प्रश्न ज्वलंत आहे जीवाला आणि त्याच्याशी योग्य संबंध संक्रांत होणे, हे आपले परम ध्येय मानावे. भगवंत आपल्या ध्यानी अनुभवाच्या रूपातून येतो, म्हणून त्याला शुद्ध पद्धतीने _ओळखणे_, त्याला जाणून घेणे, त्याला आत्मसात करून घेणे, घडण्याचा अर्थ उमगून घेणे, हे अनुभवांच्या द्वारा होऊ शकते. 

 त्या अर्थाने आपण अनुभवांना शांत होऊन बघावे, जे श्रद्धेने होऊ पाहते आणि सर्व योग्य होते, अशी श्रद्धा बाळगावे. अनुभवाचे _स्थान_ जीवाच्याही पलीकडे असते...म्हणजे भगवंताच्या कार्याने निर्माण झाले असते. म्हणून आपण त्याच्या कार्यातून आलो असतो. स्थळ, काळ, संबंध, रूप, आकार, प्रवास - सर्व भगवंताचे कार्य असते...म्हणून हे सर्व शांतीने स्वीकारावे. Just let things become and be.

 हरि ओम.

  

श्री 

  _आपण_ किंव्हा हा भाव विचारांच्या प्रवाहातून किंव्हा व्यवहारातून किंव्हा होण्यातून सिध्द होतो का?! होणे म्हणजे सिद्धत्व असणे का?!! हा खूप महत्वाचा प्रश्न आहे. उत्तर ज्याचे त्याचे गवसावे लागते. आणि त्या प्रवासात शांत राहायला लागत. 

 विचार येतात, विचारांचे विचार असतात, संबंधांच्या चिकित्सेचे विचार निर्माण होऊ पाहतात, सत्य काय आहे आणि भाव असा का असतो, ह्याचा शोध होत राहतो, अनुभव येत राहतात आणि ही _साखळी_ अनंत काळ सुरू राहते. 

 आपण भगवंत किंव्हा अस्तित्व आहोत. कुणीही काहीही म्हणावे, काहीही बोलावे, कसेही हालचाली घडू द्यावे, त्यातून आपण ठरत नसतो आणि काही मुद्दामून प्रतिक्रिया दाखवण्याची गरज नसते. विचार जे येत राहतात, ते येणार...त्यांना येऊ द्यावे. विचार म्हणजे _व्ययक्तिक_ मी नव्हे. प्रवाह असू द्यावा. तो अस्तित्वाचा गुण ओळखावा.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 भगवंताचे कार्य सदैव सुरू असते. एकातून - शांतीतून - अनेकांची निर्मिती होणे, स्तर आणि साखळी होणे, हालचाली होणे, बदल होणे, परावलंबन होणे,  अस्थिरता येणे, स्मरण होणे, भाव होणे, व्ययक्तिक होणे, परिणाम होणे, रूप आणि आकार होणे - हे त्याचे कार्य. 

 म्हणून मूळ भाव हा शांतीचा ओळखला हवा आणि त्यातून इतर भावनांची निर्मिती होणे, असे होत राहते. म्हणून विचार धारा येत राहतात आणि संबंध प्रस्थापित करतात. विचारांना आपण शक्ती म्हणून ओळखले, तर त्याचे परिणाम तर होणार - जसे की मनोरचना होणे आणि _द्वैताचा अनुभव_ येणे. 

 म्हणून विचारांकडे फक्त बघायला लागते आणि जशी ही कला साध्य होते, तसे आपण स्थिरावतो आणि सत्य आत्मसात व्हायला लागते आणि शांती भाव ध्यानात येते. 

 हरि ओम. 

 

श्री 

 हालचालींचे स्थान होणे, हे भगवंताच्या कार्यातून, असणेपणातून होते. म्हणून परिस्थिती आणि इतरांची प्रतिक्रिया काहीही होऊ शकते आणि त्यांनी केलेल्या व्ययक्तिक संबंधातून येत राहते, ज्यात आपणही गुंतण्याची संभावना असते. एकंदरीत ह्याला आयुष्य किंव्हा प्रपंच म्हणावे. ही झाली आपली (जीवाची) _परिस्थिती_. 

 जसे अगोदर नमूद केल्या प्रमाणे, अनुभव, जो ह्या परिस्थितीतून येतो, त्याला विषय करण्याची गरज नसते किंव्हा त्यातून काहीतरी सिद्ध करण्याची गरज नसते. अनुभव हा निव्वळ अनुभव असतो अस्तित्वात वावरण्याचा. त्यात परिवर्तन घडू शकते आणि पूर्ण विलीन होऊन शांती भाव प्रस्थापित होऊ शकते.

 हरि ओम.

