श्री

श्री : _कदाचित_ 

देव सगळं बघतो. त्याच्या ध्यानी मनी सर्व काही असते, म्हणून आपले विघ्न, काळज्या, त्रास त्याला "सांगावे" आणि सोडून द्यावे. त्रासिक भावना का असतात, ह्याची काळजी नसावी. ते बुद्धीने सोडवू पाहणे, म्हणजे स्वतःला गृहीत धरणे, अहं भावात मग्न असणे, विषय तैय्यार करणे, त्यात गुंतून राहणे वगैरे. 

अस्तित्वातील सर्व व्यवहार एकमेकांना पुरक ठरत असतात...the coming, changing, becoming, going etc. आपल्या छोट्याशा प्रपंच्या मध्ये हे त्वरित कळणे अवघड असते, स्वतःच्या रुपामुळे. म्हणून त्यासाठी कदाचित, श्रद्धा वाढवायला लागते.

आलेले अनुभव शांतीचे दर्शन होण्यासाठीच असतात आणि त्यांना सामोरे जाऊन कुठेतरी अस्तित्वाच्या हालचालीत पूर्णतः येत असते. 

भगवंत भाव खूप गूढ आहे. त्याची इच्छा जीवाला कळणे कठीण जाऊ शकते...पण ती नक्की कार्य करत असते. भगवंताची इच्छा, आपल्यासाठी अनेक रूप आणि आकार - असे दिसून येते. 

त्या रूप आणि आकाराचे प्रयोजन काय, ते का येतात, ते असेच का असतात, त्यात गुंतायला का होते, ते का जातात - माहीत नाही. कदाचित माहीत नसणे हा इच्छेचा भाग असावा आणि श्रद्धा ठेवण्याचा. कदाचित त्यातून अस्तित्वाला काहीतरी साध्य होत असावे. त्यातून कदाचित भगवंताची इच्छा पूर्ण होत असेल. कितीही किंव्हा काहीही झाले, तरी भगवंताची इच्छा पूर्ण होते. त्यावर श्रद्धा ठेवावी.

हरि ओम.

श्री

श्री 

अस्तित्व भाव आपल्याला मनोरचने प्रमाणे जाणवतो. आपल्यासाठी गती, रूप, आकार, संबंध, हेतू, चक्र, परिणाम अशा काहीश्या गोष्टी जाणिवेत येत राहतात - ज्याला सगुण दर्शन - अशी उपमा दिली गेली आहे. 

ह्या वेगळ्या पद्धतीने अस्तित्व भाव जाणिवेत आल्यामुळे, _स्थिरतेकडे_ प्रवास पचनी व्हायला लागतो. स्थिर होणे, हा _प्रवास_ होतो, तो गूढ असावा, त्याला श्रद्धेची जरुरी असावी, त्याला धीमेपणा लागु शकतो, त्याला सर्व हालचालींना सामोरे जाणे येत असावे, त्याला शरण जाणे येत असावे, त्याला सर्व काही देणे येत असावे, _वगैरे_. 

आपल्याला स्वतःच्या रुपावर खूप _अभिमान_ असतो. खूप हुशारी, पैसा, विद्वत्ता, भावना प्रधान, वगैरे. ह्यांचे योग्य स्थान ओळखून वावर करावे आणि त्या रूपातून भगवंताचे चिंतन करत राहावे. तात्पुरतेपण, हे येणार ध्यानात. कार्य होत राहणार अस्तित्वात. परिणाम येत राहणार.

काल, आज, उद्या अशी मर्यादित साखळी आपण करतो आणि त्याच्या वेळखात अडकत राहतो. क्षण भगवंताचे आहेत, त्याची इच्छा आहे. म्हणून काळाचे स्पंदने सर्व ठिकाणी, सर्व वेळास, सर्व स्थळात पसरत राहते किंव्हा उपस्थित असते. त्या अर्थाने जाणीव शुद्ध होणे ही गूढ प्रक्रिया समजून घ्यावी. 

आहे ते असे आहे. हे कोड नाही की विषय नाही जे समजून घ्यायला लागते की सोडवायचे असते. ते आत्मसात होणे अभिप्रेत आहे. 

हरि ओम.

