श्री

 श्री 

 विवेक बुद्धी आणि पलीकडील असणाऱ्या अनुभवाची जोड लागते. दोन्ही अनुभव एकमेकांना पूरक ठरत असतात, म्हणून विचारांनी जेवढं जमेल तेवढं प्रयत्न करावे आणि प्रयत्न करण्याचे फळ किंव्हा परिणाम श्रद्धेने स्वीकारावे, कारण _परिणाम_ भगवंताच्या कार्यातून होत असतो. हे चक्र संपूर्ण जाणिवेचे समजून घ्यावे, की इथून आपण विचारांच्या द्वारे संवाद सुरू करतो आणि भगवंताकडून जे सांगणे असते, ते श्रद्धेतून आपण ऐकून घेतो. त्या अर्थाने विचारांचा आणि श्रद्धेचा संवाद प्रस्थापित होऊ द्यावा लागतो आणि दोघांमुळे "जाणीव" कार्य करते.

 तसे पाहिले तर विचारही श्रद्धेतूनच येत राहतात, पण हा जाणिवेचा भाग आहे आणि शुद्ध जाणीव म्हणजे त्याच ठिकाण्यातून स्पंदने देत राहणे. त्या स्पंदनांचे रूपांतर वासना, विचार, भावना, देह, द्वैत - असे होते. रूपांतर म्हणलं, तरीही अभिप्रेत हे असते की त्यातून स्मरण बदलू नये. ते बदलते, म्हणून आपल्याला संवाद आपल्या रूपातून सुरू करून श्रद्धेशी जोडायला लागते आणि शेवटी त्यात सर्व रूप विलीन होऊ द्यावे लागते आणि आपण संपूर्ण श्रद्धा व्हावे लागते. 

 हरि ओम.

  

श्री 

 प्रत्येक विचार भगवंताचा जाणून घेण्याचा बौद्धिक अट्टाहास कष्टाला कारण होऊ शकतो. त्याच्यावर श्रद्धा ठेवावी. श्रद्धा शक्ती आहे, कार्य आहे,असणेपण आहे, निरहेतू आहे, शांत भाव आहे. त्या भावातून भगवंताशी एकरूप व्हावे. 

 जिथे परावलंबन किंव्हा द्वैताशी संबंध जोडला जातो, तिथे "दोष" किंव्हा "मर्यादा" अशी व्याख्या जाणिवेत येते. 

 जिथे भगवंताशी संबंध जोडला जातो, तिथे "श्रद्धा" अशी व्याख्या जाणिवेत येते. 

 विचारांना मर्यादा अर्थातच असतात, पण त्याने स्वतःला लेखू नये. स्वतःचे अस्तित्व श्रद्धेने आत्मसात होते, फक्त विचारातून नाही. आणि श्रद्धा संपूर्ण आत्मसात झाली, तर असे दिसून येईल की "मी/ विचार" असे काही उरत नाही किंव्हा त्याच्या आधारे काहीही मर्यादा निर्माण करून घेण्याची गरज नाही. 

 अर्थात वरील आपल्यासाठी तरीही संकल्पना आहे. ते प्रत्यक्षात सिद्ध होणे गरजेचे ठरते. त्यासाठी जागे व्हावे.

 हरि ओम.

 

 

Shree 

 And therefore there is a problem with the identification of thoughts, which is accentuated since a few centuries. As more and more premium is added onto thoughts, other dimensions of how existence happens, aren't acknowledged properly (namely the element of trust/ mystery). There is a weird definition of "control" as "imagined" by the intellect and it is a self inflicting cycle of creating anxiety/ fear/ ego. 

 We need proper acknowledgement of the fact that " imagination" is a phenomenon that has very comprehensive influences. Here again, the acknowledgement is to be realized and not subjected only as a matter of intellect alone, because there would be a risk of desperation and problem solving, if done so. 

 Therefore the intellect requires proper suspension and nurturing with trust. The intellect is not the first experience as we believe so......trust is.

 Recalling Heidegger currently.

 Hari Om.

 

 

 श्री 

 वरील लेखातून एक विषय नमूद होतो, आणि तो म्हणजे "सिद्धत्व" आणि ती होण्याची क्रिया (किंव्हा कार्य). 

