श्री

 श्री 

 भगवंत भाव ह्याच्याशी संबंध दररोज आणायला हवा. त्याच्याशी _संबंध_ स्मरणातून, चिंतनातून, विचारातून, भावनेतून, कार्यातून, अनुभवातून - असा असतो. 

 हे वरील सर्व घटक परिस्थितीचा एक स्वभाव निर्माण करतात, ज्यात आपल्यालाही गुंतायला होते आणि एक चक्र प्रस्थापित होते, परिणाम होतो, भोग येतात वगैरे. एकंदरीत प्रवाह जाणवतो गोष्टींचा (किंव्हा हालचाली), आणि एक प्रवास जाणवतो अनुभवामुळे. 

 ह्या सर्व घडामोडी मध्ये भगवंताची जाणीव प्रज्वलित ठेवायला लागते, म्हणजे प्रवाह, प्रवास - ह्या संकल्पनांना गुढत्व, सूक्ष्मता, शांतीचा रंग यायला लागतो. म्हणजे प्रश्न, व्याकुळता, अस्थिरता ही राहणार...पण त्यातील गुंतण्याची अपेक्षा किंव्हा गुंतण्याचा स्वभाव शिथिल होईल.  असे होणे महत्वाचे आहे, कारण कालांतराने संपूर्ण शांती भावात विलीन होणार असतो आपण. जे राहते आणि असते, ते फक्त शांती भाव आणि तिचे कार्य. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 कुठल्याही प्रवाहात, प्रवासात नाम घेत रहावे. नाम घेतले म्हणजे सर्वांगीण संबंध जोडले जाते भगवंत बरोबर. सर्वांगीण म्हणजे वासनेतून, विचारातून, भावनेतून, कृतीतून, हेतूने, अर्थाने, संकल्पनाने, वस्तीतून, स्थळातून, काळातून, नात्यातून वगैरे. 

 ह्यातील प्रत्येक _शब्द_ कल्पना आहे, ज्यात आपण गुंतून राहतो, संबंध जोडतो आणि त्या निर्मिती मध्ये आपले मन एक घटक होऊ पाहते. 

 म्हणून अशा कार्यात अजून एक महत्त्वाचा रंग जो प्रज्वलित ठेवायला लागतो, तो म्हणजे भगवंत भाव. त्याचा परिणाम इतका गूढ असतो, की तो शब्दात मांडणे अवघड. कारण तो मांडणे कठीण असतो, त्यावर श्रद्धा वाढवायला लागते, जी सर्व घटकांच्याही पलीकडे जाऊ शकते, कार्य करते, संबंध जोडते. 

 म्हणून 

जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 हरि ओम.

  

श्री 

 प्रवाह, चक्र, राहतो आपल्या अस्तित्वात, कुठल्याही वयात, काळात, देहात, स्मृतीत, वगैरे. 

 मला जाणवलं आज, की चिंतनाचा परिणाम, त्यातील भाव, कार्य, अर्थ - हे इतरांना मान्य असेल किंवा कळेलच असे नाही. त्या हेतूने मी जरी काही म्हणण्याची इच्छा दर्शवली, तरीही प्रतिक्रिया इतरांकडून अशी असू शकते की ह्याला स्थळाच्या आणि काळाच्या चौकटीत मांडावे, तरच तो विषय बनून त्यावर काहीतरी उपाय किंव्हा क्रिया करता येऊ शकते. 

 विषय वृत्तीचा असावा.... बरेच जण आई आणि बाबांच्या स्वभावाला "हट्टीपणा" म्हणतात. पण सैय्यम ठेवून, विवेक बुद्धी वापरली तर कळून येईल की हा कदाचित वासनेत गुंतण्याचा प्रभाव असावा, ज्याचा तोडगा त्वरीत नसून, _परिवर्तन_ होण्यामध्ये आहे. त्याच त्याच गोष्टी नमूद करायचे त्यांनी, भीती दर्शवायाची, त्याचे तोडगे आपण सांगायचे आणि हे सर्व दररोज परत परत करायचे. 

