श्री

  श्री 

 आपण - विचार किंव्हा विचारांमुळे झालेला स्वभाव - हे *नसतो*. आपण विचारातून _ठरत_ नसतो, नाही की कुठलेही हालचाल किंव्हा दृश्य जगातील कुठलेही घटक. म्हणजे अनुभव आणि जगणे आणि शांत भाव - हे विचारांनी सिद्ध होत नाही. 

 विचार वापरून _सिद्ध_ होण्याची एक पद्धत असते. सिद्ध म्हणजे शक्तीचे एका पद्धतीने वावर आणि त्यावरून होणाऱ्या हालचाली. हालचाली फक्त आकाराचे नसून, तर ते विचारांचेही असतात किंव्हा सूक्ष्मातही असतात. सर्व सृष्टी सिद्ध होण्याच्या मागे असते. पण असा कधीतरी विचार येतो की सिद्ध होण्यातून समाधान प्राप्त होत नाही... थोडक्यात सिद्ध होणे आणि समाधान - ह्या भिन्न गोष्टी आहेत आणि सिद्ध होण्याची प्रवृत्ती शिथिल झाली की समाधान गवसते! 

 अजब आहे. सर्व गुंतून राहण्याचा हेतू सिद्ध होण्यासाठी असतो, पण समाधान काही गवसत नाही!  जेव्हा "त्याग" होतो, तेव्हा समाधान गवसते...

 आपण स्वतः सिद्ध आणि समाधानी आहोत. हेच जाणून घ्यायचे असते.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 वेगळेपणातून, तात्पुरत्या भावना ह्यातून, कप्प्यातून, अनेकातून व्यवहार होत राहताना जाणवतात. इथे व्यवहार म्हणजे हालचालही म्हणून शकतो. व्यवहारासाठी हे सर्व पाहिजे, अशी आपली मनोधारणा झाली आहे, कारण त्यातून सिद्ध होण्याची अपेक्षा असते.

 प्रकरण असे आहे की व्यवहार झाल्यावरही सिद्धत्व संपूर्ण येत नाही किंव्हा शांत होत नाही....उलट अजून काही पुढे असण्याचे खुणावत बसते. तात्पर्य असे, की व्यवहारातून शांती येणे अवघड. त्यासाठी मनाने दाखवलेला सिद्ध होण्याचा मार्ग सोडावा लागतो. इथे मन असे समजून घेते की सिद्धत्व काहीतरी परावलंबित क्रिया करूनच येणार. पण सत्य तसे नाही. 

 प्रवाहातून तात्पुरतेपण वाटून घेतले, तर पूर्णत्व काहीतरी करून किंव्हा भरून किंव्हा वगळून येणे अवघड आहे. प्रवाह कसा होतो, हे पाहिले पचनी होणे गरजेचे असते आणि प्रवाहातून _मी_, ही संकल्पना, आधारलेली नसते, हे ही आत्मसात होणे गरजेचे असते. 

 तसे आत्मसात झाले, की शांती भाव प्रस्थापित होतो. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 अस्तित्व स्वीकारावे लागते - म्हणजे त्याला बुद्धीच्या भाषेत न बघता "ते आहेच" असे मान्य करावे लागते. म्हणजे सुरुवात आणि शेवट अश्या चष्म्यातून बघण्याच्या _पलीकडे_ ते आत्मसात व्हावे लागते. त्यासाठी बुद्धी शांत होणे गरजेचे असते किंव्हा श्रद्धा वाढत राहणे. म्हणून अंतर्मुख होण्याचा मार्ग स्वीकारावा लागतो. 

 कुठल्याही परिस्थितीची आसक्ती कुठून येते - हे उत्तर मिळणे बुद्धीला अवघड असते. म्हणून बुद्धी त्या प्रश्नाचा "विषय" करते आणि ते उत्तर मिळण्यासाठी गुंतून राहते. त्यातून जे पदरी येते, ते म्हणजे कष्ट, व्याकुळता, बेचैनी, चिंता, काळजी, वगैरे. म्हणजे थोडक्यात ज्या पद्धतीने उत्तर संपादन करण्याचा प्रयत्न बुद्धी करते, त्यातून शांती भाव किंव्हा समाधान मिळणे कठीण. 

