Shree

Shree 

Control is applied mostly as identifying variables, establishing connections among them, deciding priorities among them and managing their flow as per set priorities. 

This results in two things - absolute control, creation of escape and therefore creation of too many variables that get formed by this idea and then controlling new ones again! This means that every form of control (as an imagination) is going to also create a counter point of 'escape' and new variables in the process. Hence we need to accept what it is, we are creating and why. 

I think if we understand this cycle, another approach would emerge and that would probably mean to renounce control because of increased awareness of interdependence. If I control any variable "out there", it will cause some other form of control over me! Therefore, _I can't or shouldn't stop any flow of things._ But why start with the idea of control ?! This is a very difficult inquiry to understand. Because the answer isn't to be found in any situation. It is in the mindset that _seeks_ control.

वरील ताबा ह्याचे कार्य दुहेरी असते...म्हणजे "मी" ह्या भावनेचा परिणाम दृश्यावर होतो, स्वतःवर होतो आणि संबंध प्रस्थापित करण्यात होत राहतो. "मी" हा प्रकार मर्यादित असतो आणि त्यामुळे होत राहणारा परिणाम. मर्यादा, अहं भाव ह्याचे स्पंदने ताबा, भीती, राग, चिंता, काळजी - ह्या मध्ये प्रकट होत राहते. त्याचे उत्तरे मनाने दाखवलेल्या मार्गावर (म्हणजे विघटनांवर) आधारित नाही आहे, हे मान्य व्हायला हवे. म्हणून ह्या प्रकरणाला शांत करणे गूढ असते, ते सहज सहजी होणे कठीण, कारण आपली सवय मुळात कर्म, स्वार्थी राहण्याची आहे. 

आपण कुणावर किंव्हा कशावरही नियंत्रण घडले चुकीचे ठरते. वृत्ती बदलत नाही सांगण्यावरून. त्यांना स्वतः परिवर्तित होणे लागते. म्हणून त्यांच्यावर ताबा सोडावे. नात्यावर ताबा सोडावे. 

देहावर आपला ताबा असत नाही. प्रारब्ध कसेही येते. देह सरळ जातो, कधीतरी पडतो, खालती घसरतो...त्याला काहीही होते. मग त्यावर ताबा ठेवण्यात काय तथ्य आहे?! 

तसंच विचारांचे, भावनांचे असते. ते परावलंबित झाल्यामुळे, चक्रात वावरत राहतात. परावलंबित वृत्ती असल्यामुळे तिथे ताबा ठेवण्याचे बीज स्थित राहते, म्हणून सतत त्याचा त्रास होतो. 

कामाचे तसेच आहे. कामाचे स्वरूप कसे होईल, काय सांगितले जाईल, काय अपेक्षा असेल हे सांगणे कठीण. कामाला सेवा म्हणून बघावे, त्यातून काय मिळेल, असे बघू नये. 

मुळात आयुष्याकडून काय मिळेल मला, अशी अपेक्षा ठेवणे त्रासाला कारण ठरते. सर्व कार्य भगवंताचे असते, ज्याला आपण उगाचच ताबा मिळवण्याची अपेक्षा ठेवतो. हा अभ्यास आहे शांत राहण्याचा. प्रारब्ध कसेही जरी असले, तरी नामावर श्रद्धा कायम ठेवावे.

हरि ओम.