 प्रश्न असा आहे, की असे का होते? प्रश्न बौद्धिक जरी वाटला तरी तो जाणिवेचा असावा. अध्यात्म असे सुचवते की कुठल्याही विषयात गुंतण्याची गरज नाही, तरीही त्याचा विपरीत स्वभाव प्रापंचिक लोकांनी स्वतःवर ओढून घेतला दिसतो. आणखीन त्याचा अभ्यास सुरू ठेवला तर कळून येते की ह्यात गुढत्व असते, म्हणून हे वरील घडामोडी शांतीने स्वीकारावे लागते. राग किंव्हा खंत बाळगून काय उपयोग कुणाचा?!!

 तसेच लहान मुले काय, की आपल्या सारखी मंडळी काय... कुठल्या ना कुठल्यातरी वासनेत दंग असतो का आपण?! की त्यामुळे आपण सिद्ध होण्याच्या धडपडीत असतो, थोडेच ऐकून घेतो आणि बाकी सोयीने विसरतो, घडामोडी पचवायला कष्टी होतो, स्पष्टीकरण देत राहतो, चिकित्सेत राहतो, आणि मुद्दा सुटावा अशी आशा किंव्हा अपेक्षा बाळगतो...

 म्हणून शांतीचा अभ्यास जरुरीचा होतो. शांती म्हणजे त्या प्रकाराचे स्मरण, जाणीव, कार्य, अस्तित्व. आपला आत्ताचा श्वास भगवंताच्या इच्छेवर निर्भर असतो, तर किती काळजी करावी?! आपण जे होतो, ते तात्पुरते असतो, संबंधित असतो, परिस्थितीत येतो. 

 हे दररोजचे अनुभव येत असतात आणि परिणाम करत राहतात. म्हणजे प्रक्रिया जर बघितली तर अदृश्यातून अवतरणे, स्तर असणे, स्वभाव पदार्पण होणे, प्रक्रिया देणे, परिणाम भोगणे आणि चक्रात राहणे - असे काहीसे दिसते. ह्याला दोष म्हणावे की भगवंताची इच्छा? दोष म्हणलं तर बुद्धीने गुंता सोडवण्याचा आटापिटा केला जातो आणि हाथी त्यामुळे जे येऊ शकते, ते आहे कष्ट, व्याकुळता, वगैरे. भगवंताची इच्छा म्हणून आत्मसात केली गेली, तर सर्व स्वीकारले जाते आणि शांती गवसते. निर्णय आपला आहे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 कुठल्याही क्षणात अनंत प्रकाराचे निर्णय आपण घेऊ शकतो. निर्णय घेण्याची गरज जीव झाल्यामुळे, तसे स्मरण असल्यामुळे, हेतू निर्माण झाल्यामुळे आणि तात्पुरते वाटून घेतल्यामुळे घ्यावे लागतात. निर्णयातून कृती आणि कृतीतून परिणाम (फळ आणि मनोरचनेवर संस्कार होणे) असा काहीसा क्रम दिसून येतो. 

 वरील प्रकरण खूप गूढ समजावे...वरवरच्या हालचालीतून सत्य कार्य दिसून येत नाही. म्हणून निर्णय घ्यावा लागत असेल (जो होणार), तर सत्याच्या भूमिकेतून किंव्हा स्तरातून _घडावे_. त्यातून परिणाम सर्वांगीण योग्यच होते. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 Interestingly, realization is about dissolving the self into Truth! That the self is a creation of Truth and hence can get dissolved.. whatever is temporary or limited could dissolve once the Truth gets digested. Digestion also means dissolution herein. 

 This process, feeling of dissolving is beyond intellectual perception and requires all of our being to engage with this process. 