 कुठल्या शोधात माणूस असतो? पूर्णत्व. किंव्हा समाधान किंव्हा शांती. ती जाणीव का येते? कारण कार्यातून एक वेगळेपण,  तात्पुरतेपण, अपुरेपण भाव ध्यानात वावरत असतो आणि व्यवहार करायला परावृत्त करतो. 

 सत्य जाणून घ्यायचे असेल, तर असे की सर्वांच्या मुळाशी भगवंत शक्तीचे कार्य ओळखावे. ते कार्य म्हणजे सूक्ष्म, शुद्ध, विशाल, स्थिर, कायम असे असते. ते ओळखण्यासाठी स्वतः आपण विलीन होणे गरजेचे ठरते. 

 ते होण्यासाठी _प्रवास_ असतो, जो सामोरे जायला लागतो. श्रद्धेने तो प्रवास घ्यावा आणि शांत व्हावे.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 चिंतन करावे. म्हणजे आसक्ती का येते, कशी येते, कुठून येते, हे ओळखावे शांतपणे. आसक्ती हा विषय नसून, तो स्वभाव आहे जो कार्यातून होतो. म्हणून त्या कार्याला आत्मसात करून विषय विलीन करावे किंवा आसक्ती शिथिल होऊ द्यावी. 

 कुणाचाही स्वभाव किंव्हा त्यावरून हेतू व्ययक्तिक मानू नये. स्वभाव ना आपला असतो ना त्याचा - कार्य घडतं. ही जाणीव खोलवर गेली, की शांती प्रस्थापित होते. कार्याचे प्रयोजन भगवंताच्या इच्छेने साकार होते, म्हणून ते स्वीकारावे लागते शांतीने. 

 हरि ओम.

 

  श्री 

 भगवंत एक सत्य अस्तित्वात असणारा अनुभव ठरतो. सामान्य जाणिवेत अनुभवाला काही क्रिया लागतात - साखळी, स्तर, संबंध, दृश्य, परिस्थिती, हालचाली, बदल, भाव, घटक, रूप, आकार, वगैरे. त्यात सर्वांगीण कार्यातून अनुभव येतो आणि तो येत असताना, त्याचा परिणाम म्हणजे "मी" होतो किंव्हा सत्यापासून वेगळे स्मरण होते, ज्याला जीव खूप आसक्ती ठेवतो...इतकी की ती त्याच्या अस्तित्वाची ओळख ठरते. 

 आपले असणे, जगणे, वावरणे, निघून जाणे - हे सर्व त्या अनुभवात बसते. प्रकार काय आहे, तो जरी ओळखता आला, तरी योग्य दिशेला प्रवास ध्यानी यायला सुरुवात होते. म्हणजे दृश्यात स्वतःचे वर्तन योग्य कसे ठेवावे, हा विचार यायला सुरू होतो. Critical thinking (which includes doubt, speculation, dilemma, decision and trust). 

 विघटित मार्गातून - किंव्हा बुद्धीच्या शक्तीतून - कितीही पर्याय शोधण्याचे प्रयत्न केले किंव्हा सिद्ध होण्याचा आटापिटा केला - तरीही सत्य (आणि त्या शोधातील स्थित होणारे तात्पुरतेपणाचे प्रश्न) झाकले जाऊ शकत नाही. म्हणजे थोडक्यात सर्व द्वैत जगाचा आधार किंव्हा निर्माता भगवंत आहे.

 अश्या प्रकारे सिद्ध होत राहण्याचा विचार फाउल पडतो आणि आपल्याच अपुरेपणाची जाणीव तशीच राहते. दुसऱ्या शब्दात ह्याला "वासनेत सतत गुंतून राहणे" असेही म्हणतात. 

 त्यागाचा भाव आत्मसात झाल्याशिवाय वरील प्रकारातून मुक्तता नाही. अहं भाव का असतो, हे गूढ रहस्य आहे. ते भगवंताच्या चिंतनातून शांत होते आणि भगवंताचे अस्तित्व स्थित होते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 मी म्हणजे कोण आणि कुठून येतो, ह्यासाठी संपूर्ण स्वतःला भगवंताच्या शक्तित विलीन करावे. काहीही बिघडणार नाही त्यांनी. उलट शांती लाभेल. 