 

 

श्री 

 सिद्ध होणे, भाव, अंतर वाटणे, तात्पुरते वाटून घेणे, व्याकुळ होणे, विषय मांडणे, त्यात गुंतून राहणे, प्रवाहात राहणे, प्रवाह व्ययक्तीक वाटून घेणे, परिणाम भोगणे - हे एकाच साखळीतले घटक ओळखावे. 

 स्वतः मध्ये भगवंत विराजमान जाणवायला हवा, की अंतर्मुख भाव शांत, सूक्ष्म, कायम, विशाल असतो आणि त्यात कार्य सामावलेले असते. 

 मग सिद्ध होण्याचा अट्टाहास का धरावा, का व्याकुळ व्हावे, का काळजी करावी, का तात्पुरते वाटून घ्यावे, का संबंधांवर नियंत्रण आणावा?....

 कदाचित आपण प्रश्न घेऊन प्रवासात जात असतो. *प्रश्न* म्हणजे संबंध, अर्थ, विचारांचा परिणाम भोग, भावना वगैरे. थोडक्यात प्रश्न जिवंतपणाचे लक्षण दर्शवते आणि साहजिकच ह्या अवस्थेत _अनुभव_ स्थित होतात. 

 इतरांच्या ध्यानी मनी काय येत राहते आणि त्यात त्यांचे मन कसे गुंतून राहते आणि त्यामुळे आपण स्वतःचा अर्थ _का_ लावतो - हे गूढ आहे. इतरांच्या विचारांशी स्वतःच्या भावाचा संबंध जोडून _व्याकुळ का होतो आपण_?! परिस्थिती, लोकं, नाती, क्रिया, बदल, स्थळ, काळ - ह्यांनी कष्टी _का_ करून घ्यावे स्वतःला? 

 ह्याचाच अर्थ हा की मनोरचनेतून सर्व संबंध निर्माण होत राहतात आणि ते गुंतवून ठेवतात. हे लक्षात ठेवावे, कारण ही खूप मोठ्ठी शिकवण आहे. 

 सबंध शांत आणि शुद्ध होण्यासाठी खूप सैय्यम हवा आणि श्रद्धा. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व भाव सत्य असते आणि त्या कार्यातून स्तर होतात, हालचाली होतात, गतिमान होणे येते, बदल होतात, वगैरे. इथे कार्य म्हणजे होणे आणि होणे म्हणजे विश्लेषण आहे किंव्हा अस्तित्वाचा गुण. आपण (आणि त्यावरून आधारलेली दृश्यांची इमारत) मूळ नाही आहे. 

 म्हणजे मूळ वस्तू ह्या सर्वांच्याही पलीकडे, अगोदर, कायम, शांत, सूक्ष्म आहे - जी आहे भगवंत. 

 हे सतत ध्यानी येऊ द्यावे लागते, जाणीव तशी करावी लागते, सर्व वासना, विचार, भावना त्यासाठी क्रियाशील करावे लागतात. भगवंताला रूपाच्या ध्यानी (imagination) जेव्हा आणले जाते, तेव्हा रूपात परिवर्तन होऊन ते भगवंतमय होते. इथे ध्यान शक्ती सर्वांगीण स्थित असते आणि म्हणून सर्वांगीण भगवंताच्या भावाला स्वीकारावे लागते. म्हणून विचार, भावना, आचार, हे एकाच ध्येयासाठी वापरावे लागते. त्यातून परिवर्तन साध्य होते.

 हरि ओम.

 

  श्री  

भगवंतात स्थिर होणे, हे त्याचे सतत नाम घेऊन करावे. मग त्यातील येऊ पाहणाऱ्या विचारांमुळे चिकित्सा किंव्हा प्रत्येक धाराचे स्पष्टीकरण देण्याची जरुरी नसते. परत, परत चाचपडून मूळ मुद्दा सांगण्याची गरज नसते. इतरांना सतत काहीतरी सांगून काही पदरी पडते का, हे ओळखावे. मग त्यावरून शक्तीचे नियोजन ठरवावे आणि योग्य दिशेला वापरावे. 

 इथे परिस्थिती ही आहे, की विचारात गुंतायला होणार आणि त्यावरून अर्थ निघणार आणि सिद्ध होण्याचा प्रयत्न होणार...त्याचे परिणाम होणार. ते भोगायला लागणार. त्या प्रवासात राहायला लागणार. असे असताना देखील, संबंध असे प्रस्थापित व्हायला हवे की _विचार_ म्हणजे काय असते आणि त्यातून शांती निर्भर असते का की ती स्वतंत्र असते?

 हरि ओम.

 

 श्री 

 गुंतायला आणि त्यातून सिद्ध होण्याच्या आटापिटा ह्याला काही अंत नाही किंव्हा समाधान नाही. 

 समाधानात परिवर्तन होणे, विलीन होणे अभिप्रेत असते आणि तो एक अंतर्मुख होण्याचा प्रवास असतो. त्या प्रवासात सर्वांगीण भगवंताचे चिंतन होण्याची गरज असते. 