 Finally I think, it has always been about the _process_ - whether that of engagement or of becoming the Truth. It was never a static point that could get articulated, debated, distanced, evaluated, judged etc...

 जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 Hari Om.

 

 Shree 

 Discussion has a profound value. It can reveal vulnerability, intent, pattern, growth, effort, fear, hope, perseverance and so on. 

 One should let discussion include above interlinked aspects without any judgement or evaluation. 

 Would talking about those silence them? Not certain. It may include many things to try out... engagement, action, talk, imagination, effort, trust and so on. 

 The moment we are born, above things are going to be _felt_ and even created out of our form of existence. It will require remembrance of Truth as a wholesome action to be at peace with what's getting created. 

 Hari Om.

Shree

  Shree 

 I think that the biggest so called need that is perceived is to let thoughts get expressed in _full force without_ bothering or realizing what is being said and what sort of connections thoughts make. It is like a pressure that requires to get diffused, like an avalanche or thunderstorm. Devastation...

 This means that the question is, should this devastation be put out in the open and what does one mean to engage with such force at the receiving end?

 I have realised that this a shift occurring in the students and as academic faculty members, we ought to first let out the steam; then listen; then as it cools down things get exchanged and discussed; and then some action gets created. It is not about saying principles or teaching or anything.

 If anything fruitful is required to be realized, above seems to be the steps to be undertaken while engaging with students.

 At the receiving end, as teachers, it means 

 1) you need not be affected by the force of thoughts coming at you.

2) you needn't be offended by the force

3) you aren't compelled to block the force or avoid it.

4) it is not your ultimate responsibility to diffuse the force and make some sense in it.

 

However, by purely listening, I think, the fundamental need of acknowledgement of a person seems to get fulfilled and the force of thoughts automatically gets diluted and then the real conversation "begins" to realize the depth.

 This also means that students seem to have consumed sooooo much of data, that it requires to be untangled "immediately" and it's causing a real, real _problem_ internally. So one of the contributions teachers can make is to let students untangle their minds.

 Are we ready for this?!

 Hari Om.

 

 श्री 

 वरील लेख बघितले तर आध्यात्मिक पातळीवरही समजून घेऊ शकतो. म्हणजे -

 १) दृश्यात वावरत असताना भाव जो होतो, त्यामुळे अंतर्मुखात हालचाली होतात आणि सबंधित विचार चक्र, भावना चक्र निर्माण होतात. त्यामुळे प्रश्न, विषय, शोध ह्या भूमिकेत जीव वावरत राहतो. 

 २) शोधात काही पद्धती चाचपडायला लागतात. फक्त रूपातून बघितले तर सिद्ध होऊ पाहण्याचा अट्टाहास निर्माण होऊ शकतो आणि त्यात गुंतून राहते मन. त्यातून व्याकुळता, दुःख, भीती, अस्थिरता, तात्पुरतेपण अशा भावना येत राहतात. म्हणजे थोडक्यात बहिर्मुखपणा. 

 ३) इथून आणखीन बिथरलल्या सारखे झाले, तर बुद्धी आणखीनच विघटित क्रियेत दंग राहते आणि गुरफटून जाते/ तुकडे होतात आणि विध्वंस होते (fragmentation). आणि आणखीनच राग, दुःख, व्याकुळता, भीती, अहं भाव मनात घट्ट दगडा सारखे होते. 

 ४) ह्याला उपाय काय? आता इथे अध्यात्म सुरू होते. ते असे की हे मान्य होऊ द्यावे की सर्व भगवंताची इच्छा कार्य करत राहते. म्हणून अस्तित्वाची जाणीव, परिणाम आणि त्यांच्यातील एकमेकांशी संबंध गूढ असतो आणि भगवंताच्या असण्यामुळे _फळास_ येतो. मग वरील अहं भाव का ठेवावा आणि कसली व्याकुळता करून घ्यावी?