 Identification म्हणजे _सिद्ध_ होण्याची क्रिया. आणि अस्तित्वातील एक गुण असा की सिद्ध होणे, म्हणजे सगुणात अवतरणे, संबंधित होणे, हालचाली करणे आणि काही कालांतराने परिवर्तित होणे. सगुणात आलो, की त्या स्तराचा प्रभाव मनावर होत राहतो आणि तसे विचार आणि भावना ध्यानी येत राहतात, ज्याच्या मागे मन जाते आणि व्यवहार करते. 

 ह्या स्तरात असे उगाचच आपल्याला वाटत राहते की मी म्हणून कोणतरी आहे, स्वतंत्र आहे, मला मन आहे आणि मी परिस्थितीशी व्यवहार करतो (थोडक्यात वेगळेपण आणि तात्पुरतेपण). हा भ्रम आहे आणि त्यामुळे भीती असते हे सांगण्यासाठी की आपण भ्रम करून घेतला आहे गोष्टींचा. 

 वास्तविक सर्व एकच असल्यामुळे, सर्व घटक, द्वैत, परिस्थिती, संबंध, क्रिया, विचार धारा आणि भाव - हे एकच असते. त्याला आपण कप्पे करत, वेगळे करत, भ्रम निर्माण करतो आणि त्यामुळे कष्टी होतो. 

 आता ह्या स्तरात आल्यामुळे त्याचे साहजिकच परिणाम होणार मनावर. त्याला भुलून न जाता आणि व्याकुळ न होता, प्रवास हाथी घ्यावा लागतो. म्हणजे भ्रम निघून जावे लागते आणि जे सत्य आहे, त्यात विलीन व्हावे लागते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 सर्व योग्य होते, ह्यावर श्रद्धा हवी आणि त्या प्रकारे ध्यानात धीमेपणा असायला हवा. आपण कोण आहोत, इथे का आलो, कसे आलो, कुठे जाणार, असे का संबंध असतात, प्रवास असा का, नाती अशी का, विचार धारा, ह्यावरून असे का संबंध प्रस्थापित होतात आणि त्रस्त करतात - ह्या सर्व प्रश्नांना धीमेपणा लागतो पचवायला आणि श्रद्धेची जरुरी पडते. 

 त्यासाठीच का होईना, नामाचे चिंतन करावे, कारण सत्य काय आहे, हे आत्मसात होईल. जाणीव शुद्ध व्हायला आणि कार्य घडायला किंव्हा ओळखायला वेळ लागतो. आपल्या हातात एवढेच आहे - की मान्य करावे की आपण अस्तित्वात आहोत आणि सर्व हालचाली भगवंताच्या शक्तीतून होत राहतात. हे मान्य झाल्यावर, असे कळून येईल की काहीही बिघडत नाही आणि उलट सत्य कबूल केल्यामुळे शांती भाव मनात संक्रांत होते.

 लोकांची वळवळ आणि अपेक्षा आणि त्यातून आपल्याला होणारा त्रास किंवा काळजी असे का असतात - माहित नाही. त्याला शांतीने सामोरे जावे. शांत राहिलात तर काहीही बिघडत नाही. उलट तेच महत्त्वाचे असते मनाला.

 हरि ओम.

 

 

 

श्री 

 प्रकरण विषय होण्याचा आणि ते सोडवत राहण्याचा आहे आणि त्यात होणाऱ्या चक्राचे कार्य. 

 अहं भाव खूप अस्थिर असतो आणि वासनेला धरून राहतो. त्यामुळे तसे स्मरण होते, धारा किंव्हा प्रवाह ध्यानात येते, तसे संबंध होतात, भाव होतो, क्रिया केली जाते, परिणाम होतो...

 हे चक्र ध्यानी आले, तर त्यातून शांतीचे संबंध प्रस्थापित करण्यात लक्ष द्यावे. इथे "मी" जे रूप झाले आहे, त्याला सर्व हा त्रास, कष्ट, चिंता येते. सगुण म्हणलं तर हे सगळ येणार. मी इथे असो, का तिथे, ह्या काळी असो का त्या काळी, मी इथे जन्म घेऊ किंव्हा तिथे - स्वभाव तोच, परिणाम तोच. 

 म्हणजे कुठेही असो, परिस्थिती कुठलीही येवो, स्वभाव आणि परिणाम तेच राहतात...

 म्हणजे कार्य भगवंताचे असते आणि ते आत्मसात होण्यासाठी शांतीचा अभ्यास हाथी घ्यावा.

