श्री

 श्री 

 अस्तित्व, ही शक्ती आहे, तिचा वावर आहे, तिचे कार्य आहे. संकल्पनेत जरी ती सांगितली गेली तरीही प्रत्यक्ष अनुभव गवसायला लागतो. म्हणजेच, ती शक्ती जिवंत आहे आणि तिच्या कार्यामुळे माझ्याशी _संबंध_ जोडले जातात. 

 इथे गूढ प्रकार असा आहे, की *संबंध* प्रवाह दर्शवतो आणि अनंत स्तर, परावलंबन, स्तरात होणारे स्मरण, प्रतिक्रिया, परिणाम, चक्र, अनुभव दर्शवतो. थोडक्यात द्वैत, दृश्य, अनुभव, विचार, भावना, देह - ह्या गोष्टी प्रवाह आणि भगवंताशी संबंध दर्शवतात. 

 त्याचा अर्थ असा समजून घ्यावा की दृश्य संबंधाचा प्रवास मनातून सुरू होऊन शांतीत विलीन होण्याचा असतो. अनुभवात, *शोध*, ह्याचे स्थान किंव्हा कार्य, राहणार. 

  *कार्य* म्हणजे जीवाच्याही पलीकडे असणारा परिणाम, म्हणून अस्तित्व सारखे, ते होतेच. त्या ओघाने निर्माण होत राहणारे आणि प्रवाहात येणारे प्रश्न, विषय, गुंतणे, संबंधित राहणे, परिस्थिती, भाव, वगैरे.

 हरि ओम.

 

श्री 

 भगवंत सर्व घडवून आणतो, ह्यावर श्रद्धा ठेवावी. हे सर्व श्रद्धेने जाणिवेत संक्रांत होऊ शकते. श्रद्धा संक्रांत होण्याच्या गूढ मार्गात प्रश्न, विषय, विचार धारा, भावना, हतबलता, प्रयत्न, सैय्यम - ह्या सर्व अनेक गोष्टी येत राहू शकतात प्रत्येक स्तरात. हाच असावा "संबंध" अस्तित्वात निर्माण होऊ पाहणारा. 

 म्हणजे प्रत्येक विचार हा गूढ टप्पा म्हणून आत्मसात होऊ द्यावा श्रद्धा आणखीन संक्रांत होण्यासाठीचा. त्या विचाराच्या पलीकडे जाणे किंव्हा सूक्ष्म होणे म्हणजे स्वतःत योग्य परिवर्तन होणे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व असते, म्हणून त्यात कार्य असण्याचे स्थान स्थित असते (place of vibrations). स्मरण, जाणीव, अस्तित्वाचे कार्य करत असते...त्यातून _इतर_ स्मरण होतात आणि एकमेकांशी _संबंध_ जोडत राहतात. 

 त्या अर्थाने _संबंध_, खूप गूढ असतात आणि त्यात अनेक स्तर , साखळी, चक्र, भाव अश्या गोष्टी सामील असतात. 

 आपले मन त्या संबंधांचे प्रतीक म्हणून ओळखावे आणि सर्व संबंध शांत होऊ देणे किंव्हा भगवंताच्या शुद्ध भावनेत विलीन होऊ देणे. 

 हाच परमार्थ मानावा आणि हेच ध्येय मानावे - विरघळणे घडावे.

 हरि ओम. 

 

श्री 

  _Effort_ is required to be taken or get established as an idea of being in existence. There are apparently _felt_ two forces informing who we seem to be - those getting _formed_ from vibrations but which also generate an individual consciousness that _responds_ to existential forces. This creates, what one may term as life or experiences or mind or struggle or friction or connection and so on. 

 Therefore, the question that gets established herein, is what is to be followed?! It takes a while to decipher a _decision_ and that's ok. Once a decision gets accepted, then there's no looking back. Decision is an acknowledgement of having a place in our existence _for spiritual awareness_. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 विघटित स्वरूप, वेग, बदल, प्रतिक्रिया - ह्यांचे स्थान राहणार जीवनात. त्यातून तात्पुरतेपण किंव्हा अर्धवटपणा वाटत राहणार. ह्याचा अर्थ की मनाचे कोडे, ह्या विघटित मार्गातून सुटणे अवघड कारण मुळात स्वतःच्या मनाची शक्ती विघटित असते आणि त्यातून परिस्थितीची व्याख्या निर्माण होते. 