 ५) आपण कुठल्याही हालचालींना प्रतिक्रिया देण्यास बांधील नसतो आणि त्यातून आपण ठरत नसतो. हालचालीतून "मी" ठरत नाही, म्हणून घडामोडी कसेही झाले, तरीही शांती भाव राहू शकते.

 ६) आतील शांतता आणि बाहेरील परिस्थिती ह्यांच्यातील संबंध गूढ असतात आणि म्हणून आपण शांत रहावे, कर्तव्य करावे आणि श्रद्धा ठेवावे की योग्य परिणाम होईल. 

 ७) स्वतःला कशानेही लेखू नये. आपण गूढ असतो आणि शांत असतो. ती शांती सर्वांगीण उमटायला काहीही हरकत नसते. त्या शांतीचे असणे आणि बाहेरील परिणाम कसा व्हावा, त्याच्याशी काहीही घेणे आपले नसावे. 

 ८) आपण देत रहावे स्वच्छ भावना ठेवून.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 दृश्यात असताना, आपल्या व्यवहारातून चुका होतील, बऱ्याच गोष्टी माहित नसतील, ते हातातून निसटतील, त्यावरून प्रतिक्रिया दिल्या जातील, दुःख, कष्ट, काळजी निर्माण होत राहतील, ओढाताण होईल वगैरे. 

 ह्या सर्वांचे बीज आहे संबंधांचे रूप. वरील सर्व प्रकाराला "अनुभव" अशी उपमा दिली आहे, किंव्हा "स्मरण" किंव्हा "मनभावना". म्हणजे अस्थिर राहणे, बदल जाणवणे, व्याकुळ होणे, अपेक्षा ठेवणे, हेतू असणे, स्वार्थी होणे, ताबा मिळवणे, वगैरे...

 वरील परिस्थितीचे कोडे बुद्धीने सोडवू शकू का, हे ओळखावे. परिस्थिती काही दोष नाही, की ती बौद्धिक शक्ती वापरून सुधारायला हवी. आपल्याला भगवंताचा आणि त्यावरून स्वतःचा किंव्हा दृश्याचा संबंध अजून ओळखता आला नाही स्पष्टपणे - म्हणजे ह्यातील नाते किंव्हा _संबंधाचा भाव_ काय असतो? तो भाव सर्वांगीण चिंतनाच्या मार्गातून ओळखायचा असतो (realize). आणि त्याचे साधन आहे दृश्यात जाणवणारी परिस्थिती. 

 आपण सारे काही विसरू, गमावू - त्यात काहीही वाटून घेण्याची गरज नाही. पण भगवंताला नेहमी ध्यानात बाळगावे. त्यामुळे सर्व काही योग्यच होते. काम, नाती, विद्यार्थी, संकल्पना, क्रिया, मी, घर, काळ, स्थळ - ह्यातील एकमेकांशी संबंध गूढ असतात आणि आपण फक्त आपुलकीने योग्य कर्तव्य देणे बंधनकारक असते. फळ काय होईल, ते भगवंतावर सोपवावे आणि जे काही होईल, ते शांत मनाने स्वीकारावे. सर्व भगवंताची इच्छा असते, हे आत्मसात होऊ द्यावे.

 हे पदोपदी जाणून घ्यावे लागते...

 म्हणून

 जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 हरि ओम.

 

श्री

 श्री 

आपण कुठल्या प्रभावाखाली आलो असतो, हा प्रकार गूढ असतो आणि तिला भगवंताची इच्छा म्हणून ओळखावी लागते. त्याच्या इच्छेला अमुक एक स्थळ नाही की काळ नाही की क्रिया नाही. हा जो बिंदू शोधण्याचा अट्टाहास असतो, तो स्वतःच्या रुपामुळे निर्माण होतो आणि त्यामुळे परिणाम भोगायला लागतो. हा स्वभाव का येतो, ह्याचे उत्तर जीवाला माहित नाही. 

