Wednesday, November 18, 2026

श्री

  श्री 

 भगवंत खरा वाटायला हवा. खरा, म्हणजे सर्वस्वी तोच आहे आणि त्याच्या कार्यातून सर्व काही असते, वावरत राहते, क्रिया किंवा हालचाली होतात, संबंध येतात, भाव होतो, स्मरण होते, वगैरे. 

 कदाचित माझ्यासाठी भावना शुद्ध होणे, त्याचा अर्थ हा - की दृश्यात सतत अवलंबून राहण्याची इतकी गरज नाही की त्यातून व्याकुळता निर्माण होईल. व्याकुळता का येते, हे कालांतराने आणि भगवंताचे चिंतन ठेवले की ओळखता येते. ओळखणे म्हणजे कोडे सोडवणे नाही, पण गोष्टींचा परिणाम नैसर्गिक पद्धतीने शिथिल होणे. 

 दोष हा सगुणात येणारा प्रकार असतो. वास्तविक तसे काही सत्यात नसते. तात्पुरतेपण, वेगळेपण, हेतू - तश्या अर्थी बघावयात गोष्टी (म्हणजे निर्माण केलेले). त्याचा अर्थ की काहीही झाले (असे वाटले), तरीही शांत राहण्याचा सतत प्रयत्न करावा. ते तेव्हाच साधू शकते, जेव्हा भगवंताचे कार्य खरे वाटते जाणिवेत.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 माझ्या मते आजची सर्वात मोलाची भूक किंव्हा गरज अशी दिसते, की आपुलकीने सर्वांशी बोलावे आणि स्वीकार वृत्ती ठेवणे. 

 बोलण्याचा आणि कार्य होण्याचा परिणाम कसा होतो, ह्यात चिकित्सा करण्यात काही तथ्य नाही, असे माझे मत. आणि हेतू ठेवून बोलण्याचे रूप प्रकट करावे, असेही करण्यात उचित नसावे कारण, त्यातून अवलंबूनपणा दिसतो आणि व्याकुळ होण्याची शक्यता. 

 सर्व भगवंत करतो, त्याच्यामुळे होते, तर घडामोडींना व्ययक्तिक पद्धतीने संबंध जोडू नये किंव्हा तसे त्याकडे बघू नये. 

 सत्य गोष्ट ध्यानी कधी येईल, ह्यासाठी देखील योग्य वेळ येऊ द्यावी लागते. आपण पर्याय का मांडतो, भिंती का उभारून ठेवतो, मर्यादित का विचारांशी संबंध जोडतो - हे काही माहित नाही मला आणि त्याचा त्रास करून घेण्याची गरज नसते. त्यातून स्वतःला लेखण्याची गरज नसते. 

 जे होते, ते योग्यच होते. त्यावर श्रद्धा ठेवावी.

 हरि ओम.

 

 

श्री 

  _अस्तित्वाचा अनुभव_, हा शांतीने आणि तटस्थपणे जाणवायला हवा. म्हणजे प्रवास, प्रवाह, परिवर्तन, भाव, स्मरण, हेतू, दृश्य, कार्य, स्वभाव, आसक्ती, प्रयत्न, श्रद्धा - ह्या साऱ्या गोष्टीत आपण वावरतो किंव्हा त्यांचा समावेश होऊन आपण होतो, हे _ओळखावे_ लागते. 

 त्यातून मग काहीही जरी घडले, तरीही ते अस्तित्वाच्या कार्यातून होत असते, हे मान्य होत राहते आणि शांती कायम राहते. आपण शांतीच आहोत, पण सध्यातरी तो अनुभव आपल्या रूपातून आत्मसात करावा लागतो आणि म्हणून हा प्रवास. 

 ह्याचा दुसरा अर्थ हा, की विचारांच्या मागे आसक्ती ठेवण्याची गरज नसते - मग ते रेषेसारखे वाटो किंवा चक्रात राहणारे. स्थिर होणे महत्वाचे आहे, म्हणजे त्यातून रेषा काय किंव्हा चक्र काय किंव्हा आणखीन काय - ह्याला नैसर्गिक पद्धतीने स्वीकारले जाते. 