श्री

श्री 

स्वतःचा प्रवास कसा असतो शांतीकडे, आपुलकीकडे, सत्याकडे - हे गूढ आहे. तो अभ्यासातून होईल, बोलण्यातून होईल, संबंधातून होईल, कामातून होईल, स्मरणेतून होईल....कशातूनही _होत राहील._ 

आणि तसे ओळखले गेले, तर कसली घाई आणि का विघटित रहावे?! असा का विचार करावा की किती विघटित गोष्टींची बेरीज करून पूर्णतः मिळू शकेल?! तसे नसते जीवन. 

बेरीज किंव्हा वजा बाकी हा मुद्दा येऊ नये. आपण जसे आहोत, तिथून सुरुवात होत पूर्णतः प्राप्त होते, कारण तो आत्म्याचा नैसर्गिक गुण असतो. म्हणजे आपण व्याकुळ होण्याची गरज नाही, अपुरेपण ह्यात गुंतून राहण्याची गरज नाही, विषय मांडण्याची गरज नाही, चिकित्सा करण्याची गरज नाही, घाई करण्याची गरज नाही. 

विघटित असणे, हे *निमित्त* असते पूर्ण होण्याचे. म्हणजे सर्व विघटित गोष्टी हितासाठी येत राहतात, त्यात दैवी इच्छा कार्य करत असते आणि सर्व विलीन होऊन सत्य आत्मसात होते. 

हरि ओम.

श्री

 श्री 

जे होणार असते, ते होतेच त्या त्या वेळेला....आपण म्हणून शांत रहावे. 

आजच्या वाढत्या वेगात तीन गोष्टी दिसून येतात तात्पर्य म्हणून

१) मनाचा मार्ग ताबा मिळवण्याचा असतो म्हणजे विघटन करत राहावे. पण त्याने विखुरलेपण आणि वाढीव वेग पदरी येतो...म्हणजे अस्थिरता अधिक येते.

२) त्यातून मूळ प्रश्न जोपासताना असे दिसून येते की हा प्रश्न जाणिवेशी निगडित होऊ द्यावा. जे अस्तित्वाचे प्रश्न पूर्वीही होते, ते आत्ताही तेच आहेत आणि उद्याही ते राहतील. कितीही जरी विघटन केले, तरी त्यातून स्वस्थता लाभेल का, हे ओळखावे?

३) आपण स्वतःला शांती समजतो की संकल्पना की विचार की भावना की देह, ह्यावर सर्व ठरते. प्रत्येकाचा चक्रात गुंतून ठेवण्याचा स्वभाव आहे, जो मनाला स्थिरता देणे कठीण पडू शकतो. 

चक्र असते, म्हणून शांतीचा मार्ग पचनी होण्याची गरज असते मानवाला. 

हरि ओम.

श्री 

रूप किंव्हा आकार ह्यात प्रवाह, प्रवास, चक्र, साखळी आणि द्वैत संबंध असते. किंबहुना ह्या काही गुणातूनच रूप आणि आकार होत राहते, ते बदलत राहते, ते येते आणि जाते. तसेच आपले मन, जे होते, येते आणि जाते आणि त्यातून दृश्याचे स्तर ध्यानात येत राहतात आणि त्यात गुंतायला होते. 

थोडक्यात मनाचे कोडे मनाने सोडवणे कठीण, तसेच दृश्याचे कोडे मनाने सोडवणे कठीण. मनानी किंव्हा दृश्यांनी स्वतःला लेखू नये आणि त्यांचा स्वतःवर विपरीत परिणाम करून घेण्याची जरुरी नसते. 

ह्याचे ध्यान का करावे, कारण त्यातून मार्ग गवसतो, जो घेतल्यावर, शांती भाव संक्रांत होते. बदल, परिस्थिती, संबंध - हे निमित्त किंव्हा पाहुण्या सारखे असतात. ते स्वतःचे नाहीत, आणि त्यांना फक्त देणे आपण लागतो. स्थळ आणि काळ ध्यानात _निर्माण_ होत राहतात. 

सर्व भगवंताला द्यावे आणि कर्तव्य करावे. मागचा आणि पुढचा विचार करू नये...मुळात विचारही येण्याची जरूरी भासू नये आणि त्यात शुद्धतेने बघावे.

हरि ओम.

ReplyForward

Add reaction

Shree

Shree 

In reading _The Search for the Form, The Fall of Public Space, The City in History and The Eyes of the Skin_ it seems to emerge that the _experience of being_ seems to change over the centuries...