 ह्याचा अर्थ असा की सत्य आत्मसात होणे, हा गूढ मार्ग असावा, जो पत्करावा लागतो मनाला. त्या मार्गावर अनुभवांच्या सर्व रूपांना सामोरे जावे लागते, पचवायला लागते आणि भगवंताची इच्छा आहे, हे स्वीकारावे लागते. हे वारंवार स्मरण ठेवत शांती भाव संक्रांत होऊ द्यावे लागते भगवंताच्या कृपेमुळे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 काही विचार

 दररोज किंव्हा प्रत्येक क्षणी भावामुळे, स्मरणेमुळे व्यवहार होत राहते, संबंध प्रस्थापित होत राहतात, परिणाम होत राहतो, गुंतायला होते, अनुभव येत राहतात, प्रवाहात अहं भाव असतो आणि त्यामुळे प्रश्न, विषय वगैरे धरून ठेवले जातात किंव्हा ध्यानात निर्माण होत राहतात. 

 ह्यातून विघटन, बदल, व्याकुळता अनुभवात येत राहते. बाहेर धावणाऱ्या वृत्तीना जे मर्यादा निर्माण केल्या जातात, त्यांना सूक्ष्म होऊ द्यावे लागते आणि आसक्ती दृश्यांची त्यामुळे कमी होऊ द्यावी लागते. त्यासाठी मार्गाचे महत्व स्वीकारावे. 

 आजकाल आम्ही बघतो की विद्यार्थ्यांना त्यांच्या मर्यादित संकल्पनेवरून सूक्ष्मात आणणे किंव्हा तसा अनुभव संक्रांत होऊ देणे अत्यंत कठीण जाते...ह्याचाच अर्थ की खूप गूढ पद्धतीने त्यांनी सध्याच्या संकल्पनांना घट्ट आवळून ठेवलेले आहे. आणि ते ढिले करण्यास खूप प्रयास लागू शकतात. 

 हाच स्वभाव तसा पाहिला, तर सर्वांचा (म्हणजे आपलाही) असतो. हट्टीपणा, हेकेखोर वृत्ती, व्याकुळता, कष्टी होणे त्यामुळे सर्वांच्या पदरी येते. हे बुद्धीने सोडवणे महा भयंकर जाते! 

 संकल्पना का होते, असा प्रश्न कदाचित उपयोगाचा नाही....तो तर स्वभाव धर्म म्हणून स्वीकारावा. संकल्पना जोपासण्याचा परिणाम _काय_ होतो, हा जास्त महत्वाचा प्रश्न असावा.

 त्याच परिस्थितीचा शांतीने स्वीकार करून, मार्ग जोपासावा लागतो. घडामोडीतून, बदलातून, नात्यातून, क्रियेतून, स्थळातून, काळातून आपण ठरत नसतो, आपण जबाबदार नसतो, हे पक्के ओळखावे. विषय काहीही येतील ध्यानात. त्याचे उत्तरे कदापि बाहेरून मिळत नसते किंव्हा अपेक्षा ठेऊन मिळत नसते. त्यावरून श्रद्धा शक्ती आत्मसात करावी.

 गोष्टी त्यांच्या त्यांच्या भगवंताच्या इच्छेवरून होत राहतील, आपण शांतीने कार्य करावे.

 हरि ओम.

 

 

श्री

 श्री 

अस्तित्वाची आठवण सतत असायला हवी. ती आठवण सर्वांगीण, सर्व स्तरात, सर्व संबंधात, परिमाणात, स्वभावात व्हायला हवी. आठवण म्हणजे कार्य, साखळी, भाव, संबंधांचे रूप, सूक्ष्मात रमणे. भेद जो सध्या वाटतो, त्याला बघण्याची प्रवृत्ती बदलायला हवी. भेदाला खरे मानले तर पदरी व्याकुळता आली. भेदाला भगवंताची इच्छा _ओळखली_, तर शांती संक्रांत झाली मनात. 

Mind is a medium to create a _perception_ of truth. Perception is accepted as truth and it is many times, fiercely guarded. Perception is a means by which all actions take place - even of birth and death. Therefore in a way, perception extends from inner world to outer world. Perception is not found as a point, but is a vast network of limitless vibrations. 