 हरि ओम 

 

 

 

श्री

  श्री 

 सर्व अर्पण करावे आपुलकीने. त्यातच शांती भाव अनुभवायला मिळत असावा. शांती अनुभव जिवंत किंव्हा अस्तित्वाचे सत्य किंव्हा शुद्ध स्थिती ओळखावी, ज्यात मन विलीन होते किंव्हा शांतीचे स्पंदने आतून प्रकट होते. 

 आयुष्य जसे बघू तसे ते दिसत राहते. हातातून निसटून जाते असे बघितले, तर तेच अनुभव येत राहतील. शांतीच्या प्रश्वभूमीवरून जाणून घेतले, तर तेच अनुभवास येईल. 

 त्रास किंव्हा कष्टी होऊन काहीही उपयोगाचे नाही, कारण ती भूमिका सत्य नाही...म्हणजे त्या आसक्तीला काही अंत नाही...कारण हा सर्व प्रकार _निर्मितीचा_ असतो आणि तो भगवंताच्या इच्छेमुळे साकार होतो. 

 आपण अस्तित्वात आहोत...शक्तीने एक रूप पदार्पण केले आहे. तर ते रूप प्रयत्नाने शांतही होऊ शकते. शांत म्हणजे सत्य होणे, संपणे असा अर्थ होत नाही. 

 पहिले आपण इथे कश्यासाठी आलो आहोत, हे मान्य होऊ द्यावे. ते मान्य होणे, म्हणजे शांती संक्रांत होण्याचे पहिले पाऊल. आणि संपूर्ण विलीन होणे म्हणजे शांतीचे शेवटचे पाऊल. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 Role play. भूमिका किंव्हा रूप किंव्हा कार्याचा अर्थ किंव्हा भाव - असे आपण पदार्पण केलेले असते. त्याला भगवंताची इच्छा, असे ओळखावे. म्हणजे आपण रूप मान्य करतो आणि त्या बरोबरीने सर्व प्रवास करतो, पण हे कुणासाठी आणि कश्यासाठी करतोय, हे विसरत नाही. म्हणजे सर्व घडामोडीत किंव्हा हालचालीत किंवा परिस्थितीत, भगवंताला विसरत नाही. 

 त्यालाच सर्व ध्यानी येणाऱ्या प्रवाहाला "पाहुण्याचे" स्वरूप देणे, असे म्हणावे (Jalaluddin Rumi), किंव्हा स्थिर होणे, किंव्हा श्रद्धा वाढवणे, किंव्हा शुद्ध होणे, किंव्हा कर्तव्य करणे, किंव्हा सूक्ष्मात पदार्पण करणे, किंव्हा स्वच्छ हेतू असणे, किंव्हा सत्य ओळखणे - असे अनेक पद्धतीत स्पष्ट केलेले आढळते. 

 कदाचित सकाळची वेळ आणि रात्रीची वेळ, ही जाणीव प्रज्वलित ठेवायला उपयोगी ठरत असेल....की _पलीकडून_ कार्य होते आणि म्हणून सर्व काही गूढ असते आणि त्यावरून परिस्थितीकडे बघण्याची जाणीव शिथिल होते, अधिक स्वीकारण्याकडे प्रवृत्ती होते, सिद्ध करण्याची धडपड नसते, वगैरे. 

 जसा दिवस पुढे गेल्या सारखा वाटतो, तेव्हा इतर प्रवृत्तीत मन गुंतायला लागते आणि निर्माण केलेल्या परिस्थितीत आपण मग्न होतो आणि त्या परिणामांना सामोरे जावे लागते. हे चक्र दररोज चालू राहते. 

 तेच चक्र शिथिल करण्यासाठी किंव्हा श्रद्धा वाढवण्यासाठी भगवंताचे चिंतन सतत चालू ठेवायला लागते. लक्ष नामस्मरणाकडे द्यावे दृश्यात वावरत राहताना. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 आपण अस्तित्व आहोत, त्या शक्तीचे कार्य आहोत. म्हणून त्या कार्याचा एक परिणाम म्हणजे रूप आणि अनुभव संक्रांत होत राहणे, प्रवाह जाणवणे आणि प्रवास असणे - असे ध्यानात येणे आले. प्रवासात बऱ्याच गोष्टींना सामोरे जाणे भाग पडते - जसे की प्रश्न, अर्थ, परिस्थिती, शोध, घटक, नाती, व्यवहार, निश्चय, हालचाली, वगैरे. 