Rootedness or local had an experiential meaning...it hardly mattered where one lived, because to create a rooted feeling seems to have been a fundamental need of a human being that seems to include self, environment, existential, consciousness dimensions - space, time and beyond. There wasn't a theory for this - just a deep experience of self. 

Fast track to crusaders, colonial times, industrial revolution, world wars and rebuilding....one seems to have an uprooted feelings of self and environment implying a change in our own understanding of self, senses, environment, objects, technique, relations, space, time, work and conclusively - imagination. There has been a rainfall of enormous change even if one chooses to be 'stationed' or be in 'movement'.i.e. there's just too much fragmentation happening of the mind with a new set of problems, new noise, new plans, new solutions and so on. This seems crazy. 

The latest analysis of AI is a step in the long evolution of human history done till date. The history of human being could be understood as a history of mind or a history of perception. Our place has changed on intellectual terms but the real search is to come again to where the _place_ is. 

Hari Om.

श्री

 श्री 

दररोजचे संबंध/ परिणाम/ स्मरण, मनाच्या क्रियेमुळे प्रस्थापित होत राहतात. त्या होण्यावर प्रश्न येऊ शकतात, कष्टी व्हायला होते, त्रास होऊ शकतो, दुःख होऊ शकते. त्यातून कृती करण्याचा अट्टाहास निर्माण होऊ शकतो. हे कदाचित होणार. हे कदाचित विधिलिखित असावे. हे सर्व शांतीने स्वीकारावे, असेही हिताचे असते आपल्याला. 

प्रश्नांचे उत्तरे जीवाला संपूर्णपणे माहित नसतात, पण तरीही स्वस्थता टिकू शकते मनाला. त्यासाठी मार्ग पत्करायला लागतो. त्यातील एक मार्ग आहे नामस्मरण. 

हरि ओम.

श्री 

प्रश्न _विश्लेषण_ ह्यावरही येऊ शकतात. ते खूप अवघड असावेत दिशा दाखवायला. पण तसे प्रश्न बऱ्याच काळ आपल्या बरोबर असतात, म्हणून काही व्याकुळ वाटून घेण्याची गरज नसते. गोष्टी येणार आणि जाणार. हा प्रवाह ध्यानात शांतीने स्वीकारावा लागतो आणि तसा प्रवास होऊन द्यावा लागतो. 

आपले काहीही म्हणणे असू नये की हे असेच का असते आणि ते तसेच का असते. सर्व "तो" जाणतो.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

भगवंताचे कार्य किंव्हा अस्तित्व माध्यम, हे जाणीव शुद्ध होण्याशी निगडीत असावे. गती, हालचाली ध्यानात येणे, आपण हा भाव प्रस्थापित होणे, संबंधित राहणे, स्थळ आणि काळ दिसून येणे, क्रिया करणे, स्मरण होणे - ही सर्व त्याची इच्छा ओळखावी. 

म्हणजे परिस्थिती आणि त्यातील घडामोडींना आकार देणारी शक्ती सूक्ष्म, विशाल, शांत आणि सत्य असावी, जी संतुलन राखत असावी. 

अस्तित्व गूढ आहे, आणि ते अवतरून विचार, भावना, संबंध, स्थळ, काळ अशा गोष्टी येत राहतात आणि त्यातून "मी" अशी भावना उदयास येते. त्या प्रवाहाच्या आसक्ती मध्ये राहून, त्यात मिसळून, त्यात हेतू घालून "मी" अशी जाणीव उदयास येत राहते. ह्याचा प्रश्न असा आहे मग - की प्रवाह कोण करतो, ते कसे होते, ते का होते आणि त्याच्या परिणामातून मी का होतो? 

वरील प्रश्न निर्माण होणे ह्यातून जीवाचा गुण धर्म कळत असावा. त्यातून शोध, मार्ग, सैय्यम, श्रद्धा अशा गोष्टी जीवनात/ ध्यानात/ अनुभवात संक्रांत होऊ द्यावे लागतात. त्यातून कृपेचे फळ येत असावे. त्यातून शांती साकार होत असावी.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

भगवंताला स्वतःच्या जीवनात, प्रपंचात, संबंधात आणायला लागते...म्हणजे प्रत्येकाचा मार्ग स्वतःला गवसायला लागतो. 

सैय्यम, श्रद्धा, प्रयत्न, धीमेपणा हे _मुल्य_ स्वतःच्या जीवनात लावायचे असतात. एका अर्थी _मुल्य_ स्थळ आणि काळाच्या पलीकडे असतात आणि ते एक विशिष्ठ रूपातून अनुभवात येऊ द्यावे लागतात. त्या मूल्यांना आत्मसात होण्यासाठी मार्ग पत्करणे येते....जसे की नामस्मरण. 