 प्रत्येकजण सत्य त्याच्या त्याच्या रूपातून आत्मसात करतो. अर्थात आत्मसात होण्याच्या क्रियेत रूपात _परिवर्तन_ होऊन विलीन होणे अभिप्रेत आहे. परिवर्तन सर्वांगीण क्रिया आहे, ज्यात योग्य वेळ द्यावा लागतो आणि "योग्य वेळ किती" हे भगवंत ठरवतो. म्हणून त्याला शरण जावे.  

 जेवढे जीव, तेवढ्या वाटा आहेत सत्यात विलीन व्हायला. म्हणजे ह्या अर्थाने सत्य अधिक किंव्हा सर्वात श्रेष्ठ आहे आणि स्वतः सिद्ध आहे - बाकी सारे रूप त्याच्यातून आलेले असल्यामुळे निमित्त ठरतात. 

 प्रत्येकाचे रूप संधी आणि मर्यादा देत राहील. म्हणून चिंतन सतत सुरू ठेवावे, म्हणजे दोघांचाही समतोल गाठता येऊ शकते. 

 इथे लोकं खूप अधीर असतात सत्य आत्मसात होण्यात. अधीर होणे, हे तर सर्व स्तरात दिसून येते, पण ह्याने समाधान गवसणे कठीण. पटकन काही करणे, ह्यात अभिप्रेत नाही. प्रयत्न हवा निश्चित, पण फळ देणारा तो ठरवतो. म्हणून विवेक बुद्धी वापरणे गरजेचे ठरते आणि अर्थातच श्रद्धेचा परिणाम स्वीकारत राहायला लागते.

 श्रद्धेचा परिणाम स्वीकारत राहताना दुःख होईल - pain is inevitable - पण त्यात गुंतून राहण्याचा स्वभाव शिथिल होईल - suffering is optional/ a matter of choice.

 म्हणून दुःख, ह्याला, शांतीने स्वीकारावे. 

 इथे असेही दिसून येते की विचार _साखळी_ दर्शवते. निर्णय हा आहे, की त्या साखळीत गुंतावे की गरज नाही? 

 हरि ओम.

 

 

श्री

 श्री 

 विवेक बुद्धी आणि पलीकडील असणाऱ्या अनुभवाची जोड लागते. दोन्ही अनुभव एकमेकांना पूरक ठरत असतात, म्हणून विचारांनी जेवढं जमेल तेवढं प्रयत्न करावे आणि प्रयत्न करण्याचे फळ किंव्हा परिणाम श्रद्धेने स्वीकारावे, कारण _परिणाम_ भगवंताच्या कार्यातून होत असतो. हे चक्र संपूर्ण जाणिवेचे समजून घ्यावे, की इथून आपण विचारांच्या द्वारे संवाद सुरू करतो आणि भगवंताकडून जे सांगणे असते, ते श्रद्धेतून आपण ऐकून घेतो. त्या अर्थाने विचारांचा आणि श्रद्धेचा संवाद प्रस्थापित होऊ द्यावा लागतो आणि दोघांमुळे "जाणीव" कार्य करते.

 तसे पाहिले तर विचारही श्रद्धेतूनच येत राहतात, पण हा जाणिवेचा भाग आहे आणि शुद्ध जाणीव म्हणजे त्याच ठिकाण्यातून स्पंदने देत राहणे. त्या स्पंदनांचे रूपांतर वासना, विचार, भावना, देह, द्वैत - असे होते. रूपांतर म्हणलं, तरीही अभिप्रेत हे असते की त्यातून स्मरण बदलू नये. ते बदलते, म्हणून आपल्याला संवाद आपल्या रूपातून सुरू करून श्रद्धेशी जोडायला लागते आणि शेवटी त्यात सर्व रूप विलीन होऊ द्यावे लागते आणि आपण संपूर्ण श्रद्धा व्हावे लागते. 

 हरि ओम.

  

श्री 

 प्रत्येक विचार भगवंताचा जाणून घेण्याचा बौद्धिक अट्टाहास कष्टाला कारण होऊ शकतो. त्याच्यावर श्रद्धा ठेवावी. श्रद्धा शक्ती आहे, कार्य आहे,असणेपण आहे, निरहेतू आहे, शांत भाव आहे. त्या भावातून भगवंताशी एकरूप व्हावे. 