वरील वृत्तीत असे दिसून येईल, की त्यात खूप गुंतायला होते. हीच प्रवृत्ती सूक्ष्म आणि विशाल होऊ द्यायची असते, म्हणजे मन सूक्ष्म आणि शुद्ध होते आणि मर्यादित स्मरण राहत नाही. त्याला शुद्ध अस्तित्व भाव संबोधले आहे. 

हे आत्मसात होण्यासाठी, ज्या कृपेची गरज असावी लागते, ती नामस्मरणाने जागी होऊ शकते.

हरि ओम.

श्री 

भगवंत सत्य आहेच, सध्या त्याकडे _संकल्पना_ अश्या दृष्टीने बघायला होते (म्हणजे सत्य अस्तित्व भावात आणि आपल्यात/ जीवात अंतर असते). म्हणून नाम ह्या संकल्पनेत पहिले निश्चयाने घ्यायला सुरू करावे लागते. कुठल्याही वस्तूत, पहिले संकल्पना ह्या पद्धतीने संबंध जोडले जातात. नंतर ती संकल्पना सर्वांगीण पसरून, सर्व स्तरात जाऊन त्याच्याशी एकरूपता होते. हा झाला _प्रत्यक्ष अनुभव._ त्या अर्थाने मग, संकल्पना पाहिली पायरी झाली आणि प्रत्यक्ष अनुभव शेवटची. 

म्हणून नामाचा प्रत्यक्ष अनुभव होणे आले. म्हणजे त्याचे कार्य सर्वांगीण आत्मसात होणे आले...म्हणजे त्यातून विलीन होणे किंव्हा परिवर्तन होणे अभिप्रेत आहे. 

हरि ओम.

श्री

 

श्री 

 घडामोडी कृती करण्यासाठी असतात का, हे ओळखावे. प्रतिक्रिया, जिथे अहं भाव असावा, हे देणे आवश्यक आहे का? 

 कर्ता भगवंत भाव आहे. कार्याचे, हालचालींची जाणीव भगवंताच्या शक्तीमुळे _निर्माण_ होते. निर्मिती _कार्य_ आहे, गूढ आहे, अनाकलनीय आहे, सूक्ष्म प्रकृतीचे आहे. ही जाणीव सतत नाम घेत राहताना प्रज्वलित ठेवायला लागते. 

 अनुभव आपल्याला (जीवाला) भगवंताच्या कार्यामुळे येत राहते. भगवंताचे कार्य म्हणाले, तर त्यात अहं भावनेला जागा ठेवण्याची _गरज_ नसते. असा अहं भाव निर्मितीला का येतो, हे गूढ रहस्य आहे, म्हणून ते शरणागतीने विलीन होऊ द्यावे लागते. त्या भावनेचा विट यावा लागतो, तरच त्याचा त्याग होतो. 

 अस्तित्व म्हणलं तर त्याचे कार्य कुठल्याही स्थितीत ते असणार, म्हणून मनातही येतं. कुठल्यातरी कार्यात शक्ती राहते. म्हणून मनाची शक्ती, शुद्ध स्तरात परिवर्तित होऊ द्यावी लागते. 

 शुद्धता हे सत्य आहे, शक्तीचे मूळ स्वरूप आहे, ते खरे आहे...ती संकल्पना फक्त नाही. त्याचे चिंतन करावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 साक्षी भावनेतून, म्हणजे कार्य कुठून येते आणि त्यातून गोष्टींचे होणे कसे असते, हे आत्मसात होऊ द्यावे. हेतू लावण्याची गरज नाही, हेतू लावणे म्हणजे "कृती करणे" असे झाले. त्यावरून परिणाम आणि भोग ते अनुभवात येणार. म्हणून शरणागती, म्हणजे हेतू विलीन होणे, जाणीव त्यामुळे शुद्ध होत राहणे अभिप्रेत आहे. 

 परावलंबन, बदल - अश्या गोष्टी होत राहणार आणि प्रतिक्रिया देण्याचीही खुमखुमी येत राहणार. तिथे स्वतःला योग्य पद्धतीने रोखले हवे, कारण प्रतिक्रियेतून मी ठरत नसतो किंव्हा अस्तित्व भाव अवलंबून नसतो. तरीही हे ध्यानात राहण्यासाठी नाम घेणे जरुरीचे ठरते. ते घेत गेल्यावर प्रतिक्रिया येण्यास हळू हळू कमी होईल आणि शांती भाव वाढत जाईल. 

