श्री
श्री
भगवंत खरा वाटायला हवा. खरा, म्हणजे सर्वस्वी तोच आहे आणि त्याच्या कार्यातून सर्व काही असते, वावरत राहते, क्रिया किंवा हालचाली होतात, संबंध येतात, भाव होतो, स्मरण होते, वगैरे.
कदाचित माझ्यासाठी भावना शुद्ध होणे, त्याचा अर्थ हा - की दृश्यात सतत अवलंबून राहण्याची इतकी गरज नाही की त्यातून व्याकुळता निर्माण होईल. व्याकुळता का येते, हे कालांतराने आणि भगवंताचे चिंतन ठेवले की ओळखता येते. ओळखणे म्हणजे कोडे सोडवणे नाही, पण गोष्टींचा परिणाम नैसर्गिक पद्धतीने शिथिल होणे.
दोष हा सगुणात येणारा प्रकार असतो. वास्तविक तसे काही सत्यात नसते. तात्पुरतेपण, वेगळेपण, हेतू - तश्या अर्थी बघावयात गोष्टी (म्हणजे निर्माण केलेले). त्याचा अर्थ की काहीही झाले (असे वाटले), तरीही शांत राहण्याचा सतत प्रयत्न करावा. ते तेव्हाच साधू शकते, जेव्हा भगवंताचे कार्य खरे वाटते जाणिवेत.
हरि ओम.
श्री
माझ्या मते आजची सर्वात मोलाची भूक किंव्हा गरज अशी दिसते, की आपुलकीने सर्वांशी बोलावे आणि स्वीकार वृत्ती ठेवणे.
बोलण्याचा आणि कार्य होण्याचा परिणाम कसा होतो, ह्यात चिकित्सा करण्यात काही तथ्य नाही, असे माझे मत. आणि हेतू ठेवून बोलण्याचे रूप प्रकट करावे, असेही करण्यात उचित नसावे कारण, त्यातून अवलंबूनपणा दिसतो आणि व्याकुळ होण्याची शक्यता.
सर्व भगवंत करतो, त्याच्यामुळे होते, तर घडामोडींना व्ययक्तिक पद्धतीने संबंध जोडू नये किंव्हा तसे त्याकडे बघू नये.
सत्य गोष्ट ध्यानी कधी येईल, ह्यासाठी देखील योग्य वेळ येऊ द्यावी लागते. आपण पर्याय का मांडतो, भिंती का उभारून ठेवतो, मर्यादित का विचारांशी संबंध जोडतो - हे काही माहित नाही मला आणि त्याचा त्रास करून घेण्याची गरज नसते. त्यातून स्वतःला लेखण्याची गरज नसते.
जे होते, ते योग्यच होते. त्यावर श्रद्धा ठेवावी.
हरि ओम.
श्री
_अस्तित्वाचा अनुभव_, हा शांतीने आणि तटस्थपणे जाणवायला हवा. म्हणजे प्रवास, प्रवाह, परिवर्तन, भाव, स्मरण, हेतू, दृश्य, कार्य, स्वभाव, आसक्ती, प्रयत्न, श्रद्धा - ह्या साऱ्या गोष्टीत आपण वावरतो किंव्हा त्यांचा समावेश होऊन आपण होतो, हे _ओळखावे_ लागते.
त्यातून मग काहीही जरी घडले, तरीही ते अस्तित्वाच्या कार्यातून होत असते, हे मान्य होत राहते आणि शांती कायम राहते. आपण शांतीच आहोत, पण सध्यातरी तो अनुभव आपल्या रूपातून आत्मसात करावा लागतो आणि म्हणून हा प्रवास.
ह्याचा दुसरा अर्थ हा, की विचारांच्या मागे आसक्ती ठेवण्याची गरज नसते - मग ते रेषेसारखे वाटो किंवा चक्रात राहणारे. स्थिर होणे महत्वाचे आहे, म्हणजे त्यातून रेषा काय किंव्हा चक्र काय किंव्हा आणखीन काय - ह्याला नैसर्गिक पद्धतीने स्वीकारले जाते.
कार्य भगवंताचे असल्यामुळे त्यातून सर्व प्रकाराची निर्मिती किंव्हा विचारांचा आकार किंव्हा प्रवास - त्याच्या कृपेनेच होत असतो. अस्तित्व म्हणजे भगवंताची कृपा अशी जाणवायला हवी.
हरि ओम.
श्री
मी बहुतेक स्पष्टीकरणेला घाबरतो. दृश्याचा स्वभाव असतो, म्हणून त्यातून बुद्धी विषय सारखी त्यात बघते आणि भिती निर्माण करते, स्वतःला व्याकुळ करते. दृश्याच्या घडामोडी _विशेष_ नाहीत - त्यातून मी ठरत नाही किंव्हा मर्यादित करून घेण्याची गरज नाही. कुणी भुंकले, तर तो पोकळ आवाज आहे, हे ओळखावे. जो घाबरतो तो भुंकतो.
तसंच परिस्थिती जशी आहे, तशी राहू द्यावी. तिला व्याकुळतेने बदलण्याची गरज नसते. प्रवास आहे, तो राहणार. आपल्या मना विरुद्ध किंव्हा विचारांच्या ध्यानी येण्याच्या पलीकडे गोष्टी घडणे, ह्यातच आपले हित असते शांती पचनी होण्यासाठीचे. दुःख अर्थात होईल, पण तो स्वभाव मानावा प्रपंचाचा - ते काही सत्य नाही.