 कार्य भगवंताचे असल्यामुळे त्यातून सर्व प्रकाराची निर्मिती किंव्हा विचारांचा आकार किंव्हा प्रवास - त्याच्या कृपेनेच होत असतो. अस्तित्व म्हणजे भगवंताची कृपा अशी जाणवायला हवी.

 हरि ओम.

 

 

श्री 

 मी बहुतेक स्पष्टीकरणेला घाबरतो. दृश्याचा स्वभाव असतो, म्हणून त्यातून बुद्धी विषय सारखी त्यात बघते आणि भिती निर्माण करते, स्वतःला व्याकुळ करते. दृश्याच्या घडामोडी _विशेष_ नाहीत - त्यातून मी ठरत नाही किंव्हा मर्यादित करून घेण्याची गरज नाही. कुणी भुंकले, तर तो पोकळ आवाज आहे, हे ओळखावे. जो घाबरतो तो भुंकतो. 

 तसंच परिस्थिती जशी आहे, तशी राहू द्यावी. तिला व्याकुळतेने बदलण्याची गरज नसते. प्रवास आहे, तो राहणार. आपल्या मना विरुद्ध किंव्हा विचारांच्या ध्यानी येण्याच्या पलीकडे गोष्टी घडणे, ह्यातच आपले हित असते शांती पचनी होण्यासाठीचे. दुःख अर्थात होईल, पण तो स्वभाव मानावा प्रपंचाचा - ते काही सत्य नाही. 

 कुणाचीही व्याकुळता किंव्हा काळजी किंव्हा राग आपण थांबवण्याचा प्रश्नच नसतो. ज्याला त्याचे त्याचे भोग असतात. शांत रहावे, ज्यामुळे सर्वांचे भले होते. 

 हरि ओम.

 

 

श्री 

 भगवंताची कृपा सर्व वेळात कार्य करत असतेच. म्हणून कणा कणा मध्ये, क्षणा क्षणा मध्ये कार्य घडत असते/ स्थित असते. 

 म्हणून स्वतःला लेखण्याची गरज नसते आणि तो भाव वरील पार्श्वभूमीवरून बघावे. म्हणजे घडामोडींचा परिणाम होणार, प्रवास असणार, अनुभव येणार, त्या मध्ये भावना स्थित असणार, वगैरे. परिणामांमुळे अधून मधुन व्याकुळता जाणवेल किंव्हा त्रास होईल...पण त्यात _न गुंतण्याची_ योग्य शिस्त लागेल. 

 दुसरे तिसरे काहीही जरी झाले नाही, तरी शांती भाव आत्मसात होणे आहे आणि ते होईल भगवंताच्या कृपेमुळे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 जिथे शांत वाटते, ते जोपासावे, कारण मुळातच तसा साकार होणारा गुण अमर्यादित ठरतो आणि भगवंताशी संबंध जोडतो. भगवंत काही वस्तू नाही - ती शुद्ध जाणीव असते....

 परिस्थिती बद्दल काळजी नसावी...ती अशी का असते, हे ही चिकित्सेत असू नये. म्हणजे वासनेचा परिणाम कसा होतो, हे शांतीने बघावे आणि त्या मार्गावर प्रयत्न संपादन होऊ द्यावे, जिथे वासना शिथिल होते.

 मार्ग सत्य आत्मसात होण्यासाठी असतो, विषय सोडवण्यासाठी नाही.

 सोडवण्यात आपण गुंतूनच राहतो, म्हणून तसे डोळसपणे बघावे की आपण नेमकं काय करत आहोत ते.

 हरि ओम.

 

 

 श्री 

 भावना किंव्हा परिणाम होणे आणि सगुणात वावरणे आणि तसा स्वभाव होणे, हे भगवंताच्या असण्यामुळे येते, प्रवाह सारखे. 

 मुख्य परिणाम म्हणजे जीव होणे आणि तसा भाव _प्रकट_ होणे. प्रकट होण्याचे कार्य भगवंत करतो, म्हणून त्यात "का" ह्या प्रश्नाकडे कसे बघावे, हे त्यात दडलेले असते. म्हणजे "का" ह्या संकल्पनेला छटा आहेत - स्थूल ते सूक्ष्म पर्यंतच्या आणि प्रत्येक स्तरात ह्या "का" चा स्वभाव बदलत राहतो. 