तसे असू द्यावे आणि चिंतन करत राहावे. द्वैतासाठी मी नाही. माझे अस्तित्व कुठल्याही स्थळाशी, स्मरणेशी, क्रियाशी, काळाशी निगडित नाही. नाही म्हणजेच समाधानी वृत्ती.  

I don't know is the most satisfactory feeling.

अस्थिर असताना शाश्वती ती कसली?!? शाश्वती सर्व सोडून दिल्यावर संक्रांत होते.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

 अस्तित्वात असण्याचा _परिणाम_ म्हणजे स्तर, साखळी, भाव, संबंध, अनुभव, द्वैत, हालचालींची जाणीव, वासना - विचार - भावना - देह, कार्य, स्वभाव, स्मरण, चक्र, हेतू, कल्पना, विषय, गुंतणे, वगैरे. 

 हे वारंवार ध्यानात येत जाणार आहे आणि त्याच बरोबर एका प्रकारचा भाव प्रस्थापित होणार आहे. _भाव विश्व_ ही छान संकल्पना आहे, कारण त्या भावातून सर्व विश्वाचा अर्थ आणि त्याच्याशी संबंध प्रस्थापित होऊ पाहतो. आपण व्यक्ती किंवा देह नसून, एक भाव विश्व आहोत. 

 अध्यात्माच्या दृष्टीने, ते भाव विश्व शुद्ध करत राहावे, असे सुचविले जाते, म्हणजे स्थिर, सूक्ष्म, विशाल, कायम, पलीकडील, कार्य संबंधित, अमर्यादित, रहावे/ बनावे. 

 ते होण्यासाठी _मार्ग_ स्वीकारावे लागतात. त्यातील एक मार्ग म्हणजे नामस्मरण. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 स्वस्थता रिकामा वेळामुळे येते, असे नाही. त्याचे उत्तर *एका* कृतीत, वेळेत, स्थळात, परिस्थितीत "*नसते*" - म्हणजे द्वैतात हेतुसहित असताना मिळणे अवघड असते. प्रवाह येत राहतो, काहीतरी रूप आणि आकार घेतो (म्हणजे प्रवाहातून विघटन, संबंध, स्मरण, रूप, आकार होणे _विधिलिखित_ असते) आणि त्यातच आपण _जीव_ होतो आणि विरघळूनही जातो कधीतरी. जीव झाल्यामुळे एका कुठल्यातरी बिंदूशी आसक्ती धरतो, असा स्वभाव _निर्माण_ होतो...त्याच्यातून दुख आणि त्रास भोगतो. 

 आत्ताचा क्षण म्हणजे प्रवाह दर्शवणारा आहे. प्रवाहाचा रचनाकार मी नसून, भगवंत भाव किंव्हा त्याचे अस्तित्व आहे. हे पचनी व्हायला मार्ग पत्करावा लागतो. सर्व सामान्य बुद्धी किंव्हा भावनेच्या शक्तीतून (त्यात आसक्ती ठेवून) हे सत्य ओळखता येते का, हे बघावे. म्हणजे सिद्ध होऊ पाहण्याच्या नादी, आपण सत्याच्या जाणिवेच्या दूर जातो का? 

 तर रिकामा वेळ, फक्त स्वतःसाठी, असा स्वस्थता देतो, असे नाही. ती स्वस्थता सर्व काही अर्पण करून, विलीन होऊन येते. आणि विलीन होणे, हे प्रत्येक क्षणात साकार व्हावे लागते, काल नाही की उद्या नाही. आत्ता.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 जीव, कुठल्यातरी वासनेमुळे किंव्हा साखळीमुळे गुंतत राहतो. त्याच त्याच गोष्टी मन निर्माण करत राहते, विषय करते, पण समाधान त्यामुळे येत नाही, हे ओळखावे. म्हणून त्याला *चक्र*, अशी उपमा दिलेली आहे...की कितीही साखळीतील घटकेचा वापर केला, तरी चक्र थांबणे अवघड असते. म्हणजे हेतू ठेवला (जो खूप गूढ असतो आणि आतून येतो), तर _परिणाम_ भोगला जातो. परिणाम देखील आध्यात्मिक अर्थाने बघावे. परिणामांचे मूळ अंतःकरणात निर्माण होते, म्हणून जेवढे अंतःकरण शुद्ध, तेवढा परिणाम योग्य होतो. 