माणूस मूल्यांना विसरल्यामुळे संकुचित होतो आणि त्यामुळे त्रासिक भावनांमध्ये गुंतून राहतो. भीती ही गूढ भावना आहे. तिच्या नदी, माणूस धावपळ करतो आणि सध्याची लागणारी मनाची स्वस्थता विसरतो. त्या अस्थिर अवस्थेत मग दृश्याशी तसे संबंध प्रस्थापित होतात आणि तसा परिणाम भोगला जातो. हे चक्र आहे, जे ओळखायला लागते. 

कितीही त्रास झाला, तरी त्रासिक भावनांना हळुवार पद्धतीने भेटावे लागते, त्याचे ऐकावे लागते, ते काय सूचित करत आहे हे जाणून घ्यावे लागते आणि त्याचे काम झाले की त्यांना सोडावे लागते. बऱ्याच वेळेला काळजी, त्रास, चिंता ह्यामुळे मनात खूप व्याकुळता भरलेली जाते आणि त्यामुळे स्वस्थ भावनेला येण्यास जागा उरत नाही. स्वस्थता काही वेगळी गोष्ट नाही. इतर भावना विलीन झाले, किंव्हा सत्य ओळखता आले, की स्वस्थता आपोआप ध्यानात येते.

अहं वृत्ती मुळात विलीन होऊ द्यावी लागते. इथे _मी_ कुणीही पूर्ण नाही, किंव्हा निमित्त आहे. मर्यादा असल्यामुळे, हे सर्व दृश्य माझे नाही, पण भगवंताने योजिले आहे, म्हणून त्याच्या इच्छेने सर्व घडामोडी होणे अभिप्रेत आहे. 

त्याला शरण जावे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

स्वतःच्या मनोरचनेमुळे स्मरणात येणाऱ्या गोष्टी प्रकट होत राहतात आणि त्यांना धरले जाते. ह्याला तसे वेगळे प्रयत्न लागत नाही आणि हाच झाला अस्तित्वाचा स्वभाव किंव्हा जाणिवेचे कार्य. एखादी गोष्ट का आठवते आणि दुसरी का ध्यानात येत नाही...त्यात खूप गूढ अर्थ भरला असतो. 

असो, तरीही त्यातून स्वतःला किंव्हा इतरांना लेखण्याची गरज नसते. _Memory_ isn't the basis of evaluating or ridiculing anybody. ज्याला स्मरण म्हणतो, ते तरी स्वतःचे कुठे असते?! ते अस्तित्व कार्यातून येत राहते. 

म्हणून नाम घेत रहावे. त्यातून जे स्मरण होईल, ते धरले जाईल ओघाने. वाईट विचारांचे स्मरण होण्यापेक्षा, योग्य विचारांचे स्मरण संक्रांत झाले, तर ते केव्हाही बरे....कारण स्मरण स्वतःशी मर्यादित न राहता, ते चारही दिशांशी संबंध जोडते. म्हणून जर स्वतःत परिवर्तन झाले, तर दृश्यात परिवर्तन होते.

हरि ओम.

Shree

 Shree 

We are completely hopeless to achieve any control over things! This is not a pessimistic inference, but a fundamental truth of the way things are. No matter what we do, how we do, how we analyse...there is a gap in reality and the situation. विघटित वाटणे, अशा काहीश्या परिस्थितीत आपण असतो. मग त्यातून काहीही केले, तर त्यातून स्थिरता किंवा समाधान कसे मिळेल?!!

विचारांची जी दिशा असते, ती विघटित किंव्हा बहिर्मुख, चक्रात गुंतवून ठेवणारी असते. मुळात विचार ह्याच कारणामुळे संक्रांत होत असतात किंव्हा प्रकट होत असतात ध्यानात. त्या प्रकट होण्याच्या कार्याला गुंतायला होते, अहं भाव चढतो, स्मरण बदलते आणि "मी" असा अर्थ निर्माण होतो. 

म्हणून सर्व भगवंताकडून येत असते, तो योग्यच करतो, तो काळजी घेतो, त्याच्यावर श्रद्धा ठेवणे - अशा गोष्टी ध्यानात आणायला लागतात. 