 आपल्या स्तरात _का_ चा _हेतू_ उत्तर सोडवण्यासाठीचा असावा किंव्हा विषयातील गुंता सुटण्यासाठीचा. The _why_ is seen with a purpose of solving a puzzle. Symbolically the loop is expected to get completed, according to our belief prevalent in this state, because a "return" is demanded - mostly about control or security. 

 सूक्ष्मात असताना, _का_ कदाचित शुद्ध शोध आणि स्वीकार - असा भाव - पदार्पण करत असावा. तात्पर्य, बरेच लोकं "का" सांगत राहतात - पण त्याचा हेतू काय, हे ओळखायला हवे. प्रत्येक "का" काही उत्तर सोडवण्यासाठीची हाक नसते किंव्हा व्याकुळ होण्यासाठीची. प्रत्येक "का", ह्याने लेखणे होण्याची जरूरी नसते. प्रत्येक "का" स्पष्टीकरण विचारात नाही. 

 सांगून उत्तर मिळवण्याच्या अपेक्षेत किंव्हा हालचाली घडवण्याच्या अपेक्षेत असण्याची गरज नसते. तसंच मनातील विषय सोडवण्याच्या अपेक्षेत सुद्धा गरज नसते. शांती भाव, भगवंत आत्मसात करूनच येतो - म्हणजे सर्व अर्पण करून आणि श्रद्धा प्रस्थापित करून. त्याकडे लक्ष द्यावे.

 हरि ओम.

 

 Shree

 There is an expectation and perhaps an inherent involvement in the created ability of the intellect to _solve situations_ of any kind. The intellect, itself can create an imagination of situations or things and remain engaged trying to solve its own imagination! A loop. 

 By surrendering the loop to God's Will, only then the intellect is silenced or transformed into peace. 

 Current times reply heavily on the imagination of intellect leading a certain situation of increasing complexity, chaos, anxiety, disorientation etc. To control such a situation, the intellect goes into a loop further increasing the complexity. This requires to be observed. 

 Students have an ongoing complex issue to "express"...getting more and more complicated as the days go by. Neither what they say or what others hear from them seem to make any sense. This is a critical issue. 

 This means that there ought to be created a space to "let be" so people will regain a holistic feel of things. That "letting be", may be anything - from healing to pain to turmoil to dilemma - all those things are required to be cooly confronted and accepted. The journey is inward.

 Hari Om.

 

 

Saturday, November 14, 2026

श्री

 श्री 

 ध्यानी येणाऱ्या विचारांवर व्याकुळ होऊ नये, असे मला वाटते. विचार खूप गूढ कार्यातून होत असतात आणि त्यांचा परिणाम होत असतो. ते स्वतःच्याही भावाच्या पलीकडे स्थित असते. त्याला फक्त स्वीकारावे लागते. 

 शुद्ध स्वीकार होणे, म्हणजे कुठलाही हेतू न ठेवता, भीती न बाळगता स्वतः कर्तव्य करावे असलेल्या परिस्थितीत. ते तेव्हाच शक्य होते, जेव्हा जाणीव भगवंतमय होऊ शकते. 

 त्रास आणि कष्ट का होत राहतात, हे शांतीने "फक्त बघावे" आणि ते _विलीन_ होऊ द्यावे. त्याचा त्वरित तोडगा काढावा किंव्हा त्यात गुंतून राहावे - असा काही अर्थ नसावा. आपण काहीही करायचे ठरवले, तर हेतू आला, त्यातून संबंध आले, त्यातून परिणाम आले,आसक्ती कदाचित आली, भोग आले, वगैरे. हे सर्व आले आणि ह्यातून तात्पुरतेपण किंव्हा व्याकुळता राहतेच. काय करावे?!

 चिंतन करावे, असे सुचवतात. त्यातून शांतीचा मार्ग गवसायला लागतो...again, it is a _process_ of being steady. Process means प्रवास किंव्हा शोध किंव्हा अस्थिर भावातून शांतीकडे जाणे. 