 हाच मार्ग असतो शांत होण्याचा, म्हणून जे येत राहते, ते येऊ द्यावे, कर्तव्य करावे आणि श्रद्धेने फळ स्वीकारावे. हा भाव आत्मसात होणे गरजेचा असतो. तो भाव होण्यासाठी प्रवास ध्यानी येतो.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 विचारातून कार्यही होऊ शकते (रेष किंव्हा संबंध किंव्हा हालचाली करणे) किंव्हा त्यातून स्वतःच्या प्रवाहावरही प्रकाश पाडू शकते. दोघांवर असीम श्रद्धा लागते आणि दोघांवर उगाचच शंका घेऊन उपयोगाचे ठरत नाही. शंका घ्यावी तर योग्य मार्गावर जाण्यासाठी आणि त्यासाठीच शंकेचे स्थान आहे, हे ध्यानात येऊ द्यावे. 

 सत्य गवसण्यासाठी शंका असते. ती स्वतःला बेचैन करू शकते, पण तो शंकेचा स्वभाव झाला, आणि कुठल्याही स्वभावाचे मूळ भगवंताकडे नेते, म्हणजे तो स्वभाव शांत होण्यासाठी भगवंताच्या कार्याचे ध्येय मनात आणावे लागते. 

 योग्य मार्गाच्या परिणामांवर श्रद्धा ठेवावी. सैय्यम ठेवावा आणि शांत रहावे. आपण भगवंतासाठीच आहोत.

 हरि ओम.

श्री

 श्री 

 स्वतःशी संवाद शांतीच्या ठिकाणी साधावे, असे वाटते. किंव्हा जेव्हा केव्हा शांत वाटते, तेव्हा खरे आतल्या आत संवाद होत असते किंव्हा संबंध जोडले जात असते, असे ओळखावे. 

 कधी कधी विचारही त्या शांतीतून खूप दूर आणतात, त्यात गुंतल्यामुळे, आणि इतर भावन मिळाल्यामुळे. गती, घटक, रूप, हालचाली - सर्व गोष्टी शांती भावनेतून दूर आणतात, बहिर्मुख करतात आणि तसा स्वभाव बनवतात. 

 म्हणून परिस्थिती जरी असली, तरीही शांती अनुभवणे मोलाचे ठरत असावे. त्यात स्थिर व्हावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 शांती येऊ द्यावी लागते...ओरबाडून, मुद्दामून एक वेगळे संबंध निर्माण होतात, ज्यामुळे शांती गवसणे कठीण जाते. शांती वस्तू नाही जी मिळवायची असते - ती मनाची स्थिती व्हायला लागते. 

 स्वतःचा संपूर्ण स्वीकार होणे, मनाचा स्वीकार होणे, शक्तीचा स्वीकार होणे - हे त्यातील महत्वाच्या गोष्टी असावेत. स्वतःचा स्वीकार म्हणजेच कार्याचा स्वीकार, भगवंताचा स्वीकार. मी आणि भगवंत वेगळे नाही. मी भगवंताकडून येतो, म्हणून सतत संबंधित असतो. भगवंताचे कार्य माझ्या आकलनाच्या पलीकडे असते, म्हणून दृश्यात होणाऱ्या सर्व हालचालींचे मूळ कारण *तो* असतो, म्हणून ते योग्यच होणार. 

 हे, आपण शांत जसे होऊ, तसे वरील अनुभव ओळखला जाऊ शकतो. 

 हरि ओम. 

 

श्री 

 अस्तित्वाच्या कार्यात आपण वावरतो, गतिमान होतो, संबंधित राहतो. वावर म्हणा किंवा संबंधांचे स्थान म्हणा - ते भगवंताच्या शक्तीतून आले असते. ती शक्ती एक, सूक्ष्म, शांत असते जिच्यातून हे अनेकपणाचे कार्य होते. 

 इथे *कार्य* देखील गूढ भाव आहे, ज्यात इच्छा, कारण, अनंत व्याख्या, निरहेतू, स्थिर भाव, असणेपण - हे सारे अर्थ त्यात सामील आहे. 

 म्हणून कसलीही परिस्थिती असली आणि मनोरचना असली, ती भगवंताच्या इच्छेमुळे आलेली असते, त्या कार्यामुळे प्रस्थापित झाली असते. जीवाला हे आत्मसात व्हावे लागते आणि जीवाने ते dnyan स्वतःचे रूप विलीन करून ते ध्यानी आणावे. 