 जिथे परावलंबन किंव्हा द्वैताशी संबंध जोडला जातो, तिथे "दोष" किंव्हा "मर्यादा" अशी व्याख्या जाणिवेत येते. 

 जिथे भगवंताशी संबंध जोडला जातो, तिथे "श्रद्धा" अशी व्याख्या जाणिवेत येते. 

 विचारांना मर्यादा अर्थातच असतात, पण त्याने स्वतःला लेखू नये. स्वतःचे अस्तित्व श्रद्धेने आत्मसात होते, फक्त विचारातून नाही. आणि श्रद्धा संपूर्ण आत्मसात झाली, तर असे दिसून येईल की "मी/ विचार" असे काही उरत नाही किंव्हा त्याच्या आधारे काहीही मर्यादा निर्माण करून घेण्याची गरज नाही. 

 अर्थात वरील आपल्यासाठी तरीही संकल्पना आहे. ते प्रत्यक्षात सिद्ध होणे गरजेचे ठरते. त्यासाठी जागे व्हावे.

 हरि ओम.

 

 

Shree 

 And therefore there is a problem with the identification of thoughts, which is accentuated since a few centuries. As more and more premium is added onto thoughts, other dimensions of how existence happens, aren't acknowledged properly (namely the element of trust/ mystery). There is a weird definition of "control" as "imagined" by the intellect and it is a self inflicting cycle of creating anxiety/ fear/ ego. 

 We need proper acknowledgement of the fact that " imagination" is a phenomenon that has very comprehensive influences. Here again, the acknowledgement is to be realized and not subjected only as a matter of intellect alone, because there would be a risk of desperation and problem solving, if done so. 

 Therefore the intellect requires proper suspension and nurturing with trust. The intellect is not the first experience as we believe so......trust is.

 Recalling Heidegger currently.

 Hari Om.

 

 

 श्री 

 वरील लेखातून एक विषय नमूद होतो, आणि तो म्हणजे "सिद्धत्व" आणि ती होण्याची क्रिया (किंव्हा कार्य). 

 Identification म्हणजे _सिद्ध_ होण्याची क्रिया. आणि अस्तित्वातील एक गुण असा की सिद्ध होणे, म्हणजे सगुणात अवतरणे, संबंधित होणे, हालचाली करणे आणि काही कालांतराने परिवर्तित होणे. सगुणात आलो, की त्या स्तराचा प्रभाव मनावर होत राहतो आणि तसे विचार आणि भावना ध्यानी येत राहतात, ज्याच्या मागे मन जाते आणि व्यवहार करते. 

 ह्या स्तरात असे उगाचच आपल्याला वाटत राहते की मी म्हणून कोणतरी आहे, स्वतंत्र आहे, मला मन आहे आणि मी परिस्थितीशी व्यवहार करतो (थोडक्यात वेगळेपण आणि तात्पुरतेपण). हा भ्रम आहे आणि त्यामुळे भीती असते हे सांगण्यासाठी की आपण भ्रम करून घेतला आहे गोष्टींचा. 

 वास्तविक सर्व एकच असल्यामुळे, सर्व घटक, द्वैत, परिस्थिती, संबंध, क्रिया, विचार धारा आणि भाव - हे एकच असते. त्याला आपण कप्पे करत, वेगळे करत, भ्रम निर्माण करतो आणि त्यामुळे कष्टी होतो. 

 आता ह्या स्तरात आल्यामुळे त्याचे साहजिकच परिणाम होणार मनावर. त्याला भुलून न जाता आणि व्याकुळ न होता, प्रवास हाथी घ्यावा लागतो. म्हणजे भ्रम निघून जावे लागते आणि जे सत्य आहे, त्यात विलीन व्हावे लागते. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 सर्व योग्य होते, ह्यावर श्रद्धा हवी आणि त्या प्रकारे ध्यानात धीमेपणा असायला हवा. आपण कोण आहोत, इथे का आलो, कसे आलो, कुठे जाणार, असे का संबंध असतात, प्रवास असा का, नाती अशी का, विचार धारा, ह्यावरून असे का संबंध प्रस्थापित होतात आणि त्रस्त करतात - ह्या सर्व प्रश्नांना धीमेपणा लागतो पचवायला आणि श्रद्धेची जरुरी पडते. 