 मार्ग योग्य हवा. आज ना उद्याशांती लाभली जाईल. 

 हरि ओम.

 

 

 

श्री 

 दररोज, दर क्षणी विचारांचे चक्र किंव्हा प्रवाह आणि त्याच्याशी संबंध जोडले गेलेले असतात. हे अस्तित्व आहे, आणि अश्या गोष्टी होत राहणार. संबंध जागेपणात, स्वप्नात आणि सुशुप्ती अवस्थेत होत राहतात. म्हणजे शक्तीचे कार्य सर्व स्तरात सुरू राहते आणि जागेपण हे एक स्तर ओळखले हवे, ज्यात भाव आणि वावर एका पद्धतीने होत राहतो. किंबहुना असेही म्हणालो तर चालेल, की जागेपण अवस्था आणखीन दोन सूक्ष्म अवस्थेच्या संबंधातून जोडली गेली असते. 

 इथे संबंध गूढ आहे आणि भगवंताच्या शक्तीच्या द्वारे आहे, फक्त बौद्धिक नाही. म्हणून कार्य गूढ असते, स्तरातून येते, वावर होतो, परिणाम होतो आणि आपल्या अनुभवात प्रवास घडतो. ह्या बद्दल कितीही जरी "लिहिले" तरी सत्य भावातून हे वेगळे ठरते, म्हणून सत्य अनुभव आत्मसात करत रहावा लागतो. 

 प्रकरण असे ओळखावे, की विचार, संबंध आणि शोध एका पद्धतीने ओळखतात आणि जाणीव शक्ती एका वेगळ्या पद्धतीने. फरक आहे निश्चित आणि दोघांचा संबंध देखील आहे. पण विचारातून शुद्ध जाणीव साकार होण्यासाठी विचाराचा गुण धर्म शिथिल व्हावा लागतो आणि ते परिवर्तित होऊन श्रद्धेत स्थित व्हावे लागते किंवा _विलीन_ व्हावे लागते. ह्याचा अर्थ की अस्तित्व आणखीन सूक्ष्मात पदार्पण करावे लागते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 कार्य खूप सूक्ष्म स्तरातून येत असते आणि त्यामुळे त्याचे स्वभावही वेगळे असते.

 माझ्या मते "स्वभाव" (किंव्हा स्मरण किंव्हा अनुभव) काही सिद्ध करायला किंव्हा तुम्ही काहीतरी करायला आला नसतो किंव्हा त्यातून काहीतरी मी स्पष्टीकरण देणे, असाही त्याकडे बघण्याची गरज नसते. थोडक्यात "मी" हा सबंध व्ययक्तिक आणि मर्यादित करून घेऊ नये. तरीही हे खूप गूढ असल्यामुळे, सत्याचे चिंतन करावे लागते. स्वतः संपूर्ण अर्पण झाल्याशिवाय वरची भूमिका पचनी होणे अवघड. 

 आपल्या स्तरात शक्तीचे वावर द्वैत आणि परिणाम निर्माण करते, ज्यात आसक्ती खूप येते आणि हेतू निर्माण होतो. अश्या वावरण्यामुळे सत्य ध्यानी येणे अवघड. सत्य ध्यानी येणे म्हणजे _सत्य होणे_ आणि तसेच सर्व ठिकाणी दिसणे. 

 आपण सूक्ष्म व्हावे आणि त्यातून शांतीचा अनुभव प्रस्थापित होऊ देणे. अस्तित्वात शुद्ध शांतीच आहे...आपण एक निमित्त आहोत त्यात विलीन होण्यासाठीचे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्वात आहोत, म्हणून भगवंताचे चिंतन सर्व काळात, सर्व स्तरात, सर्व स्थळात, सर्व रूपात, सर्व आकारात असायला हवे. भगवंताचे चिंतन म्हणजे त्यात विवेक बुद्धी, श्रद्धा, प्रयत्न, कृपा - ह्या सर्वांचे योगदान होऊन मन परिवर्तन होत राहते. 

