श्री

 श्री 

भगवंताचे चिंतन दररोज नवे असते आणि ते इतके नवे असते की स्वतःला देखील परग्रह ठेवून पलीकडील अनुभव गवसतो. 

परिवर्तन होण्याचा मूळ मुद्दा आहे. परिवर्तन म्हणजेच सत्य होण्याचा. आणि सत्य म्हणजेच अस्तित्व भाव. अस्तित्वात भगवंत खरा आहे. इतर सर्व गोष्टी त्या पार्श्वभूमीवर प्रस्थापित होतात, हे आत्मसात होऊ देणे. हे आकलन प्रत्येकाला ज्याच्या त्याच्या प्रवासातून, संबंधातून होते. म्हणून कुठल्याही परिस्थितीची टीका करण्याची गरज नसते - स्वतःच्या न इतरांच्या. 

आपण परिस्थितीला खरे मानतो म्हणून त्याचा परिणाम स्वतःवर होत राहतो. भगवंताला तेच खरेपण दिले, तर परिस्थितीचे खरेपण विरघळून जाते. म्हणजेच मन सूक्ष्म, विशाल, शांत आणि स्थिर होते. 

थोडक्यात सर्व मनावर असते आणि ते ही भगवंतांच्या इच्छेने निर्माण झाले असते. म्हणजे त्यावरून येणारे अनुभव, प्रवाह, संबंध, प्रवास - सर्व त्याच्या _इच्छेने_ येते. *इच्छा*, इथे खूप मोठ्ठा अर्थ आहे, जो श्रद्धेने आत्मसात होतो. सूक्ष्मता आणि विशालता प्राप्त होण्याचा मार्ग श्रद्धेतून होऊ द्यावा लागतो, विचारांची चौकट पार होऊ द्यावी लागते. 

हरि ओम.

श्री

 श्री 

बहिर्मुख, विघटित, साखळी, विषय, परिणाम, भोग, तळमळ - हे एकाच परिणामातून येतात. शांती कशी असते, हे जीवाच्या रूपातून टप्पा म्हणून कळते, पूर्ण नाही. पण सुरुवात करायला लागते, म्हणून स्वतःच्या टप्प्यातून सुरुवात करावे आणि मार्ग पत्करावा. 

प्रकार असा आहे की सत्य माध्यमाचे कार्य खूप, खूप वेगळे असते आणि ते जीवाला त्यातील एकच मर्यादित अंश कळतो - साखळी प्रमाणे, विघटित स्वरूपात, संबंधातून, भावनेतून, वगैरे. म्हणून इथे _घोळ_ आहे. ते घोळ दूर सारवण्यासाठी श्रद्धेची जरुरी असते, म्हणजे अंतःकरण शुद्ध होते आणि सत्य आत्मसात होते. Awareness किंव्हा *जाणीव*. 

जाणीव अंतर्मुख होणे किंव्हा असणे महत्वाचे आहे. त्याचा अर्थ की कार्याचा खरा अर्थ आकलन व्हावे. जाणीव म्हणजे संबंधांचे स्वरूप, अस्तित्वाचा अनुभव किंव्हा भाव. ज्याची जाणीव शुद्ध, त्या जीवाला खूप सूक्ष्म पातळीच्याही हालचाली जाणवत राहतात आणि त्यातून निर्णय होतो, कार्य होते. 

I think it is generally about understanding (than competing).

हे झाल्यावर आयुष्य शांत वाटते. 

हरि ओम.

श्री

  

श्री 

 अस्तित्व आणि त्यातील सामावलेल्या निर्माण क्षमता कार्य म्हणून ओळखावे. त्या कार्याला भगवंताची इच्छा असेही संबोधले आहे. 

 त्या कार्याचे रूप म्हणून _जीव_ अशी संकल्पना निर्माण होत राहते आणि त्या निर्मितीमुळे "मर्यादा" येते, कवच येते, भाव होतो, व्यवहार होतो, परिणाम होतो, भोग येतात, प्रवाह जाणवतो, प्रवास संपादन होतो, स्थळ आणि काळ जाणवते, संबंध प्रस्थापित होतात, वगैरे. थोडक्यात _अनुभव_ प्रस्थापित होत राहतात.  