कुणाचीही व्याकुळता किंव्हा काळजी किंव्हा राग आपण थांबवण्याचा प्रश्नच नसतो. ज्याला त्याचे त्याचे भोग असतात. शांत रहावे, ज्यामुळे सर्वांचे भले होते.
हरि ओम.
श्री
भगवंताची कृपा सर्व वेळात कार्य करत असतेच. म्हणून कणा कणा मध्ये, क्षणा क्षणा मध्ये कार्य घडत असते/ स्थित असते.
म्हणून स्वतःला लेखण्याची गरज नसते आणि तो भाव वरील पार्श्वभूमीवरून बघावे. म्हणजे घडामोडींचा परिणाम होणार, प्रवास असणार, अनुभव येणार, त्या मध्ये भावना स्थित असणार, वगैरे. परिणामांमुळे अधून मधुन व्याकुळता जाणवेल किंव्हा त्रास होईल...पण त्यात _न गुंतण्याची_ योग्य शिस्त लागेल.
दुसरे तिसरे काहीही जरी झाले नाही, तरी शांती भाव आत्मसात होणे आहे आणि ते होईल भगवंताच्या कृपेमुळे.
हरि ओम.
श्री
जिथे शांत वाटते, ते जोपासावे, कारण मुळातच तसा साकार होणारा गुण अमर्यादित ठरतो आणि भगवंताशी संबंध जोडतो. भगवंत काही वस्तू नाही - ती शुद्ध जाणीव असते....
परिस्थिती बद्दल काळजी नसावी...ती अशी का असते, हे ही चिकित्सेत असू नये. म्हणजे वासनेचा परिणाम कसा होतो, हे शांतीने बघावे आणि त्या मार्गावर प्रयत्न संपादन होऊ द्यावे, जिथे वासना शिथिल होते.
मार्ग सत्य आत्मसात होण्यासाठी असतो, विषय सोडवण्यासाठी नाही.
सोडवण्यात आपण गुंतूनच राहतो, म्हणून तसे डोळसपणे बघावे की आपण नेमकं काय करत आहोत ते.
हरि ओम.
श्री
भावना किंव्हा परिणाम होणे आणि सगुणात वावरणे आणि तसा स्वभाव होणे, हे भगवंताच्या असण्यामुळे येते, प्रवाह सारखे.
मुख्य परिणाम म्हणजे जीव होणे आणि तसा भाव _प्रकट_ होणे. प्रकट होण्याचे कार्य भगवंत करतो, म्हणून त्यात "का" ह्या प्रश्नाकडे कसे बघावे, हे त्यात दडलेले असते. म्हणजे "का" ह्या संकल्पनेला छटा आहेत - स्थूल ते सूक्ष्म पर्यंतच्या आणि प्रत्येक स्तरात ह्या "का" चा स्वभाव बदलत राहतो.
आपल्या स्तरात _का_ चा _हेतू_ उत्तर सोडवण्यासाठीचा असावा किंव्हा विषयातील गुंता सुटण्यासाठीचा. The _why_ is seen with a purpose of solving a puzzle. Symbolically the loop is expected to get completed, according to our belief prevalent in this state, because a "return" is demanded - mostly about control or security.
सूक्ष्मात असताना, _का_ कदाचित शुद्ध शोध आणि स्वीकार - असा भाव - पदार्पण करत असावा. तात्पर्य, बरेच लोकं "का" सांगत राहतात - पण त्याचा हेतू काय, हे ओळखायला हवे. प्रत्येक "का" काही उत्तर सोडवण्यासाठीची हाक नसते किंव्हा व्याकुळ होण्यासाठीची. प्रत्येक "का", ह्याने लेखणे होण्याची जरूरी नसते. प्रत्येक "का" स्पष्टीकरण विचारात नाही.
सांगून उत्तर मिळवण्याच्या अपेक्षेत किंव्हा हालचाली घडवण्याच्या अपेक्षेत असण्याची गरज नसते. तसंच मनातील विषय सोडवण्याच्या अपेक्षेत सुद्धा गरज नसते. शांती भाव, भगवंत आत्मसात करूनच येतो - म्हणजे सर्व अर्पण करून आणि श्रद्धा प्रस्थापित करून. त्याकडे लक्ष द्यावे.
हरि ओम.
Shree
There is an expectation and perhaps an inherent involvement in the created ability of the intellect to _solve situations_ of any kind. The intellect, itself can create an imagination of situations or things and remain engaged trying to solve its own imagination! A loop.
By surrendering the loop to God's Will, only then the intellect is silenced or transformed into peace.
Current times reply heavily on the imagination of intellect leading a certain situation of increasing complexity, chaos, anxiety, disorientation etc. To control such a situation, the intellect goes into a loop further increasing the complexity. This requires to be observed.
Students have an ongoing complex issue to "express"...getting more and more complicated as the days go by. Neither what they say or what others hear from them seem to make any sense. This is a critical issue.
This means that there ought to be created a space to "let be" so people will regain a holistic feel of things. That "letting be", may be anything - from healing to pain to turmoil to dilemma - all those things are required to be cooly confronted and accepted. The journey is inward.
Hari Om.