 अस्तित्व भगवंताने दिले आहे, त्याचा आधार आहे, त्याचे कार्य आहे. म्हणून त्याची आठवण सदैव करत राहावी. आपल्या स्तरात अस्तित्व, हा प्रवाह आणि त्याच्या परिणाम, असा काहीसा जाणवत राहतो. त्यामुळे एका प्रकारचे स्मरण प्रस्थापित होते आणि त्यात गुंतायला होते किंव्हा आसक्ती येते. त्यातून मग भोग आणि दृश्यांची बाधा, वगैरे. म्हणजे दुसऱ्या अर्थी आपण मर्यादित राहतो आणि त्यातून सिद्ध होण्याच्या धडपडीत राहतो. हे कष्ट देणारे प्रकरण आहे.

 सर्व विचार धारा अस्तित्व शक्तीच्या कार्यामुळे प्रकट होत राहतात. म्हणजे "प्रकट होणे", हे कार्य आहे, देवाची इच्छा आहे, त्या शांत माध्यमाचा परिणाम आहे. म्हणून ते सत्य ध्यानी आणणे जरुरीचे ठरते जीवाला आणि त्यासाठी नामस्मरण करत राहावे. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 There is a progression of remembrance to tranquility. And there could be a degeneration of remembrance to fragmentation and completely subletting onto some external agency. 

 In times such as these, people question what is the need to remember anything at all?! I think this question is half baked. Because even if one is led to depend completely on AI tools for choices, one _still_ remembers things or forms connections with surroundings - in a fragmented manner, i might add. 

 Therefore the irony is, remembrance of connections that offer peace _requires effort_ to transform (the self). Herein remembrance is equal to "being". Therefore what one remembers is an indication of what one thinks about oneself. Therefore one is far beyond a definite visible form.

 Hari Om.

 

Tuesday, November 10, 2026

श्री

  श्री 

 आपण - विचार किंव्हा विचारांमुळे झालेला स्वभाव - हे *नसतो*. आपण विचारातून _ठरत_ नसतो, नाही की कुठलेही हालचाल किंव्हा दृश्य जगातील कुठलेही घटक. म्हणजे अनुभव आणि जगणे आणि शांत भाव - हे विचारांनी सिद्ध होत नाही. 

 विचार वापरून _सिद्ध_ होण्याची एक पद्धत असते. सिद्ध म्हणजे शक्तीचे एका पद्धतीने वावर आणि त्यावरून होणाऱ्या हालचाली. हालचाली फक्त आकाराचे नसून, तर ते विचारांचेही असतात किंव्हा सूक्ष्मातही असतात. सर्व सृष्टी सिद्ध होण्याच्या मागे असते. पण असा कधीतरी विचार येतो की सिद्ध होण्यातून समाधान प्राप्त होत नाही... थोडक्यात सिद्ध होणे आणि समाधान - ह्या भिन्न गोष्टी आहेत आणि सिद्ध होण्याची प्रवृत्ती शिथिल झाली की समाधान गवसते! 

 अजब आहे. सर्व गुंतून राहण्याचा हेतू सिद्ध होण्यासाठी असतो, पण समाधान काही गवसत नाही!  जेव्हा "त्याग" होतो, तेव्हा समाधान गवसते...

 आपण स्वतः सिद्ध आणि समाधानी आहोत. हेच जाणून घ्यायचे असते.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 वेगळेपणातून, तात्पुरत्या भावना ह्यातून, कप्प्यातून, अनेकातून व्यवहार होत राहताना जाणवतात. इथे व्यवहार म्हणजे हालचालही म्हणून शकतो. व्यवहारासाठी हे सर्व पाहिजे, अशी आपली मनोधारणा झाली आहे, कारण त्यातून सिद्ध होण्याची अपेक्षा असते.

 प्रकरण असे आहे की व्यवहार झाल्यावरही सिद्धत्व संपूर्ण येत नाही किंव्हा शांत होत नाही....उलट अजून काही पुढे असण्याचे खुणावत बसते. तात्पर्य असे, की व्यवहारातून शांती येणे अवघड. त्यासाठी मनाने दाखवलेला सिद्ध होण्याचा मार्ग सोडावा लागतो. इथे मन असे समजून घेते की सिद्धत्व काहीतरी परावलंबित क्रिया करूनच येणार. पण सत्य तसे नाही. 