 त्यावरून बऱ्याच काही विचार, प्रश्न, विषय, भावना येतात, तात्पुरतेपण वाटते, वेगळेपण वाटते वगैरे. मूळ परिस्थिती किंव्हा मूळ कार्याचे बीज खूप गूढ असते आणि सूक्ष्मातून येत असते. तिथून _संबंध_ येतात. 

 सांगण्याचे तात्पर्य हे की अनेक स्तर असल्यामुळे आपल्याला भ्रम होतो कर्तेपणाचा. ती आसक्ती कमी झाली, की सत्य पचनी होते. अनुभव भगवंत देतो. ते ध्यानात येऊन, भगवंताचे स्मरण सतत ताजे ठेवत रहावे. इथे स्मरण म्हणजे सत्य कार्य ध्यानात येत राहणे आणि तसे व्यवहारात संबंध जोडणे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 वाटचाल बुद्धीने होते. ह्याचा अर्थ "मी किंव्हा अस्तित्व भाव ही बुद्धी नाही आहे". म्हणजे बुद्धीची शक्ती विवेकशील पद्धतीने वापरावी. आपण रूप नसतो ह्याचा अर्थ रूपातून सत्य कसे जाणून घेता येईल, ह्या चिंतनात रहावे. रुपामुळे, बुद्धीमुळे, भावनेमुळे दृश्याशी संबंध प्रस्थापित होते आणि तसे स्मरणही होत राहते. म्हणजे सत्याचा (किंव्हा त्या दिव्य इच्छेचा) "विसर" होतो आणि त्या ठिकाणी अहं भाव येतो. 

 अहं भाव विलीन होण्यासाठी सत्याचे सतत चिंतन करावे लागते. त्यासाठी प्रयत्न, प्रश्न, टीका, श्रद्धा, सैय्यम, आपुलकी, धीमेपण - ह्याचा सदुपयोग करावा लागतो. ते आपले संपूर्ण भाव विश्व होऊ द्यावे लागते. त्यातून परिवर्तन होत राहते आणि सत्यात विलीन होता येते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

  प्रश्न आणि जीवाचे रूप ही एकच साच्यातून आलेली गोष्ट मानायला हवी. प्रश्नांमुळे शोध होतो, द्वंद्व युद्ध सुरू राहत, वेगळेपण आणि तात्पुरतेपण समजून घ्यायला लागतं, भावाचा अर्थ आत्मसात करायला लागते, श्रद्धा वाढवायला लागते, आसक्ती किंव्हा वृत्ती भगवंतात विलीन होऊ द्यावी लागते, वगैरे. 

 त्या अर्थी अनुभवाचे, दृश्याचे, त्यातील निर्माण होत राहणारे प्रश्नांचे महत्व असते. प्रश्न आहेत, म्हणून शोधातून अंतर्मुख व्हायला होते आणि भगवंतात विलीन व्हायला होते. Realization. 

 आपले अनुभव अनुमान मानून वाटचाल सुरू करावी. ती वाटचाल बुद्धीने होऊ पाहते. ह्या दृश्यात अनंत खुणावणारे जिन्नस ध्यानात येत राहतात. Distractions. त्यात शांत राहून स्थिर होण्याचा ध्येय पत्करावा लागतो. म्हणून भगवंताचा आधार पत्करावा.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अहं भावनेची वावरण्याची पद्धत असते ज्यामुळे बुद्धी, भावना, देह ह्यांचा वापर केला जातो. पण हे होत असताना कुठल्याही घटकेचा परिणाम दुहेरी होतो - म्हणजे बाहेर आणि आत. म्हणून काहीही झाले तरी _स्वार्थ किंव्हा मर्यादा_ दडून असते. ती खूप सूक्ष्म प्रकृतीतून येत असते, म्हणून त्या भावनेचे गुढत्व शुद्ध झाल्या शिवाय ओळखणे कठीण असते. 