 जसे दृश्यात येण्याचा प्रवास होतो आणि सुरुवात कुठे आणि शेवट कुठे हे ओळखणे कठीण जाते बुद्धीला. तसंच आत्ता कुठल्याही क्षणात सुरुवात करून अध्यात्माचा किंव्हा शांत होण्याचा प्रवास "सुरू" करायला लागतो आणि कालांतराने निश्चित विलीन होता येते. 

 त्या प्रवासात सर्व ध्यानी येईल, प्रश्न असतील, शोध असेल, अर्थ असतील, विचार आणि भावनांचे कार्य असेल, परिस्थितीची जाणीव होईल, जबाबदाऱ्या येतील, कर्तव्य करावे लागतील आणि ह्या सर्व गोष्टीत भगवंताची जाणीव प्रज्वलित ठेवत राहायला लागेल. 

 हरि ओम.

 

श्री 

 स्वतःच्या परिस्थितीवर, मनावर, कार्यावर, संबंधांवर, श्रद्धा ठेवावी. श्रद्धेला बिंदू, सुरू, शेवट, रेष, साखळी, संकल्पना, अपेक्षा, परिणाम चक्र असे काहीही लागत नाही. त्यालाच स्थिर होणे असे म्हणतात. 

 मी भावना प्रधान असावा, बुद्धिमान असावा आणि त्यावरून खूप साऱ्या शंका, संवेदनशील गोष्टी ध्यानात येत असाव्या. त्याने व्याकुळ होऊ नये आणि त्या गोष्टींचे उत्तरे शोधण्याची _गरज_ नसते (त्यातून शांती भाव अवलंबून नसतो). स्वतःच्या परिस्थितीतून काही सांगावे वाटले, तर ते अर्पण करून सांगावे. उत्तर हवेच असे काहीही नाही, इतरांना पटेल असेही काही नाही. परिस्थिती सुधारण्याचे चिन्ह म्हणजे शांती वाटत राहणे आणि श्रद्धा वाढत जाणे. मग ह्यावरून मागे, पुढे, आत्ता, नंतर - अश्या घटकांचेही महत्व फारसे राहत नाही. हे चूक का बरोबर, हे ही ठाऊक नाही. 

 स्वतःच्या परिस्थितीचे स्पष्टीकरण देण्याची गरज नसते, की विचारांची धारा अशी का येते, हे गूढ आहे... मोज माप करून साच्यात ठेवणे किंव्हा सांगणे वेडेपणाचे ठरते. विचारातून संबंधांचे स्वरूप ओळखावे, पण व्याकुळ होऊ नये किंव्हा काळजी करू नये. 

 सर्वांची निर्मिती भगवंत करतो.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व फक्त आकार किंव्हा हालचालींच्या अर्थावर आढळलेले नसते, हे ओळखावे.

 ज्या पद्धतीने विचार आणि भावनांचा उगम होतो आणि संबंध प्रस्थापित होतो, त्या अर्थाने हालचालींचा आणि आकाराचा परिणाम ध्यानात संक्रांत होतो..

 म्हणून सत्य आणि शांततेकडे वाटचाल हाथी घ्यावे. वाटचालीचे परिणाम सांगणे कठीण, दाखवणे कठीण, अवलंबून असणे कठीण.  म्हणून त्या सर्व सूक्ष्म स्तरांना सामोरे जाणे भाग पडते.

 तैय्यार आहोत का आपण? कारण तीच भगवंताची इच्छा असते आपल्यासाठी.

 हरि ओम.

  

 श्री 

 श्रद्धा स्वतःच्या आत संक्रांत होऊ द्यावी लागते. हे ध्यानात पक्के झाले तर त्या प्रवासाला कुणीही मध्ये येण्याची गरज नसते. 

 श्रद्धेचा आणि आपण जाणून घेतलेल्या काळाचा किंव्हा स्थळाचा तसा संबंध नसतो. आपल्याला तो संबंध श्रद्धेच्या द्वारे प्रस्थापित होऊ द्यावा लागतो. श्रद्धा म्हणजे शांत होणे, स्थिर होणे आणि संपूर्ण प्रवास शांतीने बघणे. 

 होऊन गेलेल्या गोष्टींचा विचार करणे मनाला गुंतवून ठेवतो, तसेच उद्याच्या काळजीतही मन गुंतून राहते...म्हणजे इथेन तिथून मन भटकत राहते आणि चिंतेत राहते, किंव्हा कष्टी होते. असे का होते, हे ओळखावे आणि त्या स्वभावाचा आणि आपला कसा संबंध असतो, ही जाणून घ्यावे. 

 सत्य असे संक्रांत होणे आहे, की वरील मनाचा स्वभाव स्थिर आणि शांत होणे अभिप्रेत आहे. त्याचा मार्ग निवडावा.

 हरि ओम.