 प्रवाहातून तात्पुरतेपण वाटून घेतले, तर पूर्णत्व काहीतरी करून किंव्हा भरून किंव्हा वगळून येणे अवघड आहे. प्रवाह कसा होतो, हे पाहिले पचनी होणे गरजेचे असते आणि प्रवाहातून _मी_, ही संकल्पना, आधारलेली नसते, हे ही आत्मसात होणे गरजेचे असते. 

 तसे आत्मसात झाले, की शांती भाव प्रस्थापित होतो. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व स्वीकारावे लागते - म्हणजे त्याला बुद्धीच्या भाषेत न बघता "ते आहेच" असे मान्य करावे लागते. म्हणजे सुरुवात आणि शेवट अश्या चष्म्यातून बघण्याच्या _पलीकडे_ ते आत्मसात व्हावे लागते. त्यासाठी बुद्धी शांत होणे गरजेचे असते किंव्हा श्रद्धा वाढत राहणे. म्हणून अंतर्मुख होण्याचा मार्ग स्वीकारावा लागतो. 

 कुठल्याही परिस्थितीची आसक्ती कुठून येते - हे उत्तर मिळणे बुद्धीला अवघड असते. म्हणून बुद्धी त्या प्रश्नाचा "विषय" करते आणि ते उत्तर मिळण्यासाठी गुंतून राहते. त्यातून जे पदरी येते, ते म्हणजे कष्ट, व्याकुळता, बेचैनी, चिंता, काळजी, वगैरे. म्हणजे थोडक्यात ज्या पद्धतीने उत्तर संपादन करण्याचा प्रयत्न बुद्धी करते, त्यातून शांती भाव किंव्हा समाधान मिळणे कठीण. 

 कुठल्या शोधात माणूस असतो? पूर्णत्व. किंव्हा समाधान किंव्हा शांती. ती जाणीव का येते? कारण कार्यातून एक वेगळेपण,  तात्पुरतेपण, अपुरेपण भाव ध्यानात वावरत असतो आणि व्यवहार करायला परावृत्त करतो. 

 सत्य जाणून घ्यायचे असेल, तर असे की सर्वांच्या मुळाशी भगवंत शक्तीचे कार्य ओळखावे. ते कार्य म्हणजे सूक्ष्म, शुद्ध, विशाल, स्थिर, कायम असे असते. ते ओळखण्यासाठी स्वतः आपण विलीन होणे गरजेचे ठरते. 

 ते होण्यासाठी _प्रवास_ असतो, जो सामोरे जायला लागतो. श्रद्धेने तो प्रवास घ्यावा आणि शांत व्हावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 चिंतन करावे. म्हणजे आसक्ती का येते, कशी येते, कुठून येते, हे ओळखावे शांतपणे. आसक्ती हा विषय नसून, तो स्वभाव आहे जो कार्यातून होतो. म्हणून त्या कार्याला आत्मसात करून विषय विलीन करावे किंवा आसक्ती शिथिल होऊ द्यावी. 

 कुणाचाही स्वभाव किंव्हा त्यावरून हेतू व्ययक्तिक मानू नये. स्वभाव ना आपला असतो ना त्याचा - कार्य घडतं. ही जाणीव खोलवर गेली, की शांती प्रस्थापित होते. कार्याचे प्रयोजन भगवंताच्या इच्छेने साकार होते, म्हणून ते स्वीकारावे लागते शांतीने. 

 हरि ओम.

 

  श्री 

 भगवंत एक सत्य अस्तित्वात असणारा अनुभव ठरतो. सामान्य जाणिवेत अनुभवाला काही क्रिया लागतात - साखळी, स्तर, संबंध, दृश्य, परिस्थिती, हालचाली, बदल, भाव, घटक, रूप, आकार, वगैरे. त्यात सर्वांगीण कार्यातून अनुभव येतो आणि तो येत असताना, त्याचा परिणाम म्हणजे "मी" होतो किंव्हा सत्यापासून वेगळे स्मरण होते, ज्याला जीव खूप आसक्ती ठेवतो...इतकी की ती त्याच्या अस्तित्वाची ओळख ठरते. 