 बुद्धी त्या मनाने स्थूल आहे, म्हणून तिच्या हालचाली कळून येऊ शकतात प्रयत्न केले तर. पण जे बुद्धीहून सूक्ष्म असते (जसे की वासना किंव्हा स्पंदने), ते सूक्ष्म झाल्या शिवाय कळत नाही. आता बुद्धीला पडलेला प्रश्न असा आहे, की वासना कोण किंव्हा कसे निर्माण होते आणि त्यावरून बुद्धी कशी होते?! 

 हा प्रश्न आत्मसात होण्यासाठी भगवंताचा आधार पत्करावा लागतो आणि त्याचे माध्यम असते नामस्मरण.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 The first thing that a being would do is to create a _boundary_. It is a given, no matter what the situation is, what is the time and what space is being referred to. 

 One can look at the boundary from various ways - from a division (or a difference or a fragment) to a connected whole, relative, fluid. It is with this, that _perception_ may seem to get established and _realization_ is through this boundary. 

 Therefore the boundary would arrive and it is required to be engaged with. 

 Boundary is incidental, it doesn't say anything about existential experience or existential fact. We take the boundary for granted, which is where a _problem_ may seem to arrive. 

 Why a boundary happens is one of the most fundamental questions probably baffling humankind. I don't know if there's any logical answer to this, yet the boundary can be accepted. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 Not all things _arrive_ through intellect. Arrival is a good word because, it seems to convey something coming from Beyond and making its way to the intellect and getting transformed or known in the process. 

 Arrival happens and so does departure. _In between_, there is a notion of 'us'. Therefore, we are _in between_ the coming and the going happening in Existence. 

 Everything that is experienced can _convey_ this. 

 Hari Om.

 

Shree

 Shree 

One isn't required to prove any movement or reaction given from outside. इतरांची वृत्ती शांत होऊ देण्याची जबाबदारी स्वतःची नसते आणि त्यातून स्व अवलंबून असू नये. इतरांचा राग, दुःख स्वतःशी निगडित करून घेण्याची गरज नसते. आणि तशी प्रक्रिया दिली नाही, तर आपण निरस ठरत नाही. कुणावर आसक्ती ठेवायला हवी, असे कुठे लिहिलेले नाही.

One isn't required to prove any movement or vibrations happening inside. स्वतःचे मन असे का आहे, ह्याचे स्पष्टीकरण देण्याची गरज नसते. प्रवास स्वतःचा असतो, इतरांना त्यातून दाखवण्याचा हेतू नसतो. 

One isn't required to prove or articulate what a situation is. परिस्थितीच्या रूपाबद्दल काहीतरी सांगण्याची गरज नसते. सांगून काही होत नाही आणि टीका करून उत्तरे असतातच असे नाही. आपण फक्त सर्व देत राहणे.

Hari Om

श्री

 श्री 

योग्य गोष्टी होणे, बदल होणे, येणे आणि जाणे, प्रवाह - हे संपूर्ण भगवंताची इच्छा ठरवते. तेच सत्य आहे. मनाच्या रचनेवर वरील सत्य वेग वेगळ्या रंगात किंव्हा विघटित स्वरूपात कळते. _विघटन_ हे बुद्धीच्या भाषेतून, भावनेतून, देहातून, क्रियेतून, स्मरणेतून, परिणामातून, भोग वस्तुतून, द्वैतातून, अनुभवातून ध्यानात येते. 

भगवंताची इच्छा मानल्यावर विघटनेवर आसक्ती शिथिल होऊन, मुल्य विलीन करून परत एकत्रीकरण किंव्हा सत्य शांती प्रस्थापित होते. इच्छा मानल्यावर असा _प्रवास_ असणार आहे.

हरि ओम.