 त्यासाठीच का होईना, नामाचे चिंतन करावे, कारण सत्य काय आहे, हे आत्मसात होईल. जाणीव शुद्ध व्हायला आणि कार्य घडायला किंव्हा ओळखायला वेळ लागतो. आपल्या हातात एवढेच आहे - की मान्य करावे की आपण अस्तित्वात आहोत आणि सर्व हालचाली भगवंताच्या शक्तीतून होत राहतात. हे मान्य झाल्यावर, असे कळून येईल की काहीही बिघडत नाही आणि उलट सत्य कबूल केल्यामुळे शांती भाव मनात संक्रांत होते.

 लोकांची वळवळ आणि अपेक्षा आणि त्यातून आपल्याला होणारा त्रास किंवा काळजी असे का असतात - माहित नाही. त्याला शांतीने सामोरे जावे. शांत राहिलात तर काहीही बिघडत नाही. उलट तेच महत्त्वाचे असते मनाला.

 हरि ओम.

 

 

 

श्री 

 प्रकरण विषय होण्याचा आणि ते सोडवत राहण्याचा आहे आणि त्यात होणाऱ्या चक्राचे कार्य. 

 अहं भाव खूप अस्थिर असतो आणि वासनेला धरून राहतो. त्यामुळे तसे स्मरण होते, धारा किंव्हा प्रवाह ध्यानात येते, तसे संबंध होतात, भाव होतो, क्रिया केली जाते, परिणाम होतो...

 हे चक्र ध्यानी आले, तर त्यातून शांतीचे संबंध प्रस्थापित करण्यात लक्ष द्यावे. इथे "मी" जे रूप झाले आहे, त्याला सर्व हा त्रास, कष्ट, चिंता येते. सगुण म्हणलं तर हे सगळ येणार. मी इथे असो, का तिथे, ह्या काळी असो का त्या काळी, मी इथे जन्म घेऊ किंव्हा तिथे - स्वभाव तोच, परिणाम तोच. 

 म्हणजे कुठेही असो, परिस्थिती कुठलीही येवो, स्वभाव आणि परिणाम तेच राहतात...

 म्हणजे कार्य भगवंताचे असते आणि ते आत्मसात होण्यासाठी शांतीचा अभ्यास हाथी घ्यावा.

 हरि ओम 

 

 

 

श्री

  श्री 

 सर्व अर्पण करावे आपुलकीने. त्यातच शांती भाव अनुभवायला मिळत असावा. शांती अनुभव जिवंत किंव्हा अस्तित्वाचे सत्य किंव्हा शुद्ध स्थिती ओळखावी, ज्यात मन विलीन होते किंव्हा शांतीचे स्पंदने आतून प्रकट होते. 

 आयुष्य जसे बघू तसे ते दिसत राहते. हातातून निसटून जाते असे बघितले, तर तेच अनुभव येत राहतील. शांतीच्या प्रश्वभूमीवरून जाणून घेतले, तर तेच अनुभवास येईल. 

 त्रास किंव्हा कष्टी होऊन काहीही उपयोगाचे नाही, कारण ती भूमिका सत्य नाही...म्हणजे त्या आसक्तीला काही अंत नाही...कारण हा सर्व प्रकार _निर्मितीचा_ असतो आणि तो भगवंताच्या इच्छेमुळे साकार होतो. 

 आपण अस्तित्वात आहोत...शक्तीने एक रूप पदार्पण केले आहे. तर ते रूप प्रयत्नाने शांतही होऊ शकते. शांत म्हणजे सत्य होणे, संपणे असा अर्थ होत नाही. 

 पहिले आपण इथे कश्यासाठी आलो आहोत, हे मान्य होऊ द्यावे. ते मान्य होणे, म्हणजे शांती संक्रांत होण्याचे पहिले पाऊल. आणि संपूर्ण विलीन होणे म्हणजे शांतीचे शेवटचे पाऊल. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 Role play. भूमिका किंव्हा रूप किंव्हा कार्याचा अर्थ किंव्हा भाव - असे आपण पदार्पण केलेले असते. त्याला भगवंताची इच्छा, असे ओळखावे. म्हणजे आपण रूप मान्य करतो आणि त्या बरोबरीने सर्व प्रवास करतो, पण हे कुणासाठी आणि कश्यासाठी करतोय, हे विसरत नाही. म्हणजे सर्व घडामोडीत किंव्हा हालचालीत किंवा परिस्थितीत, भगवंताला विसरत नाही. 