 आपले असणे, जगणे, वावरणे, निघून जाणे - हे सर्व त्या अनुभवात बसते. प्रकार काय आहे, तो जरी ओळखता आला, तरी योग्य दिशेला प्रवास ध्यानी यायला सुरुवात होते. म्हणजे दृश्यात स्वतःचे वर्तन योग्य कसे ठेवावे, हा विचार यायला सुरू होतो. Critical thinking (which includes doubt, speculation, dilemma, decision and trust). 

 विघटित मार्गातून - किंव्हा बुद्धीच्या शक्तीतून - कितीही पर्याय शोधण्याचे प्रयत्न केले किंव्हा सिद्ध होण्याचा आटापिटा केला - तरीही सत्य (आणि त्या शोधातील स्थित होणारे तात्पुरतेपणाचे प्रश्न) झाकले जाऊ शकत नाही. म्हणजे थोडक्यात सर्व द्वैत जगाचा आधार किंव्हा निर्माता भगवंत आहे.

 अश्या प्रकारे सिद्ध होत राहण्याचा विचार फाउल पडतो आणि आपल्याच अपुरेपणाची जाणीव तशीच राहते. दुसऱ्या शब्दात ह्याला "वासनेत सतत गुंतून राहणे" असेही म्हणतात. 

 त्यागाचा भाव आत्मसात झाल्याशिवाय वरील प्रकारातून मुक्तता नाही. अहं भाव का असतो, हे गूढ रहस्य आहे. ते भगवंताच्या चिंतनातून शांत होते आणि भगवंताचे अस्तित्व स्थित होते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 मी म्हणजे कोण आणि कुठून येतो, ह्यासाठी संपूर्ण स्वतःला भगवंताच्या शक्तित विलीन करावे. काहीही बिघडणार नाही त्यांनी. उलट शांती लाभेल. 

 प्रत्येकजण सत्य त्याच्या त्याच्या रूपातून आत्मसात करतो. अर्थात आत्मसात होण्याच्या क्रियेत रूपात _परिवर्तन_ होऊन विलीन होणे अभिप्रेत आहे. परिवर्तन सर्वांगीण क्रिया आहे, ज्यात योग्य वेळ द्यावा लागतो आणि "योग्य वेळ किती" हे भगवंत ठरवतो. म्हणून त्याला शरण जावे.  

 जेवढे जीव, तेवढ्या वाटा आहेत सत्यात विलीन व्हायला. म्हणजे ह्या अर्थाने सत्य अधिक किंव्हा सर्वात श्रेष्ठ आहे आणि स्वतः सिद्ध आहे - बाकी सारे रूप त्याच्यातून आलेले असल्यामुळे निमित्त ठरतात. 

 प्रत्येकाचे रूप संधी आणि मर्यादा देत राहील. म्हणून चिंतन सतत सुरू ठेवावे, म्हणजे दोघांचाही समतोल गाठता येऊ शकते. 

 इथे लोकं खूप अधीर असतात सत्य आत्मसात होण्यात. अधीर होणे, हे तर सर्व स्तरात दिसून येते, पण ह्याने समाधान गवसणे कठीण. पटकन काही करणे, ह्यात अभिप्रेत नाही. प्रयत्न हवा निश्चित, पण फळ देणारा तो ठरवतो. म्हणून विवेक बुद्धी वापरणे गरजेचे ठरते आणि अर्थातच श्रद्धेचा परिणाम स्वीकारत राहायला लागते.

 श्रद्धेचा परिणाम स्वीकारत राहताना दुःख होईल - pain is inevitable - पण त्यात गुंतून राहण्याचा स्वभाव शिथिल होईल - suffering is optional/ a matter of choice.

 म्हणून दुःख, ह्याला, शांतीने स्वीकारावे. 

 इथे असेही दिसून येते की विचार _साखळी_ दर्शवते. निर्णय हा आहे, की त्या साखळीत गुंतावे की गरज नाही? 

 हरि ओम.