श्री

श्री 

मनाला विलीन होऊ द्यावे लागते, म्हणजेच भगवत भाव वाढवायला लागतो, श्रद्धा वाढवायला लागते आणि अहं भाव त्यात विलीन होऊ द्यावा लागतो. म्हणजे जे काही अहं भाव दर्शवेल, ते निमित्त म्हणून त्यात परिवर्तन होऊ द्यावे लागते, सूक्ष्मात पदार्पण होण्यासाठी. सूक्ष्म माध्यम आहे, असे तेव्हाच ध्यानात येऊ शकते, जेव्हा स्वतःचे मन तसे झाले की. 

म्हणून मन, स्तर, व्यवहार, चक्र, भाव, परिणाम, भोग, द्वैत, अनुभव, विचार, भावना, देह - हे गूढ असतात आणि ह्या घटकांच्या "असण्यामुळे" _मी वावरतो_. थोडक्यात ह्या घटकांच्या आधारामुळे किंव्हा अस्तित्वामुळे, "मी" हा भाव प्रस्थापित झाला आहे आणि त्या प्रमाणे अनुभव घेत राहतो प्रवाहाचे आणि प्रवासाचे. 

असण्याला काही "कारण" असे लागत नसते. म्हणजे मुळात आपल्या दृष्टीने "कारण" ही संकल्पना इतर गोष्टींवर मांडली जाते (परावलंबित असते). आणि मन प्रस्थापित होण्याचे "कारण" भगवंत माध्यम असते. पण _कारण_ ह्या शब्दाला आध्यात्मिक अर्थ द्यावा लागतो. ह्याचा अर्थ की _कारण_ हे दृश्याच्या स्वभावाशी निगडित न करता, _शरणागतीशी_ निगडित होणे जरुरीचे ठरते. 

पूर्ण शरण जाणे, मोकळे होणे, सूक्ष्म होणे, अंतर्मुख होणे, श्रद्धेचे स्थान बळवंत होऊ देणे, शांत होणे - हे सर्व एकच आहे.

हरि ओम.

Shree

 

Shree 

 It is, at times, not necessary to express the sanctity and existence of things as a sequence of thoughts. That the influence and presence of a thing, can be prior to a thought itself! 

 Therefore, I think, that we need to be comfortable in a situation of non verbal or non thought idea/ existence. This existence is very real and very important to have it realised. 

 In order for this to get realized, take all the "time" and any kind of "journey" in the world. You owe yourself this much. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 To me, perhaps, the self talk creates unnecessary stress to hold on to some perception that I choose to believe in. 

 It should be in a state of non fixation, i feel. 

 I don't know who I am or where I am going or what would get engaged with. 

 That means I may be confused. Which is ok. I may not prefer to do some sort of immediate action...which is also ok. I don't exist for any action to take place. It's not a compulsion or a requirement. The world doesn't depend on me or i depend on the world for anything...at least that's required to be realised.

 It is perhaps a mistake to think that action is something that should cause a visible output and should get evaluated and be made more efficient. One track of thought could continue like that. However the other track can realize that action is profoundly invisible and it doesn't suggest a direct output immediately. 

 It is so stupid when someone approaches with the expectation of a tangible output immediately and the graver part is we allow ourselves to be affected by this expectation! 

 Saying "no" is not a problem of self. It is actually a truthful way of admission of one's being.

 Hari Om.

 

 Shree 

 Many things seem to have a place in existence...purposes, beyond purposes, tendencies, patterns, changes and so on. The learning is, despite the apparent presence of such things, there are no qualms about them...some of which create us too. 

  _Reason_ can be seen in different perspectives...from the immediately obvious ones to very mysterious and fluid and perhaps all such perspectives ought to exist. 

 A movement can create or receive or encounter _anything_. There exist places for young and old temperament and those create the sort of action required for things to exist. 

 That brings us to the question of _action_. What are the ways in which action gets created, is perceived and engaged with? This is important to understand, for its discovery, can hold a promise to peace.

 Hari Om.

 

 Shree 

 Everything comes, appears, arrives and goes. From invisible to visible (transformation) and dissolving again (transformation) to invisible is a continuous _journey_ in existence. 

 Therefore how things seem to happen and go, could be an inquiry of our human form. This is more than a question...it is to _realize_ this process. 

 Hari Om.