 दुसरी गोष्ट अशी की मनाची शक्ती काहीतरी सतत निर्माण करत राहते आणि त्यात गुंतून राहते - म्हणजे दृश्याशी संबंध जोडते, स्तरात वावरते आणि विषयात दंग ठेवते स्वतःला. ह्यामुळे स्थळ, काळ, हालचाली अश्या ध्यानात येत राहतात गोष्टी. हे सुद्धा शिथिल होण्यासाठी आणि शांत वाटण्यासाठी सतत नामाचे स्मरण ठेवत रहावे. 

 कुठल्याही प्रकाराच्या चिकित्सेत, मग ते वैचारिक असो की भावनिक - त्यात गुंतून राहण्याची गरज नाही...त्यातून विषय म्हणून घ्यायची आणि सोडवत राहण्याची गरज नसते. उत्तर त्यात नसतात. आणि कुणाला त्यातून पटवण्याचा अट्टाहासही करू नये. शुद्ध होणे हा वैयक्तिक आणि गूढ भाग आहे. त्यातून योग्य परिणाम स्वतःवर होईलच. 

 परिस्थितीचे कोडे कुठल्याही आतील किंव्हा बाहेरील घटकेत नसते, म्हणून चिंता होणे, काळजीत राहणे अगदी बंद करावे. सर्व भगवत कार्य असते, म्हणून काहीही झाले तरी व्याकुळ होऊ नये आणि त्या होण्याचे प्रयोजन असते, हे ओळखावे. 

 वस्तू किंवा त्या क्षणात काय होते आणि कसे, ह्यावर स्वतःची शांती निर्भर नसते. कर्तव्य करून सारे भगवंताला अर्पण होऊ द्यावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 संबंध जीवाच्या रचनेमुळे आणि मुख्यतः जीवाच्या निर्मितीमुळे प्रस्थापित होतात. निर्मितीमुळे स्मरणाची भूमिका, भाव, प्रतिक्रिया, परिणाम, द्वैत - अश्या गोष्टी _त्या बरोबरीने_ येतात. It is a complete package given by Existence. 

 म्हणून ह्या सर्वांचा मतितार्थ असा की जाणीव शुद्ध करावे आणि निर्मितीच्या मुळातल्या शक्तित स्थिरावणे, असा आहे. _असणेपणात_ कार्य, हे असणारच - म्हणजे निर्माण क्षमता. _निर्मिती का होते_ ?!! हा अस्तित्वाचा अंतर्मुख स्वभाव आहे (स्पंदने असणार, त्यातून रूप आणि आकार होणार, संबंध जोडले जाणार, विरघळणे होणार), म्हणून तिथे "का" किंव्हा हेतूही विलीन होऊ द्यावे लागते. तिथे फक्त शुद्ध स्वीकारणे असते. म्हणून हे सत्य आत्मसात होऊ देणे, ह्याचा अर्थ स्वतःलाही पूर्ण शांतीने स्वीकारणे...म्हणजेच विलीन होऊ देणे. स्वीकार होणे आणि विलीन होणे - हे एक मानले पाहिजे.

 हे सर्व अंगभूत होण्यासाठी नामस्मरण करावे/ घडावे.

 हरि ओम.

 

 Shree 

 Thinking is a kind of search for realization but is not a certainty. Therefore reality is not contained completely in thought and actions determined by thoughts. 

 This should be seen as an opportunity to try new vibrations created through us and leading to some actions. Important thing is to realise where and how thought get created and what is a thought? I think, this search happens in a concept diagram and is one action leading to an experience of consciousness. 

 Other things continue from consciousness. This sight shouldn't be lost at any stage of design. 

 Therefore a form emerges and is not a default stale expression plucked from a phenomenon. अध्यात्म मध्ये ह्या धरण्याच्या वृत्तीला टीका आहे. 

 नाम घेतल्यावर संपूर्ण शांत झालो तर निर्मितीवर हेतू मर्यादित राहत नाही. 

 हरि ओम.