 परिस्थितीचे बीज आपल्या वासनेच्या निर्मितीमुळे होते. 

 मी न्यूनगंड भाव का अनुभवतो, त्याचे बीज आत आहे. बरं ते ओरबाडून बाहेरही टाकून देता येत नाही. आणि सर्व काही वाईट असते, असेही नाही. त्यात चांगले गुण, जबाबदारीची जाण, शहाणा, सौम्य अशा वृत्तीही त्यात वावरत असतात. म्हणून न्यूनगंडाला किंव्हा कुठल्याही घटकेला मुल्य देण्याची गरज नसते. कार्य बघावे, वावरावे, शुद्ध व्हावे आणि निघून जाऊ द्यावे. 

 म्हणून असे सुचवितात की वासना कुठे गुंतली आहे, ते ओळखावे. कारण वासनेतून संबंध प्रस्थापित होतात. माझ्यामुळे कुणाचेही काहीही बिघडत नाही. मी जसा विचार करतो, तसा परिणाम होतोच होतो. 

 आता विचार म्हणजे मी नाही, हे ओळखायला हवे. म्हणजे ते भगवंताच्या कार्यातून निर्माण होते आणि त्यात वावरताना आणि हालचाली होत राहताना "मी" हा भाव _निर्माण_ होतो. म्हणजे "मी" ह्याला धरून ठेवायला काहीही गरज नसते. निर्मिती जर भगवंतानी केली आहे, तर कशाला धरण्याची ओढ आपण ठेवावी?!! 

 म्हणून जे योग्य वाटते शुद्धतेकडे परिवर्तित व्हायला, ते करावे आणि निश्चितपणे भगवंतावर सर्व सोपवावे. मार्ग आपल्यातून असतो. तसे होऊ द्यावे. आपोआप शांती भाव प्रस्थापित होतो, जर अभ्यास कायम ठेवला तर.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 वरील लेखातून असे दिसून येते की _विचारला_ मर्यादित हेतू लावू नये, नाहीतर परिणामांचे स्वरूपही तसे भोगायला लागू शकते. म्हणजे विचारांना आपण जर एका प्रकाराची साखळी, संबंध, चक्र आणि परिणाम मानले, तर हे सर्व जाणीवेतून/ हेतूतून स्थित होते. म्हणून संबंधांचे स्वरूप विशाल आणि शांत होतात, जर जाणीव किंव्हा अंतःकरण *शुद्ध* होऊ शकले तर. 

 ह्याचा अर्थ की भगवंत भाव आणि अहं भाव हे जोडल्या गेलेल्या असतात आणि मार्ग ह्याला म्हणावा की भगवंता पर्यंत पोहोचता येते. 

 त्याची सुरुवात स्वतःच्या अंतःकरणातून करावी. कुठला घटक आत परिवर्तन आणू शकतो, हे ध्यानात जोपासावे. परिवर्तनावरती श्रद्धा ठेवावी, म्हणजे तसे पाऊल उचलले जाऊ शकते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 सत्याचे आकलन गूढ पद्धतीने ध्यानात येते...ते येईल, अशी श्रद्धा वाढवत राहावी. "येणे" देखील गूढ आणि सर्वांगीण पद्धतीने होते, जिथे साखळी कशी कार्य करते, हे भगवंतावर सोपवावे - आपण फक्त त्याचे सर्वांगीण ध्यान करण्याचा प्रयत्न करत रहावा. 