 बुद्धी आणि भावनेला भगवंताच्या शक्तीने चालना दिलेली असते आणि त्या प्रभावाखाली सर्व व्यवहार होत असतात. आपण ह्यात स्थिर व्हावे आणि भगवंताशी शुद्ध संबंध जोडावे. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 शांत व्हावे. बुद्धीने किंव्हा भावनेने काळजी करू नये आणि जी वासना असेल, तो विषय म्हणून बघू नये. हे भगवंताचे कार्य आहे, म्हणून सर्व रूप त्याला अर्पण करावे, तशी जाणीव होऊ द्यावी. आपण त्याच्या अस्तित्वात वावरत असतो, म्हणून त्याच्या इच्छेने सर्व व्यवहार होत राहतात. हे ध्यानी ठेवणे, म्हणजे कर्तव्य करत रहावे आणि शांत रहावे. 

 कल्पना आणि सत्य वेगळे असतात. कल्पना सत्यात निर्माण होते, म्हणून त्या कल्पनेचा स्वभाव (गुण धर्म) असतो आणि परिणाम असतो. म्हणून हे जाणून घ्यावे की कल्पनेच्या संपूर्ण आहारे असणे उचित ठरत नाही. त्याच्या पलीकडे किंव्हा त्याचा बरोबरीने श्रद्धेचे स्थान मान्य करावे लागते आणि ते प्रत्यक्षात आणावे लागते. 

 इथे अस्तित्वाचे सत्यपण श्रद्धेनेच कळू शकेल.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 स्वतःला माफ करणे आणि संपूर्ण स्वीकारणे गूढ भावनेच्या जाणिवेतून, हे खूप महत्वाचे असते. ही क्रिया सातत्याने करावी. 

 विचारांचा प्रभाव चक्राच्या द्वारे कसा होतो, हे गूढ असते, म्हणून संपूर्ण परिस्थितीचे आकलन होणे अवघड असते. अशा प्रसंगी आपण निर्णय देतो आणि त्यावरून फळे भोगतो. दुसरी गोष्ट अशी की त्या वेळेला जे कृती घडणार, ते घडणार...नंतर त्यावरून स्वतःला दोष देण्यात काहीही तथ्य नाही (किंव्हा गरजेचे नसते). ज्या पद्धतीने व्यवहार घडायचे असते, ते अपरिहार्य असते. This is all about acceptance. 

 ह्यावरून असे ओळखावे की कर्तव्य करावे, प्रयत्न करावे, श्रद्धा ठेवावी आणि तिथे स्वतःची जबाबदारी संपलेली असते. त्यातून जाणीव शुद्ध होते (हा गूढ भाग आहे) आणि शांती अनुभवायला मिळते.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अनुभव अस्थिर असते स्वभावाने. अस्थिरतेमुळे ज्या भावना निर्माण होत राहतात, त्यामुळे सिद्ध होण्याचा प्रयत्न जीव करतो. अस्थिरतेचे मूळ भगवंताच्या कार्यात असते, ज्यामुळे जीवाची निर्मिती होते आणि अनुभव प्रवाह सारखे येत राहतात. 

 तो प्रवाह शांतीने आत्मसात होऊ द्यावे आणि सत्य ओळखावे, जाणीव शुद्ध होऊ द्यावी. कशानेही आपले अस्तित्व सिद्ध होत नसते - म्हणजे सत्यता सिद्ध होण्याच्या किंव्हा निर्माण होण्याच्या पलीकडे असते. म्हणून तशी जाणीव होऊ द्यावी आणि प्रपंचाच्या व्यवहारात व्याकुळ होऊ नये. सर्व भगवंत करतो. 

 हरि ओम.

 

 Shree 

 I don't know why a doubt exists in my mind and doubt can only be surrendered to God, my mind can't "solve" it.... _it is not meant to be treated as something to get solved_. 

 So is with life's flows and subsequent perceptions. Those aren't meant to be solved for achieving something. The flow is to get digested peacefully. 

 Hari Om.

 

 Shree 

 There's no need of any justification of even internal state of mind. Justification means separation from Truth. Therefore as one is Truth, there's no one else to justify to! 

 Hari Om.