 

श्री

 श्री 

 भगवंत भाव ह्याच्याशी संबंध दररोज आणायला हवा. त्याच्याशी _संबंध_ स्मरणातून, चिंतनातून, विचारातून, भावनेतून, कार्यातून, अनुभवातून - असा असतो. 

 हे वरील सर्व घटक परिस्थितीचा एक स्वभाव निर्माण करतात, ज्यात आपल्यालाही गुंतायला होते आणि एक चक्र प्रस्थापित होते, परिणाम होतो, भोग येतात वगैरे. एकंदरीत प्रवाह जाणवतो गोष्टींचा (किंव्हा हालचाली), आणि एक प्रवास जाणवतो अनुभवामुळे. 

 ह्या सर्व घडामोडी मध्ये भगवंताची जाणीव प्रज्वलित ठेवायला लागते, म्हणजे प्रवाह, प्रवास - ह्या संकल्पनांना गुढत्व, सूक्ष्मता, शांतीचा रंग यायला लागतो. म्हणजे प्रश्न, व्याकुळता, अस्थिरता ही राहणार...पण त्यातील गुंतण्याची अपेक्षा किंव्हा गुंतण्याचा स्वभाव शिथिल होईल.  असे होणे महत्वाचे आहे, कारण कालांतराने संपूर्ण शांती भावात विलीन होणार असतो आपण. जे राहते आणि असते, ते फक्त शांती भाव आणि तिचे कार्य. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 कुठल्याही प्रवाहात, प्रवासात नाम घेत रहावे. नाम घेतले म्हणजे सर्वांगीण संबंध जोडले जाते भगवंत बरोबर. सर्वांगीण म्हणजे वासनेतून, विचारातून, भावनेतून, कृतीतून, हेतूने, अर्थाने, संकल्पनाने, वस्तीतून, स्थळातून, काळातून, नात्यातून वगैरे. 

 ह्यातील प्रत्येक _शब्द_ कल्पना आहे, ज्यात आपण गुंतून राहतो, संबंध जोडतो आणि त्या निर्मिती मध्ये आपले मन एक घटक होऊ पाहते. 

 म्हणून अशा कार्यात अजून एक महत्त्वाचा रंग जो प्रज्वलित ठेवायला लागतो, तो म्हणजे भगवंत भाव. त्याचा परिणाम इतका गूढ असतो, की तो शब्दात मांडणे अवघड. कारण तो मांडणे कठीण असतो, त्यावर श्रद्धा वाढवायला लागते, जी सर्व घटकांच्याही पलीकडे जाऊ शकते, कार्य करते, संबंध जोडते. 

 म्हणून 

जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 हरि ओम.

  

श्री 

 प्रवाह, चक्र, राहतो आपल्या अस्तित्वात, कुठल्याही वयात, काळात, देहात, स्मृतीत, वगैरे. 

 मला जाणवलं आज, की चिंतनाचा परिणाम, त्यातील भाव, कार्य, अर्थ - हे इतरांना मान्य असेल किंवा कळेलच असे नाही. त्या हेतूने मी जरी काही म्हणण्याची इच्छा दर्शवली, तरीही प्रतिक्रिया इतरांकडून अशी असू शकते की ह्याला स्थळाच्या आणि काळाच्या चौकटीत मांडावे, तरच तो विषय बनून त्यावर काहीतरी उपाय किंव्हा क्रिया करता येऊ शकते. 

 विषय वृत्तीचा असावा.... बरेच जण आई आणि बाबांच्या स्वभावाला "हट्टीपणा" म्हणतात. पण सैय्यम ठेवून, विवेक बुद्धी वापरली तर कळून येईल की हा कदाचित वासनेत गुंतण्याचा प्रभाव असावा, ज्याचा तोडगा त्वरीत नसून, _परिवर्तन_ होण्यामध्ये आहे. त्याच त्याच गोष्टी नमूद करायचे त्यांनी, भीती दर्शवायाची, त्याचे तोडगे आपण सांगायचे आणि हे सर्व दररोज परत परत करायचे. 