 म्हणजे थोडक्यात, *परिवर्तन* होण्याची क्रिया गूढ मानावी. त्यावरून जाणवत राहणारी परिस्थिती (आतील आणि बाहेरील) टप्पा म्हणून आत्मसात होऊ द्यावी आणि प्रत्येक क्षण भगवंता पर्यंत पोहोचवेल अशी खात्री बाळगावी. भगवंत काही वस्तू नाही की बिंदू नाही. ती सत्यात असणारी अवस्था आहे, जी सर्व सगुण रूपाच्या पलीकडे कायम असते. पलीकडे होणे, हेच मानवाचे गूढ ध्येय समजावे आणि त्यामुळे येऊ पाहणारे प्रश्न, विषय, व्याकुळता, शोध, प्रयत्न वगैरे. 

 अट्टाहास किंव्हा अपेक्षा सोडून द्यावी. विषय वाटला तर त्याने व्याकुळ होऊ नये, ते गूढ प्रकरणे स्वीकारावे. अमुक एक केले म्हणजे त्याचा व्यवहारिक परिणाम लगेच व्हायला हवा, असेही काहीही नाही. मुळात परिणामांकडे लक्ष देऊच नये. आपण कार्य करावे दृश्यात. योग्य ते परिणाम किंव्हा फळ आपल्याला मिळेल. दुसऱ्या शब्दात श्रद्धा अशी शक्ती किंव्हा भाव आहे, ज्यामुळे कार्य आणि परिणाम ह्यात गूढ संबंध जोडते आणि तसे ध्यानात येऊ देते. कार्य आपण करावे आणि परिणाम भगवंत योग्य देतो, अशी खात्री बाळगावी. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 What seems to be happening? A few observations -

 1) as an idea of data, logic, sequence, multitasking...there are so many things that seem to engage us in perpetual action that we lose the significance of deep thinking. The question is - how should this be subsequently seen? Is the answer in logic?

 2) Fear can't go away just like that by increasing the frequency of action of any kind. It needs to be seen, observed, engaged consciously without ridiculing the self. Each one will have his/ her own process of doing it. So offer patience to others to search or explore this. Too much of self absorbtion doesn't necessarily make the fear go away. In fact, if it is realized that fear is an integral part of human situation, then one would address this inquiry in perhaps a different manner, instead of logic alone. 

 3) I am not here to judge myself or yourself _through_ fear. This is a big learning. Because I acknowledge that you are much, much more than fear alone. My dealings with you would be an offering with this acknowledgement. 

 4) Evaluation based on human condition in any form, in any time, in any space is really not necessary. Just accept.

 5) each one of us has an access code to peace. Engage with it, so it grows and one sees everything with that one crucial aspect.

 5) The access code is the starting step for eternal being. It is as important as the final being itself. So don't undervalue this step. 

 Hari Om.

 

 श्री 

 वेळ कधी फुकट जातो का? अपेक्षा असली तर वेळेशी संबंध असे होते की तो वाया जात आहे, असे वाटू शकते. म्हणून ध्यान करावे आणि भगवंताचे सदैव चिंतन करावे. त्यातून वेळेशी संबंध शुद्ध होत जाईल आणि मनःशांती लाभेल.

 कोळसा काळा तो काळा राहतोच...मग त्यात कितीही भर घालावे किंवा वजा करावे. म्हणजे तसा प्रपंचाचा स्वभाव आहे. म्हणून त्यात परिवर्तन होऊ देणे महत्वाचे आहे. 

 इतरांना भीती दाखवून किंव्हा खंत देऊन काम करून घेणे बरोबर नाही, कारण तुम्ही सगळीकडे तेच पसरवता. प्रेम द्यावे, आपुलकीने सर्व काही संबंध ठेवावे - त्यातून कुठलेही कार्य सुखकर होते. आणि आणखीन काय हवे असते?!!

 हरि ओम.