 

 श्री 

 लोकं त्यांची व्याकुळता किंव्हा भीती कधी सांगतील किंव्हा नम्रपणे दर्शवतील, ह्याची आपण अपेक्षा करू शकत नाही. ते जर सांगितले तर आपण सर्व एक आहोत हे मान्य होईल. विषयात दंग असतात, त्यातून मनाची व्याकुळता कळते...फक्त त्यांची वावरण्याची पद्धत आपल्या बरोबर खूप त्रास निर्माण करू शकते स्वतः मध्ये...जे आपल्याला नको असते. इथे दोघांच्या भीतीमुळे असे काहीसे होते स्वतः मध्ये. आणि ते आपण सांगितल्यावर, भीतीचे आकलन झाल्यावर, ते सोडवता येऊ शकते, अशी अपेक्षा आपल्याकडून बाळगली जाते. पण असे करून देखील, दुःख नाहीसे होते का संपूर्णपणे?!

 ह्या व्यवहाराला सोडवण्याच्या दृष्टीने न बघता, से काय आहे, हे जाणून घेण्याचा प्रयत्न करावा. निश्चित त्यात सैय्यम, श्रद्धा स्थिरता लागेल. त्यात आणखीन गोष्टी घडत राहतील आणि सर्वांना सामोरे जाणे भाग पडेल.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 काही विचार...

 व्ययक्तिक अर्थ आणि सत्य किंवा सामूहिक अर्थ किंव्हा अनुभव वेगळा असतो. एका क्षणात दोघांचेही मिश्रण असते पण कुठल्यातरी ठिकाणी जास्त झुकतं माप असते आणि त्यावरून अनुभवाचे रूप येत राहते. आयुष्यात निर्णय आपल्याला घ्यायचा आहे की माप योग्य ठिकाणी कुठे समजावे? 

 आसक्ती मध्ये गुंतून राहण्याचे कारण गूढ असते, हे मान्य आहे. तरीही त्या परिस्थितीत आसक्ती कमी होण्याचे *प्रयत्न* हाथी घेणे जरुरीचे वाटायला हवे. सुरुवात आणि शेवट परिस्थितीची जरी माहिती येत नसली, तरीही भगवंताचे दर्शन किंव्हा शांती भाव गवसू शकतो आपण. हीच श्रद्धेची शक्ती समजावी. 

 कार्य सर्व स्तरात असतेच असते. आपण चांगले विचार, भावना, कर्म करत राहावे. त्याचा योग्य परिणाम कळत आणि नकळत सगळ्या स्तरांमध्ये होतो. 

 कार्य होण्याचे कारण दृश्य जग नसावे. कार्य करणे हे जीवाने केले पाहिजे.  

 दृश्यात सबंध कुठल्याही रूपात वाटले, तरीही ते शांत होऊ शकते. स्पष्टीकरण, मतभेद, सिद्धता - ह्या कुठल्याही गोष्टीत गुंतू नये. ते अक्षरशः व्यर्थ असतात शांती गवसण्यासाठी. ह्यातील काहीही केले नाही, तरीही काहीही बिघडत नाही. 

 शिक्षक मुलांना उगीचच नावे ठेवतात की मुलांचे लक्ष नसते आणि ते फाजिल गोष्टीत, म्हणजे ज्या दीडदमडीच्या असतील, त्यात फुकट वेळ घालवत राहतात आणि त्यातच गुंतून स्वतःची सार्थकता मानतात. मग इतर मोठे लोकं वेगळे काय करतात?!! आपणही तेच करतो. कुठल्यातरी फडतुस गोष्टीत वासना, विचार, भावना गुंतून ठेवतो ज्यामुळे सुख आणि दुःख भोगत राहतो! राग आला, म्हणजे समजावे की मन कमकुवत आहे आणि अजून ते विशाल व्हायचे आहे. अनुभवांचे प्रयोजन स्वतःला आरसा दाखवण्यासाठी पाठवले गेले आहेत. 

 वस्तूंशी ज्या पद्धतीने संबंध जोडतो, त्या पद्धतीने वेगळ्या रूपात किंव्हा आकार घेऊन तीच गोष्ट जीवनात येते. म्हणजे आज जे काही अनुभवत आहे, त्याचे बीज किंव्हा संबंध किंव्हा वासना खूप आधी पेरल्या गेलेल्या असतात. म्हणून परिस्थितीला आपण देणे लागतो. ते द्यावे आणि हिशोब चुकता करावा. ह्यातून शांती गवसते.

 हरि ओम.