म्हणून विचारांना त्या दृष्टीने खूप महत्व आहे, कारण त्यातून परिवर्तन होण्याची शक्यता स्थित होते. त्यात काही गोष्टी बघाव्या -

प्रत्येक येऊ घातलेल्या विचाराचा प्रवास असतो, जो पूर्णपणे स्वीकारावा लागतो. त्यात सर्व काही येते - संकोच, दुःख, धावपळ, न्यूनपणा, उत्तेजीत असणे, सिद्धत्व, शिथिल होणे, वगैरे. जसे आहे, तसे मान्य करावे. त्यातूनच विचार शिथिल होतात, आपुलकी वाढते आणि शांती वाढते. 

जे योग्य वाटते, ते करावे आणि भगवंताचे नाम घ्यावे. तो उचित फळ देतोच, ह्यावर श्रद्धा ठेवावे. 

कल्पनावर भर द्यावे. दृश्यात घडणाऱ्या गोष्टींच्या स्वभावाला काहीही करू शकत नाही आपण आणि त्याने आपण मुळीच ठरत नाही. पण गूढ आणि योग्य कल्पना जोपासायला घ्यावे, कारण त्यातून आतून परिवर्तन होण्याची शक्यता निश्चित असते. 

एकंदरीत शांत रहावे वावरत राहताना आणि कर्तव्य करावे.

हरि ओम.

श्री

  श्री 

 आयुष्यात ध्यानी धीमेपणा आणायला लागतो. हालचाली कसे होतील, किती वेगात घडतील, संबंध कसे होतील - ह्याची चिंता न होऊ द्यावी....म्हणजे शांती आणि धीमेपण संक्रांत झाले असे समजावे. म्हणून काहीही झाले तरी व्याकुळ न व्हावे...कुणास ठाऊक, ती भगवत इच्छाच असावी! धीमेपणा जसा वाढतो, तशी भगवंताची इच्छा जाणिवेत ओळखली जाऊ शकते. 

 दुसऱ्या पद्धतीने अहं भाव विलीन झाला की धीमेपणा येतो, शांत व्हायला होते. म्हणून आपण आपले कर्तव्य करत राहावे आणि भगवंताचे चिंतन, स्मरण सुरू ठेवावे.

 हरि ओम.

 

श्री 

 जेवढा संबंध बौद्धिक पातळीवर जोडण्याचा प्रयत्न करतो, तितके दृश्याचे संस्कार, स्वभाव, स्थूलपणा बुद्धी घेते किंव्हा आपण घेतो. _संबंध का आणि कसे जोडले जातात_ हा गूढ प्रकार आहे, म्हणजे दैवी कार्यातून प्रकट झालेला आहे, म्हणून त्याला घाबरून नाही चालणार. 

 बुद्धीचे तरी एक वेळ ठीक म्हणालो, तरी वासना त्याही पेक्षा सूक्ष्म असल्यामुळे, तिचे परिणाम कसे उमटत राहतात हे कळणे खूप अवघड असते. 

 प्रकार असा आहे की भय, चिंता, त्रास, कष्ट - ह्या भावनांचे बीज कुठे असते आणि कसे निर्माण होते आणि का, हे पूर्ण विलीन झाल्याशिवाय ओळखणे किंव्हा जाणणे कठीण असते. जाणीव, ही शक्ती, भगवत स्वरूप बनवू शकते. तिच्यावर सर्व भार टाकून स्वस्थ चित्ताने संसार करत रहावा. 

 आयुष्याचा पाया जाणीव शक्ती आहे, बुद्धी नाही. म्हणून जाणिवेला स्थळ, काळ ह्याचे बंधने विशेष लागू पडत नाही आणि त्यातून धीमेपणेचा प्रभाव आणि श्रद्धा, ह्या दोन्ही गोष्टींचा योग्य परिणाम पचनी होतो.

 हरि ओम.

  

श्री 

 सिद्ध होण्यासाठी संबंध जोडले जातात किंव्हा घटकांशी व्यवहार होतो आणि परिणाम होतो. हा भाव असण्याचा परिणाम म्हणावा. असे का असते, हे मान्य करावे की "माहीत नाही", आणि त्यात स्वच्छ मनाने बघत रहावे...म्हणजे न्यूनपणा वाटणार नाही. 

 जेव्हा अशी भावना आपण घेतो, तेव्हा पलीकडे होण्याची परवानगी आपण निर्माण करतो. 