 त्यालाच सर्व ध्यानी येणाऱ्या प्रवाहाला "पाहुण्याचे" स्वरूप देणे, असे म्हणावे (Jalaluddin Rumi), किंव्हा स्थिर होणे, किंव्हा श्रद्धा वाढवणे, किंव्हा शुद्ध होणे, किंव्हा कर्तव्य करणे, किंव्हा सूक्ष्मात पदार्पण करणे, किंव्हा स्वच्छ हेतू असणे, किंव्हा सत्य ओळखणे - असे अनेक पद्धतीत स्पष्ट केलेले आढळते. 

 कदाचित सकाळची वेळ आणि रात्रीची वेळ, ही जाणीव प्रज्वलित ठेवायला उपयोगी ठरत असेल....की _पलीकडून_ कार्य होते आणि म्हणून सर्व काही गूढ असते आणि त्यावरून परिस्थितीकडे बघण्याची जाणीव शिथिल होते, अधिक स्वीकारण्याकडे प्रवृत्ती होते, सिद्ध करण्याची धडपड नसते, वगैरे. 

 जसा दिवस पुढे गेल्या सारखा वाटतो, तेव्हा इतर प्रवृत्तीत मन गुंतायला लागते आणि निर्माण केलेल्या परिस्थितीत आपण मग्न होतो आणि त्या परिणामांना सामोरे जावे लागते. हे चक्र दररोज चालू राहते. 

 तेच चक्र शिथिल करण्यासाठी किंव्हा श्रद्धा वाढवण्यासाठी भगवंताचे चिंतन सतत चालू ठेवायला लागते. लक्ष नामस्मरणाकडे द्यावे दृश्यात वावरत राहताना. 

 हरि ओम.

 

 श्री 

 आपण अस्तित्व आहोत, त्या शक्तीचे कार्य आहोत. म्हणून त्या कार्याचा एक परिणाम म्हणजे रूप आणि अनुभव संक्रांत होत राहणे, प्रवाह जाणवणे आणि प्रवास असणे - असे ध्यानात येणे आले. प्रवासात बऱ्याच गोष्टींना सामोरे जाणे भाग पडते - जसे की प्रश्न, अर्थ, परिस्थिती, शोध, घटक, नाती, व्यवहार, निश्चय, हालचाली, वगैरे. 

 हाच मार्ग असतो शांत होण्याचा, म्हणून जे येत राहते, ते येऊ द्यावे, कर्तव्य करावे आणि श्रद्धेने फळ स्वीकारावे. हा भाव आत्मसात होणे गरजेचा असतो. तो भाव होण्यासाठी प्रवास ध्यानी येतो.

 हरि ओम.

 

 श्री 

 विचारातून कार्यही होऊ शकते (रेष किंव्हा संबंध किंव्हा हालचाली करणे) किंव्हा त्यातून स्वतःच्या प्रवाहावरही प्रकाश पाडू शकते. दोघांवर असीम श्रद्धा लागते आणि दोघांवर उगाचच शंका घेऊन उपयोगाचे ठरत नाही. शंका घ्यावी तर योग्य मार्गावर जाण्यासाठी आणि त्यासाठीच शंकेचे स्थान आहे, हे ध्यानात येऊ द्यावे. 

 सत्य गवसण्यासाठी शंका असते. ती स्वतःला बेचैन करू शकते, पण तो शंकेचा स्वभाव झाला, आणि कुठल्याही स्वभावाचे मूळ भगवंताकडे नेते, म्हणजे तो स्वभाव शांत होण्यासाठी भगवंताच्या कार्याचे ध्येय मनात आणावे लागते. 

 योग्य मार्गाच्या परिणामांवर श्रद्धा ठेवावी. सैय्यम ठेवावा आणि शांत रहावे. आपण भगवंतासाठीच आहोत.

 हरि ओम.