श्री 

 अस्तित्वात असणे, म्हणजे जीवाला संपूर्ण सत्य माहित नसते त्या अवस्थेत आणि त्याचे काहीही वाटून घेण्याची जरुरी नसते स्वतःला किंव्हा न्यूनगंड वाटून घेण्याचीही किंव्हा व्याकुळ होण्याची. 

 मुद्दा आहे श्रद्धेने त्या सत्याचा शोध आत्मसात होण्याचा...जबरदस्तीने नाही किंव्हा जबाबदारी म्हणून नाही किंव्हा सिद्ध होण्यासाठी नाही.

 श्रद्धेतून अनुभवात प्रवास घडतो, परिवर्तन होते आणि शांती रस गवसते. _"मला काहीही माहित नाही"_ , ह्यात समाधान मानावे आणि माहित नसण्याचे किंव्हा किती माहिती असते ह्याचेही स्पष्टीकरण देण्याची जरुरी नसते.

 प्रत्येकाच्या वाट्याला सर्व काही येते, प्रत्येकजणाकडे अनुभव होत असतात, प्रत्येकजण संबंधात असतो, प्रत्येकाकडे प्रश्न असतात. आपण व्याकुळ का असावे?!! आज नाही तर उद्या, सर्व स्पष्ट होणार असते.

 हरि ओम.

श्री

श्री 

विलीन जरी व्हायचे असले, तरीही मार्ग अहं भावनेतून _गवसायला_ लागतो. हा अहं भाव कसा निर्माण होतो, हे जाणून घ्यावे आणि त्यातून एक भले मोठ्ठे प्रपंचाचे वटवृक्ष कसे होते, हे बघावे. 

अस्तित्वात असताना, वासना आणि त्यातून विचार खूप शक्तिमान प्रकरण आहे, जी ती कुठून येते हे कळत नाही, त्यात गुंतायला होते, त्यातून द्वैताचा अनुभव होतो, त्यातून व्यवहार करण्याची गरज भासते आणि त्यात गुंतायला होते. ही _शक्ती_ आहे, हे ओळखावे आणि त्यातून बऱ्याच गोष्टी येत राहतात, वावरत राहतात आणि निघून जातात - किंबहुना असे दर्शन तरी होते मनाला! वेगळेपण आणि तात्पुरत्या भावना ह्यांना धरून ठेवल्यामुळे, हे वरील प्रकरण मनात भीती निर्माण करते आणि सिद्ध होण्याचा अर्थ बाहेर प्रस्थापित करत राहते. 

स्वतःच्या रूपाला सत्य मानून सुरुवात करायला लागते आणि ते शिथिल होऊ द्यावे लागते. त्यातून भगवंताचे दर्शन होते. म्हणून स्वतःचे प्रश्न, शोध, दुःख, सुख, परिस्थिती ह्यांना शांतीने सामोरे जाणे येते, कारण तो एक टप्पा ठरतो शांतीकडे जाण्याचा.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

आपले होणे, वावरणे, प्रवास घडणे, प्रवाहात राहणे, संबंधित असणे, अनुभव येणे, स्मरण असणे, हालचाली जाणवणे, कृती मध्ये राहणे - ही सर्व भगवत इच्छा म्हणून ओळखावी आणि निश्चित पूर्णपणे स्वीकारावी. 

 _स्वीकारणे_, ही क्रिया,  सध्याच्या परिस्थितीतून ते शांतीकडे जात राहताना घडत असते. किंव्हा विलीन होण्याचा प्रवास घडतो आणि तो गूढ असतो आणि श्रद्धेने आत्मसात व्हायला लागतो. 

त्याचे दुसरे नाव म्हणजे *समाधान*. आणि तात्विक भाग सांगायचा झाला तर ह्याला *स्थिर होणे*, असे संबोधले आहे. किंव्हा वासना विलीन होणे आणि भगवंताकडे केंद्रित होणे, असेही संबोधले जाते. 