 प्रश्न असा आहे, की असे का होते? प्रश्न बौद्धिक जरी वाटला तरी तो जाणिवेचा असावा. अध्यात्म असे सुचवते की कुठल्याही विषयात गुंतण्याची गरज नाही, तरीही त्याचा विपरीत स्वभाव प्रापंचिक लोकांनी स्वतःवर ओढून घेतला दिसतो. आणखीन त्याचा अभ्यास सुरू ठेवला तर कळून येते की ह्यात गुढत्व असते, म्हणून हे वरील घडामोडी शांतीने स्वीकारावे लागते. राग किंव्हा खंत बाळगून काय उपयोग कुणाचा?!!

 तसेच लहान मुले काय, की आपल्या सारखी मंडळी काय... कुठल्या ना कुठल्यातरी वासनेत दंग असतो का आपण?! की त्यामुळे आपण सिद्ध होण्याच्या धडपडीत असतो, थोडेच ऐकून घेतो आणि बाकी सोयीने विसरतो, घडामोडी पचवायला कष्टी होतो, स्पष्टीकरण देत राहतो, चिकित्सेत राहतो, आणि मुद्दा सुटावा अशी आशा किंव्हा अपेक्षा बाळगतो...

 म्हणून शांतीचा अभ्यास जरुरीचा होतो. शांती म्हणजे त्या प्रकाराचे स्मरण, जाणीव, कार्य, अस्तित्व. आपला आत्ताचा श्वास भगवंताच्या इच्छेवर निर्भर असतो, तर किती काळजी करावी?! आपण जे होतो, ते तात्पुरते असतो, संबंधित असतो, परिस्थितीत येतो. 

 हे दररोजचे अनुभव येत असतात आणि परिणाम करत राहतात. म्हणजे प्रक्रिया जर बघितली तर अदृश्यातून अवतरणे, स्तर असणे, स्वभाव पदार्पण होणे, प्रक्रिया देणे, परिणाम भोगणे आणि चक्रात राहणे - असे काहीसे दिसते. ह्याला दोष म्हणावे की भगवंताची इच्छा? दोष म्हणलं तर बुद्धीने गुंता सोडवण्याचा आटापिटा केला जातो आणि हाथी त्यामुळे जे येऊ शकते, ते आहे कष्ट, व्याकुळता, वगैरे. भगवंताची इच्छा म्हणून आत्मसात केली गेली, तर सर्व स्वीकारले जाते आणि शांती गवसते. निर्णय आपला आहे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 कुठल्याही क्षणात अनंत प्रकाराचे निर्णय आपण घेऊ शकतो. निर्णय घेण्याची गरज जीव झाल्यामुळे, तसे स्मरण असल्यामुळे, हेतू निर्माण झाल्यामुळे आणि तात्पुरते वाटून घेतल्यामुळे घ्यावे लागतात. निर्णयातून कृती आणि कृतीतून परिणाम (फळ आणि मनोरचनेवर संस्कार होणे) असा काहीसा क्रम दिसून येतो. 

 वरील प्रकरण खूप गूढ समजावे...वरवरच्या हालचालीतून सत्य कार्य दिसून येत नाही. म्हणून निर्णय घ्यावा लागत असेल (जो होणार), तर सत्याच्या भूमिकेतून किंव्हा स्तरातून _घडावे_. त्यातून परिणाम सर्वांगीण योग्यच होते. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 Interestingly, realization is about dissolving the self into Truth! That the self is a creation of Truth and hence can get dissolved.. whatever is temporary or limited could dissolve once the Truth gets digested. Digestion also means dissolution herein. 

 This process, feeling of dissolving is beyond intellectual perception and requires all of our being to engage with this process. 

 Finally I think, it has always been about the _process_ - whether that of engagement or of becoming the Truth. It was never a static point that could get articulated, debated, distanced, evaluated, judged etc...

 जाणीव नेणीव भगवंती नाही I 

उच्चारणी पाही मोक्ष सदा II 

 Hari Om.

 

 Shree 

 Discussion has a profound value. It can reveal vulnerability, intent, pattern, growth, effort, fear, hope, perseverance and so on. 

 One should let discussion include above interlinked aspects without any judgement or evaluation. 

 Would talking about those silence them? Not certain. It may include many things to try out... engagement, action, talk, imagination, effort, trust and so on. 

 The moment we are born, above things are going to be _felt_ and even created out of our form of existence. It will require remembrance of Truth as a wholesome action to be at peace with what's getting created. 

 Hari Om.