 In other words it is completely accepting vulnerability of the human condition.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 एकंदरीत काही विचार मांडायचे होते -

 संबंधांचे मूळ कळणे कठीण बुद्धीने. ज्या पद्धतीने अस्तित्वात स्तर असतात आणि त्यांचे _कार्य_ असते, त्यातून अहं भाव आणि दुःखाची निर्मिती होत राहते आणि त्यात गुंतायला होते. अर्थात हे अनुभव भगवत इच्छेने येतात, असे ओळखले, की मन शांत होते, नाहीतर विषयांना धरून दुख निर्माण करते आणि कष्टी होते. कुठे मन गुंतून राहते, हे ओळखावे आणि त्या प्रमाणे आसक्ती विलीन होऊ द्यावी. हा प्रवास असतो. त्यावर श्रद्धा ठेवून असा विचार आणावा, की आज ना उद्या शांती भाव संक्रांत होईल, कारण "आपला" मूळ स्वभाव शांत होण्याचा आहे, म्हणजे विलीन होऊ देण्याचा. 

 प्रवाह आणि हालचालींवर स्वतःची व्याख्या किंव्हा दृश्याचा अर्थ ठेवण्याची घाई करू नये. प्रवाह भगवंत देतो, म्हणून त्यावर मर्यादित हेतू असण्याचे कारण नाही. अस्तित्वाचा परिणाम खूप खोलवर असतो आणि तो कुठल्याही रूपाच्या किंवा हालचालींच्या पलीकडून सुरू होतो. म्हणून रूप किंव्हा आकार "दिसले नाही", तरीही सूक्ष्म पद्धतीने _परिणाम_ अस्तित्वात वावरत असतो. म्हणून गोष्ट नाहीशी झाली तरीही ती "संपत नाही", कारण परिणाम वावरत असतेच आणि ती कारण ठरते वेगळी गोष्ट ध्यानात आणण्यासाठी. ह्याचा दुसरा अर्थ असा, की परिणाम आणि गोष्ट ह्यांच्यातील संबंध सरळ नसतात, पण गूढ असतात. गोष्टींवरून बुद्धीने परिणाम शोधणे अवघड...त्यासाठी सूक्ष्म व्हायला लागते. 

 बाहेरील रूपातून आतील स्थिती कळणे अवघड. म्हणून कुणी बडबड्या असला काय, किंव्हा खूप काम केले काय का गप्प असला काय, त्यातून त्याचे अंतर्मुख मन ओळखणे कठीण असते. म्हणून बाहेरील रूपातून काहीही निष्कर्ष काढण्याची गरज नाही आणि व्याकुळ होण्याचीही नाही. आपण शुद्ध व्हावे, मग त्या मानाने सर्व जग शुद्ध जाणवते. 

 हरि ओम.

  

श्री 

 मानवी _भाव_ अजब आहे किंव्हा त्याच्याशी आसक्ती ठेवणे. त्यात आपण खूप व्याकुळ होतो, खूप दुःख निर्माण करत राहतो, खूप गुंतून राहतो, खूप चक्रात वावरतो, खूप अपेक्षा ठेवतो, खूप शंका आणि भीती बाळगतो...

 काय करावे आणि स्वस्थ होऊ द्यावे अनुभवांना?....काहीही जरी केले तरी त्यात मनाची वळवळ काही थांबत नाही! ती भगवंताला शरण जाऊन शांत होते, असे सुचविणे आहे. आयुष्यातील समाधान म्हणजे गोळा बेरीज नाही की वजा बाकी नाही...म्हणजे ती कुठल्याही मनाच्या तर्कावर अवलंबून असत नाही. म्हणून मनाच्या स्वभावाला विशेष मानून घेऊ नये.

 हरि ओम.

 

Shree 

 Time and space are _in_ imagination. There is also Existence where time and space are in a _form_ which is not recognisable from any phenomenon based logic. Therefore, time and space, as we know it, have _arrived from_ Existence. 

 थोडक्यात वेळ आणि स्थळ ही स्तर दर्शवते आणि ती काही सर्वस्वी मानू नये स्वतःची व्याख्या ठरवण्यासाठी. त्याचे काही बंधने असतील, जे भगवंताने दिले आहेत. ते संपूर्ण स्वीकारावे आणि शांत रहावे.

 हरि ओम.

 

Shree

 Shree 

Vulnerability is an aspect of our existence. There is coming, becoming and going or transforming into something else. In a way, things are all recycled... returning back to consciousness. 