सर्व प्रकाराच्या वासना, बुद्धी, भावना, देह, इंद्रिये, विघटन, अर्थ, हेतू, प्रश्न, नाती, काम, व्यवहार, दृश्य - भगवत भाव प्रस्थापित होण्यासाठीच वापरावे. सर्वांच्या केंद्रस्थानी भगवंत असतो, म्हणून तेच सत्य ठरते. त्या केंद्रस्थानीचा अनुभव येण्यासाठी, स्वतः विलीन होणे आवश्यक आहे. विलीन होणे, म्हणजे शिथिल होणे, आसक्ती कमी होत जाणे, वगैरे. 

त्या सर्व गोष्टी आत्मसात होऊ द्यावे.

हरि ओम.

Shree

Shree 

Visibility is an aspect of existence. There are signs, maps, navigation that assist in this endeavour. 

Therefore the mind wants to make _itself_ (it's form, process, intentions, patterns)  visible. Now herein the question is where does the mind come from? This is the map of Truth and how this map leads to the mind. 

Knowing this map depends on cultivation of faith. And as faith gets nourished, the mind itself gets transformed and finally dissolved into the map itself. 

Hari Om.

श्री

श्री 

अस्तित्व माध्यम किंवा *शक्ती*, हे *कार्य* आहे. त्याचा प्रत्यय प्रकृतीच्या स्तरातून, साखळीतून, भावनेतून, स्मरणेरून, परिणामातून, आसक्तीतून, गुंतून, दृश्य ह्या रूपातून, हालचालीतून, बदलातून, परावलंबी असे राहून, आकारात राहून, अनेकपणातून, मनातून असा होत राहतो. 

कार्य स्थित असते. जशी शक्ती आहेच, तसे कार्य असणार. म्हणून सर्व परिणाम स्थित असतात. निर्गुण काय, सगुण काय - दोन्ही अस्तित्वाचे रंग आहेत. जीवाच्या पार्श्वभूमीवर जाणून घेतले तर दोघांचे स्वभाव निराळे असतात आणि त्यांच्यातील गूढ संबंध असतो. आपले ध्येय किंव्हा खरा शोध हा भगवत स्वरूप होण्याचा आहे. 

कृती का करावीशी वाटते, हा गूढ भाव असतो. भाव खूप आतून प्रकट होत असतो, म्हणून अनुभवाचे स्वरूप तसे असतात, ज्याला _प्रवास_,अशी उपमा दिली गेली आहे.  

ह्या आपल्या प्रवासात, जे भगवंताने योजिले असते, त्यात बऱ्याच हालचाली होत राहतात आणि त्यांना सामोरे जाणे येते, त्याचा परिणाम असतो, त्यात गुंतायला होते, त्यात प्रश्न येत राहतात, त्यात विषय दिसतात, त्याच्या मागे जाणे होते, स्थळ आणि काळाचे रूप दिसून येते, वगैरे. 

वरील परिस्थितीतून _जागे होणे_, असा भाव पचनी पाडायला लागतो. परत भाव हा एक शब्द नाही की घटक नाही. भाव सर्वांगीण आहे, म्हणून त्याच्यातून "भाव - विश्व" अशी उपमा दिलेली असते. भावात योग्य परिवर्तन झाले की त्याच्यामुळे विश्वातही होते.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

मन, संबंध, परिस्थिती, धारा कोण करते आणि ते कसे होते? 

माहीत नाही, आणि तसे असून देखील श्रद्धेचे निश्चित ह्या एकंदरीत परिस्थितीत स्थान असले पाहिजे. Total surrender. Or total faith in other words. 

जसे इतर व्यवहार वासना, बुद्धी, भावना, देह ह्यातून घडत राहतात, तसेच श्रद्धेनेही परिणाम होतो. 

मी, असा भाव, कशातरी गुंतल्यामुळे उद्भवतो किंव्हा प्रस्थापित होतो. म्हणून मूळ विचार धारा त्रस्त होऊन बघायला लागतात. ही खूप सूक्ष्म स्थिती आहे. 

Why should data be created? And isn't data an indicator of our own state of mind and the need to control? 

हरि ओम.