There is a strong apprehension towards this behaviour and the reasons for the same, aren't clear. However this apprehension ought to get calmed and a sense of Beyond ought to get established. 

Letting go of everything in the phenomenon - imagination is fundamental. All this life we hold on for many reasons. Letting go, so the Truth can come in (can get revealed) is required.

Hari Om.

Shree

 Shree 

There's no point in getting entangled in resolving the _nature_ of phenomena. I think or feel that phenomena aren't a _problem_ to be fixed. It should be realised that the Divine Will's presence works everywhere, including our becoming. This realization would make critical thinking more rounded rather than severely distorted. 

The _presence_ in any phenomenon is. Presence isn't a problem, nor any movement in it nor any entry or exit. 

It's not a problem, it's a journey that is inherited. 

Quantum is irrelevant to peace. Synthesis is possible at any moment without any fixed sequence. Saying or remembering God is immaterial to phenomenal situation. 

Hari Om.

श्री

श्री 

रूप, आकार, स्मरण, क्रिया, हालचाली, जाणीव - हे घटक असणार आहेत ध्यानात. ते सगळ्या किंव्हा कोणत्याही परिस्थितीत असणार आहेत, म्हणून त्यांचा _स्वभाव आणि परिणाम_ ध्यानात घ्यायला लागणार आहे. हे दोन्ही शब्द खूप गूढ आहेत, कारण त्यात कार्य, गुण, साखळी, स्मरण, व्यवहार, संबंध (इतर स्तरांशी आणि त्या स्तराशी) - ह्या सर्व गोष्टी सामील आहेत. 

अस्तित्व शेवटी काय असते? स्थळ आणि काळाची _जाणीव_ कुठल्याही स्तरात. जाणिवेत सगळ काही येते - मी, दृश्य, संबंध, कल्पना, बदल, परिणाम, भोग....

म्हणून जीवनात किंव्हा त्या परिस्थितीत सत्याची जाणीव स्वतःला (मनाला) करून घ्यायला लागते. सत्याला कुठल्याही परिस्थितीत जाणता येतं, कारण परिस्थितीच्या पलीकडे तिचे अस्तित्व असते. सर्व स्तर विलीन झाल्यावर, तरीही जे असते, त्याला सत्य म्हणतात. 

आपण तैय्यार आहोत का ते जाणून घ्यायला?

हरि ओम.

श्री

 श्री 

अस्तित्वात शांती आहे. आपले मन त्यात स्थिर होऊ शकते, रमू शकते, विलीन होऊ शकते. त्यासाठी कशाचीही उपाधी लागत नाही. 

दृश्यांची गरज लागत नाही. मन अशी काही वस्तू आहे, की त्यात सतत कमतरता वाटत राहील. ते पूर्ण करण्यासाठी ममत्व किंव्हा कसलातरी आधार घेण्याची प्रवृत्ती उठेल - मग ती वस्तू असेल किंवा नाती किंव्हा स्वतःची वासना. 

एखादी गोष्ट दृश्यातील संपूर्ण सुख देणे अवघड, कारण ती बदलणारी आणि संबंधित असते. म्हणून स्वतःतील तृप्त करणाऱ्या वासना किंवा एखादी वस्तू, काहीही शाश्वत नसते. 

म्हणजेच बदलणाऱ्या आणि तात्पुरत्या परिस्थितीत शांती भाव स्थित होणे गरजेचे ठरते. त्यासाठी *नाम* घ्यावे आणि त्याचे स्मरण ठेवावे.

हरि ओम.

श्री

 श्री 

आपल्या आत सर्व काही असते, प्रवाहात असते, प्रभाव होत राहते, कार्य करत राहते. त्यातून कुठलीही जागा किंव्हा काळ दृश्यात असणारे ठरवू नये. आसक्तीचे मुळे खूप आतून येत असतात आणि ते सगळीकडे पसरलेले असतात. त्यातून येणारा अनुभव असतो. 

तरीही जगण्यात हे ध्यानात ठेवावे की आपण एकटे कधीच नसतो आणि जे काही घडत असते, त्यात _सर्वांगीण_ भाव असतोच. म्हणजे कार्य आणि प्रवाहात सर्व काही सामील असते, फक्त मी नाही किंव्हा तुम्ही नाही. म्हणजे घटकेला "धरून" राहण्याची गरज शिथिल होऊ द्यावी आणि त्यातून स्वतःची व्याख्या करण्याची गरज न होऊ द्यावी. 

दृश्य, बदल, तात्पुरतेपण, हालचाली काही विशेष व्याकुळ होण्याच्या गोष्टी नाहीत. ते आहेत अस्तित्वात. एवढेच आत्मसात व्हावे. ह्या क्षणाला हाथून काय घडेल, ह्याची चिंता ठेवू नये. कार्य करणे, हे विधिलिखित आहे, तर ते होणार. ते होऊ द्यावे. शांत रहावे.

हरि ओम.

Shree

Shree 

Realization is a need or a pursuit, that gets evolved in some beings. That translates into thoughts, feelings, knowing, action, doing, creating, relating etc. That may mean some form of disciplined thinking or some intent of action to realize a truth or the idea of remembrance. 

The philosophical dimension of the above purpose translates, perhaps, into " _mandala_". Therefore this word denotes a plan, section, space, action, idea, experience. In short, it is a _diagram_. 

However, the question is regarded to be stated properly here for us, which is - should above _diagram_ be always followed for experience of realization or should realization become a reality through any idea of living? This is a personal quest. 

Some way give importance to the diagram as a sequence, others to intellect, others to feelings, others to work, others to still something else. In this, we have connections, relations, responses, memories and so on. 

Hari Om.

श्री

 श्री 

 *आपुलकी* अध्यात्माच्या दृष्टीने म्हणजे सतत घडामोडीत गुंतून राहण्याची गरज न राहणे आणि त्यामुळे शांती अनुभवत राहणे. 

दर रोजच्या व्यवहारात त्याचा अर्थ असा होऊ शकतो, की इतरांच्या वृत्तीमुळे किंव्हा संवादामुळे व्याकुळ होऊ नये किंव्हा चिकित्सेत गुंतून राहू नये. प्रतिक्रिया स्वतःची किंव्हा इतरांची काहीही होत असली, त्याचा विचार करण्यात काही मिळत नसते, हे ओळखणे. म्हणजे कुठल्याही रूपावर त्याच्या स्वभावामुले कष्टी होऊ नये. 

थोडक्यात दृश्यात होणारी आसक्ती कमी होऊ देणे. फारश्या विचारांच्या मागे जाऊ नये. विघटित क्रियेची काळजी करू नये. 

Logic is the working of the Divine Will. It might be referred to as Divine Vibrations. Therefore _acceptance_ is to understand this Divine Logic which operates and sustains us. 

हरि ओम.

श्री

श्री 

निसर्ग, पर्यावरण, अर्थ, संबंध, स्मरण, स्थळ, काळ, कार्य, हेतू, अस्तित्व - ह्या सर्व संकल्पना शांतीचे अर्थ अनुभवात आणू शकतात. तो नैसर्गिक जीवाचा प्रवास असतो, म्हणून त्या अर्थाने शोध होतो, मार्ग गवसतो आणि शेवटी स्थिर होते मन. 

आपण दृश्यात देवाच्या इच्छेने, त्याला हवे म्हणून इथे "होतो", आणि त्याच्याशी परत एकरस व्हावे, म्हणून परत _शोध_, ही गोष्ट, ध्यानात येते. 

देवाला भेटावे, पूर्ण व्हावे, शांत व्हावे, म्हणून सर्व खटपट आपण करतो. शोधेचे स्पष्टीकरण देण्याची खरी गरज नसते कुणालाही आणि कदाचित त्या गूढ अर्थाने सारे घडामोडी होत असावेत - आत आणि बाहेर. स्पष्टीकरण, ही गोष्ट, परावलंबित झाल्यामुळे होते. जिथे भाव वेगळा किंव्हा दुसरा नाही, तिथे स्पष्टीकरणेची गरज उरेल का? 

म्हणून स्पष्टीकरणेतही खूप इतर गोष्टी सूचित होतात. दृश्य काय, वावर काय, प्रतिक्रिया काय, स्मरण काय, अर्थ काय - काहीही दोष मानू नये. सर्व अनुभव पलीकडून आलेले असते, म्हणून ते चक्र स्वीकारावे शांतीने. वेग असा का होतो, असे रूप का असते वगैरे, स्वतःच्या समाधानासाठी प्रश्न विचारायला हरकत नाही, पण दृश्य बदलावे अशी अपेक्षा ठेवू नये.

हरि ओम.